Zeven dagen in de bush

Vr 7 dec| Stage 45: Border Camp – River Camp (84 km)

We gaan vandaag vrolijk door met het berijden van moeilijke wegen. Niet alleen voor fietsers maar nog moeilijker voor de lunchtruck die zo vroeg mogelijk is weggegaan. Al na 10 km halen we de lunchtruck in terwijl we bij de late starters horen. De lunch is na 40 km. Veel rijders zijn dat punt al gepasseerd als de lunchtruck nog moet arriveren. Voor mij is het een wonder hoe die door deze onbegaanbare weg is gekomen. Na 25 km is er een paar km asfalt maar daarna is het een weg waar ooit asfalt moet hebben gelegen. Je rolt van de ene steen op de andere. Ik dacht vering te hebben maar voel er weinig van.

Op km 40 kom ik gelijk met de lunchtruck aan die er meer dan 4 uur over gedaan heeft. Er is maar een klein groepje dat de lunch gebruikt. De rest is al door. Het is 12 uur geworden en na een paar mistige en koele uren in het begin is de zon weer volop aanwezig. Zestig kilometer onbegaanbare wegen eist zijn tol zeker op het eind als het ruim dertig graden is. Bijna zeven uur op de fiets voor zo’n kort ritje. Als we bij de kampeerplaats aan een rivier aankomen moet de tijdelijke bagagetruck die dezelfde weg heeft afgelegd nog aankomen. Iedereen wacht er op om zijn tentje op te kunnen zetten.

Do 6 dec | Stage 44: Kailahun – Border Camp (45 km)

Vandaag de kortste etappe van deze tour maar met veel logistieke problemen. De dinnertruck kan via de door ons te volgen route niet de grensrivier tussen Sierra Leone en Guinea over. De dinnertruck moet via Liberia omrijden. Wat daar gebeurt weet je nooit en om te voorkomen dat die in Liberia met alle bagage blijft steken heeft men een lokale vrachtwagen ingehuurd die de bagage vervoert. We hebben maar 40 km te gaan maar wel over een weg die alleen in het droge seizoen is te begaan. Bovendien in die 40 km ook nog 900 hoogtemeters overwinnen en dat is nog een hele inspanning. De leiding heeft ons op het hart gedrukt voorzichtig te zijn want medische hulp kan lang uitblijven. Ga lopen bij de moeilijke stukken is het advies. Omhoog doe ik dat wel bij stukken met meer dan 15% stijging. Mede omdat mijn maag een beetje van streek is en ik het rustig aan wil doen. Omlaag lukt het me wel om zonder af te stappen beneden te komen.

Voor de 41 kilometer tot de grens hebben we toch bijna 4 uur nodig. Bij de grens die aan hetzelfde onverharde pad is moeten we stempel halen om Sierra Leone uit te mogen. Dan naar De rivier waar een ferry is die aan een kabel met de hand door aantal mannen wordt overgeboomd. Als fietsers gaan we met 6 a 7 personen in een kleiner bootje die ook met de hand worden bediend. Eerst stroomopwaarts om daarna stroomafwaarts op goede plek aan de overkant uit te komen. Daarna weer formaliteiten om Guinea voor de tweede keer binnen te komen. We kamperen in een dorp waar een groot terrein is met allerlei gebouwen in de schaduw waarvan ik mijn tent opzet. Omdat de dinnertruck er niet is en de andere auto’s vrij laat zijn wordt het al donker voor er een maaltijd is.

Woensdag 5 dec | Stage 43: Kenema- Kailiahun (112km)

Al vroeg op en wel om vijf uur. Ik zit in hotel dat 400 meter verwijderd is van het hotel waar de tda zit. De hoteleigenaar brengt om zes uur met zijn auto onze tassen weg. Zelf lopen we wel. Op tijd ontbijt en eerst ridersmeeting. De komende zeven dagen geen rustdag en veel moeilijke off road. Mentaal heb ik me er op voorbereid.
Zoals gebruikelijk is het tot de lunch prima fietsweer. Goede weg en geen verkeer behalve veel motorrijders. De laatste 25 km zijnonverhard en met veel obstakels en uithollingen en niet te vergeten steile klimmetjes en afdalinkjes. Ik doe het rustig aan. Een keer bijna weggeslipt maar niet gevallen. Het laatste uur is door de hitte heel pittig.

Om mijn benen tegen de zon te beschermen heb ik zwarte beenstukken aangedaan. Een aantal wondjes zijn gaan ontsteken. Het valt erg mee de beenstukken te dragen en hopelijk krijg ik het zo weer onder controle. Het ziet er veel beter uit dan na een dag zon. Net voor de grootste warmte al op kampeerplek. De hele plaatselijke bevolking is uitgelopen. Er is een boom met schaduw en daar wil iedereen zijn tentje opzetten. Vlakbij is een schooltje en daar mogen we onder een afdak in de schaduw staan. Zolang als het duurt. Als de zon lager staat krijgt mijn tentje het toch heel warm. Als de zon onder is wordt er vlakbij mijn tent met de drumband geoefend. Daarna geven ze voor ons een concert. We hebben twee bewapende bewakers bij ons en aanvankelijk wilden ze ons weg hebben bij het schooltje. Na wat overleg mochten we toch blijven staan. In de middag voel ik me niet geweldig maar na een uur onder een boom in de schaduw te hebben gelegen gaat het weer.

Di 4 dece |Rustdag in Kenema

In Dakar drie rustdagen gehad, in Freetown twee en nu moeten we het met een rustdag doen. Snel bij de bank wat geld tappen. 400.000.00 Leones en dat is het maximum wat ik krijg. Oftewel 40 euro. Er zijn alleen briefjes van 5000 en 10.000 dus je hebt telkens een dik pak bankpapier bij terwijl het weinig waard is. Er zijn 2 supermarkten, en daar wat voorraad bijgevuld. De fiets dit keer laten wassen voor omgerekend een euro en geprobeerd mijn tent te drogen en weer in elkaar te zetten. Volgende dag zal blijken dat dit niet helemaal gelukt is. De airco op mijn kamer geeft heerlijke verkoeling maar ik wil er niet teveel aan wennen. De rest van de dag weer zorgen dat alles in het goede tasje zit. Op tijd naar bed en het slapen in airco omstandigheden is een luxe .

Ma 3 dec | Stage 42: Tiwai Island – Kenema (83 km)

De beslissing om alleen binnentent op te zetten was in principe niet verkeerd. Door wat meer afkoeling prima geslapen. De hoge luchtvochtigheid en de afkoeling maken dat mijn tentje zowel aan binnenkant als buitenkant helemaal nat zijn. Als je wat aan de tent schudt krijg je een kleine douche. Onder deze omstandigheden niet voor herhaling vatbaar.

Ik heb alle tijd want het zogeheten moederschip (de dinner truck) vertrekt als laatste en voordat er vertrokken wordt moet er heel wat opgeruimd worden. Van iedereen wordt verwacht dat ie daarbij meehelpt. Tegen acht uur zijn we weg en de eerste 18 km is dezelfde onverharde weg als gisteren en dan gaat het met zo’n grote truck niet snel.. Daarna weer bijna de hele weg terug van gisteren en dan nog eens een lang stuk naar Kenema. We rijden een andere weg dan de fietsers die 60 km off road hebben maar daarna wel na 83 km in Kenema arriveren. We leggen de dubbele afstand af en zijn om een uur tegelijk met de snellere rijders in Kenema. Een hele tour voor de truck om er te komen vooral ook door laaghangende kabels
over de weg.

Ik logeer in hotel 400 meter verderop en probeer bij de poortbewaker een tuk tuk of taxi te regelen. Hij heeft er wel een oplossing voor en draagt mijn beide tassen (samen meer dan 45 kilo) op zijn hoofd 400 meter verderop naar mijn hotel.
Het hotel waar ik verblijf heeft net wat meer faciliteiten. Kenema ga ik morgen verder verkennen. Tweede of derde stad van Sierra Leone maar met meer zandwegen en opgebroken wegen dan asfaltwegen. Elk moment kun je er door een motor omver worden gereden. Hoe meer motoren hoe beroerder de wegen.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: