Senegal

Do 8 nov | Stage 23: Rosso Bush Camp – St Louis (108 km)

Gisteren schreef ik dat het 60 graden kon worden in de zon. Dat betekent in dit geval 38 graden in de schaduw. In de avond koelt het redelijk af, maar mijn tentje staat wel op kleigrond waar de zon de hele dag op heeft geschenen. Als ik buiten wil zitten wordt ik bestookt door muggen en ander ongedierte. Dus snel mijn tent in, maar daar is het een bakoven.

Het duurt lang alvorens ik enige slaap vat. Als ik in de morgen mijn tentje afbreek is de grond eronder nog steeds warm.

We hebben vandaag maar 108 km te fietsen over goed asfalt. De eerste anderhalf uur is het maar 21 graden. Daarna stijgt de temperatuur al snel naar de 35 graden en het wordt nog warmer. In het begin weinig verkeer en de wind is niet altijd ideaal, maar toch goed doorheen te komen. De vraag is of ik nog een extra rondje moet maken om St Louis, een voormalige hoofdstad, te bezoeken. Mijn nieuwe simkaart werkt niet en ik moet me eerst weer opnieuw laten registreren en in St Louis is een Orange shop.

Voordat ik St. Louis bereik kom ik er een tegen waar ik mijn probleem voorlegt. Het duurt wel 25 minuten voordat het allemaal geregeld is. Nu werkt het wel. St. Louis links laten liggen (in dit geval rechts) en op weg naar Zebra camp. We rijden nu langs veel water met ontzettend veel afval aan beide kanten van de weg. Een grote stinkende vuilnisbelt. Later wordt het beter. De laatste kilometers over onverharde weg met veel mul zand. Kunnen we alvast oefenen voor de komende dagen wanneer we over het strand gaan rijden.

We komen op een mooie camping uit met koele dranken, bier en wijn. Ondertussen bijna 40 graden geworden. Een koel biertje is dan niet te versmaden. Het meest memorabele moment van de dag: een passerende heel volle bus met heel veel bagage en achterop een motorfiets gebonden waarop de bestuurder had plaats genomen. Jammer dat het zo snel ging dat ik geen foto kon nemen. Wel een hilarisch gezicht.

Veranderend landschap en steeds meer begroeiing

En steeds meer groen

Dakar in zicht

Lunch

Mijn hutje

Camping met prachtig uitzicht

Wo 7 nov | Stage 22: Dune Camp – Rosso Bush Camp (87 km)

Vandaag een korte rit omdat we na 75 km de grens van Mauritanië naar Senegal overgaan. De avond tevoren bij de ridersmeeting uitvoerige instructies gekregen van wat ons te wachten staat. Chaos in elk geval.

De eerste 30 km rijden we over erbarmelijk slechte weg met veel diepe gaten waarin je begraven kunt worden en regelmatig hele stukken mul zand waar je af en toe moet afstappen. De vrachtwagens hebben het nog moeilijker want op de fiets gaan we sneller. Na 30 km verandert het in prachtig glad asfalt. Dat helpt om op tijd bij de lunch te komen. De temperatuur is om half elf al naar 35 graden gestegen. Bij de grens moeten we eerst stempel halen om Mauritanië uit te mogen. Vervolgens moeten we met een ferry de rivier Senegal over die de grens tussen Mauritanië en Senegal vormt. Je kunt ook met kleine bootjes over wat voor ons als fietser aanvankelijk de bedoeling was maar dat kon toch niet. Op de ferry kunnen 3 vrachtwagens en wij als fietsers en de overige voetgangers hebben aan de zijkanten nog net een plaatsje. Ook een man met een koe kan mee. Eenmaal de rivier over dan stempel zien te krijgen om Senegal in te mogen. Daarvoor moet je wel je vingerafdrukken geven en een foto laten maken. Een visum is niet nodig. Een en ander neemt nodige tijd in beslag en die hebben we. Wel een hele drukte omdat velen je belagen om geld te wisselen. Mijn briefje van 50 euro met een klein scheurtje wordt met veel moeite geaccepteerd maar wel tegen een lagere koers. Als je ziet wat voor beduimelde briefjes ik er voor terug krijg dan is het een ongelijke wereld maar dat is het toch al.

Vervolgens een nieuwe simkaart halen en 7 gb aan data. Dat neemt nog al wat tijd in beslag omdat je met je paspoort geregistreerd moet worden bij Orange. Het duurt zeker 10 minuten voor men begrijpt dat NLD staat voor Pays Bas. En dan blijkt het uiteindelijk ook nog niet te werken. Moet er alsnog voor terug naar Orange shop.

Via onze nieuwe gids ergens naar toe geleid waar we een fles wijn konden kopen.

Wanneer ik bij mijn fiets kom die in de zon heeft gestaan geeft mijn metertje 60 graden aan. Die temperatuur heeft mijn drank in de bidons ook gekregen. Nog maar 10 km naar kampeerplek waar we tegen half twee aankomen. Eerst de fles rosé die nog koud is, soldaat gemaakt.

Met zo’n bootje mochten we niet mee

Dan maar met de ferry

De tda diner truck past er maar net op

En wij ook

De koe mag ook mee

Het normale vervoer over de grensrivier le Senegal

Veel ruimte om je tent op te zetten

Di 6 nov | Stage 21: Nouakchott – Dune Camp (131 km)

Ik ben blij dat ik vandaag weer kan fietsen. Eerst van het hotel naar het tda verblijf 1.5 km verderop zien te komen. Taxi’s bellen werkt hier niet die moet je op straat aanhouden. Zo druk als het overdag is zo weinig auto’s zie je om zes uur in de ochtend hier op straat. We zijn met 3 personen en vijf grote tassen. Als er dan toch een auto stopt waarin al 4 personen zitten, blijkt de bestuurder ons weg te willen brengen. Als ik hem zeg dat we met drieën zijn en veel bagage is dat geen probleem want de drie andere passagiers stappen uit. Die haalt hij weer op als hij ons heeft weggebracht. Wel enige discussie over het te betalen bedrag. Uiteindelijk omgerekend voor 10 euro zijn we met al onze bagage op de plek van bestemming. Toch altijd spannend of je die zo vroeg in de ochtend kunt bereiken.

We rijden Nouakchott uit en het is veel groter dan ik dacht en niet voor niets de hoofdstad van Mauretanie. Het verkeer is al behoorlijk druk en het is heel goed oppassen. Iedereen doet maar wat en rijdt de weg op of slaat af als ie denkt dat er een gaatje is. Bovendien zitten er veel gaten in de weg.

Na ongeveer 40 km is er nog wel een weg maar er zitten zoveel gaten in dat je als fietser vaak sneller bent omdat je langs de gaten heen kunt fietsen. Verder veel stukken zand. Weer kennis gemaakt met een wasbord. Mijn dikke banden en vering kunnen het goed. De afwisseling is heerlijk. Wel heel geconcentreerd blijven rijden met alle valkuilen die er zijn. De afwisseling in landschap is ook opmerkelijk. Steeds meer bomen en steeds meer bewoonde wereld.

Na de lunch komen we door steeds meer plaatsjes. Soms een chaos door gemotoriseerd verkeer en karren met ezels ervoor over heel slechte weg. Steeds meer kinderen langs de weg of op de weg en die vaak iets van ons willen. Het is rond twaalf uur in de middag inmiddels meer dan 35 graden geworden. Al vroeg in de middag op een kampeerplek in duinachtige omgeving met veel bomen. Wel heel veel dorens eraan en eronder hetgeen bij een aantal een lekke band oplevert.

Voor het eerst mijn tent kunnen opzetten in de schaduw onder een boom met ook nog wat grassprieten. En bijna geen wind. De woestijn laten we achter ons.

De weg wordt slechter

Door het zand

Veel belangstelling van kinderen

Tent in schaduw

Deze zonsopgang niet gemist

Maandag 5 nov | Rustdag Nouakchott

Vandaag dan de echte rustdag. Mijn fiets is al klaar en mijn wasje ook. Met twee anderen die ook in het hotel zitten eerst naar het tda verblijf gelopen. Doe je toch bijna half uur over zeker omdat je heel wat hoge trottoirs op en af moet. Het is al warm en je zoekt dan wel snel de schaduwkant van de weg op.

Op het tda verblijf volop activiteit onder meer om banden te wisselen. Het is gezellig maar krapjes. Bij de ingang van het verblijf veel mensen die je een telefoon, bril, sieraden of edelstenen willen aansmeren. Ik blijf me verbazen over het aantal autowrakken dat hier mag rijden. En die worden ook nog als taxi gebruikt. Als je een taxi neemt moet je niet denken dat je het alleenrecht hebt. Ik meende met drieën op de achterbank en 2 op de passagiersstoel al in redelijk volle taxi te zitten, maar er moest achter nog een vierde bij. Heel krapjes achterin. De prijs valt erg mee. In dit geval omgerekend nog geen een euro voor drie personen.

Verder de middag vooral bezig met organiseren van mijn bagage. Ga weer met een camelback, een rugzakje voor 3 liter water, rijden in plaats van een stuurtasje. Op de slechte wegen is het fijner niets aan je stuur te hebben rammelen. Het wordt tijd weer te gaan fietsen.

Uitzicht vanuit hotel

Kamperen op binnenplaats Auberge Maneta

Kan ook overdekt

Zonder lichten

Overzicht komende dagen

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: