Wintertijd en andere woestijnperikelen

Wo 31 okt | Stage 16: Beach Camp – Bir Gandous (129 km)

Gisteren wat problemen met mijn zadel gekregen, althans de zadelpen. Ondanks dat ik voor vertrek wat onderdelen had laten vervangen van deze verende zadelpen waren er wat ringetjes uit waardoor er zoveel speling ontstond dat ik bang was dat ie op enig moment zou afbreken. Gelukkig heb ik nog een meer verende zadelen bij me voor de onverharde wegen. Douglas, de mecanicien, had het allemaal snel vervangen zodat ik met een veilig gevoel op mijn fiets kan zitten. Hopelijk kan Marjet een nieuwe meebrengen als ze over anderhalve week me komt opzoeken in Dakar. Vandaag bij eerste straaltje licht op de fiets. Na een paar kilometer zien we links van ons een prachtige zonsopkomst.

De weg die we rijden is wel geasfalteerd maar zeer ruw en vaak hele slechte wegkanten.
Hoewel het eentonig lijkt is het toch indrukwekkend door deze woestijn te rijden met telkens rechts van ons zicht op de oceaan en voor de rest zand en stenen. In de ochtend is het net 15 graden maar tegen de middag is het bijna 35 graden. Het gaat ons allen voor de wind. Als ik een variatie maak op: “every idiot can hit a second ball ” door te zeggen : ” every idiot can be a cyclist with tailwind” kan niet iedereen dat waarderen. In precies 5 uur fietsen en ruim voor twee uur arriveren we in Bir Gandous. We zitten naast het hotel Barbas waar ik een paar dagen geleden al een kamer heb gereserveerd. Op zich bleek dat niet nodig want er zijn genoeg kamers voor iedereen. Slechts een zevental zet hun tentje op op de parkeerplaats die er naast ligt en waar ook de trucks van de TDA staan. Het hotel heeft een schitterende overdekte binnenplaats met bomen. Daar wordt door iedereen dankbaar gebruik van gemaakt want de zon is heet en schaduw is verder alleen achter een voertuig te vinden.

Di 30 okt |Stage 15: Dakhla – Beach Camp (163 km)

Vandaag langste etappe van de tour. Komt slecht uit want vannacht heeft bij mij een ingewanden stoornis toegeslagen. Bij het ontbijt hoor ik dat ik niet de enige blijk te zijn. Droog wittebrood met jam is mijn recept. Van de ridersmeeting die na een rustdag bij het ontbijt is, krijg ik niet veel mee. Wel meteen op de fiets. Want hoe vroeger, hoe minder wind. We moeten eerst weer 40 km terug om van het schiereiland af te komen. De wind is er zeker maar valt eerste 20 km mee, wel weer politie escorte. Daarna komen anderen ons voorbij en hebben we daar geen last meer van.

Na 40 km draaien we naar het zuiden en krijgen de wind volop mee.als we 80 km hebben gefietst zien we Dakhla aan de overkant van het water nog steeds liggen. We zijn dan bij de lunch. Daar hebben we toch bijna 4 uur overgedaan. De 80 km na de lunch gaan meer dan een uur sneller. We kamperen in zandduinen aan de oceaan met wederom schitterend uitzicht. Ondanks de wind krijg ik mijn tent gemakkelijk opgezet en staat die als een huis. In de nieuwe tent heb ik ruimte om te slapen, ruimte om mijn spullen kwijt te kunnen en ruimte om te zitten. En omwaaien doet ie niet.

Ma 29 okt: Rustdag in Dakhla

Ondanks dat we met drieën in een ruimte slapen een redelijke nachtrust gehad. Steven, een Amerikaanse professor hoor je niet. Hij is al vroeg weg om een interview te hebben met onze communicatiedeskundige Esen. Steven is een jaar ouder dan ik, weegt minder dan 50 kilo en heeft een drietal keren voorafgaand aan de ridersmeeting een kwartier lang college gegeven over de wind en de aardbodem in West Africa. Hij is een van de langzaamste deelnemers. In het begin halve dagen en later toch ook hele dagen gefietst. Hij verlaat nu de tour zo dat ik de oudste deelnemer ben. Gelukkig kun je dat niet zien (zegt men). Er komen een drietal nieuwe rijders bij, want de eerste sectie zit er op.

Vanochtend wilde ik al om negen uur de shuttle bus van het hotel nemen om in Dakhla te komen. De bus ging wel maar brengt je naar de andere kant van het eiland om te surfen. Een stukje konden we mee. Na een paar kilometer lopen toch maar een taxi genomen om in Dakhla te komen. Leuk om te zien en mooi gelegen. Toen ik een foto van een groot gebouw had genomen waar politie voor stond moest ik de foto wissen. Een foto zonder agenten was wel geoorloofd. In een hotel mijn lokale simkaart weer bijgeladen zodat ik weer beschikking over internet heb. In de middag fietsonderhoud en organiseren bagage en uitkijken over de oceaan. Morgen voor zes dagen weer op pad.

 

Zo 28 okt | Stage 14: Cliff Camp – Dakhla (107 km)

Het ingewikkelde rekenwerk bleek ook aan mij niet besteed. Mijn horloge kon ik niet handmatig aanpassen omdat het via telefoon gesynchroniseerd moet worden. Ik was al tijdje wakker en denkend dat ik nog uurtje had voor ontbijt was dit al bijna begonnen. Daar had ik dus goed de pest over in. In no time spullen ingepakt, tent afgebroken en ontbijt naar binnen gewerkt. Ik was alsnog als een van de eersten op pad en de wind hielp behoorlijk wat handjes mee. De hele nacht had een politieauto vlak bij mij gewaakt. Deze keer geen enkele last van pratende polities. Toen ik bij de campsite wegging en de weg opdraaide volgde de auto mij en bleef 50 tot 100 meter voor mij rijden met alarmlichten aan. Dat zou zo blijven tot het eind. Mogelijk omdat ik voorop lag.

Toen ik na 30 km even stopte wilde de auto al weer omdraaien om te zien wat ik aan het doen was. Met een snelheid van meer dan 35 km vlogen de kilometers voorbij. Ik moest even het venijn wegtrappen dat was ontstaan door het te laat opstaan. Na 75 km lunch en richting schiereiland waar Dakhla is gelegen. De baai is een paradijs voor surfers. Door de hoge snelheid en het aanvankelijk weinig afwisselende landschap weinig foto’s gemaakt. Vijfentwintig km voor Dakhla is zelfs een aankondiging van een golfbaan. Wel een vlag en zand gezien maar geen groen. Bovendien bevordert de enorme wind het golfen niet.

We logeren in een soort hotel waar we met vieren een huisje moeten delen. We zijn met drieën omdat een van de deelnemers er niet is. Met alle bagage toch wat krapjes. Maar de locatie is super. Mooiste plek tot nu toe. Pal aan de oceaan. Mooi restaurant, en er is bier en wijn. Die gelegenheid laten weinigen aan zich voorbijgaan. Het buffet is inclusief, maar wel pas om acht uur, terwijl ik al om tien uur in de ochtend binnen was met gemiddelde van 33 km per uur. Dankzij de wind een extra rustdag. En alle gelegenheid de was te doen.

 

Za 27 okt | Stage 13: Snail Rock Camp – Cliff Camp (91 km)

Mijn nachtrust wordt ernstig verstoord door de bewaking. De drie bewakers achter mij praten aan een stuk door met elkaar. Telkens denk ik dat het wel een keer ophoudt maar dat is een misvatting. Tegen twaalf uur heb ik er genoeg van en in mijn beste Frans maak ik hen duidelijk dat ik door hen niet kan slapen. Ze verplaatsen hun auto 25 verder naar achteren maar in de stilte van de nacht blijf ik hen horen. Tegen een uur nog maar eens eruit en ze gaan nu zover naar achteren dat ik er geen last meer van heb. Veel geslapen heb ik niet en het komt goed uit dat we vandaag kort ritje hebben.

Mijn tent is nog nat want in de vroege ochtend was er wat regen. Van het klimaat kan ik nog niet goed hoogte krijgen. In de ochtend blijft het met 16 graden redelijk fris. Het is regelmatig bewolkt en de redelijk stevige wind komt uit het noorden. In de middag wel een temperatuur van 25 graden maar aan begin van de avond ben ik blij met mijn warme jasje. Onderweg kom ik langs de kant van de weg zelfs grote plassen water tegen. Het moet onlangs in de woestijn behoorlijk hebben geregend.

Ik doe kalm aan en vertrek niet meteen na het ontbijt. Door de wind schiet het redelijk op en ook al neem ik bij de lunch de tijd, al rond een uur op de kampeergelegenheid aan de oceaan. We zitten 50 meter hoger dan de oceaan aan de rand van een cliff. Het is oppassen geblazen want eronder is veel zand weggeslagen door de oceaan. De kampeerplek is schitterend en met heel veel lege ruimte. Ik probeer een plek voor mijn tentje te vinden ver van de militaire bewakers. Toch zijn ze in de buurt maar nu een stuk verder weg. Het opzetten van mijn tent kost in deze omgeving heel veel tijd. De bovenlaag van de grond is zacht maar na 5 cm kom je op gesteente. Al bijna een rubberen hamer versleten. Met wat stenen verstevigen helpt wel. Alleen vandaag bijna geen grotere stenen te vinden. Vannacht wordt de tijd een uur teruggezet en dat betekent voor een aantal ingewikkeld rekenwerk hoe de wekker nu gezet moet worden. Ik ben benieuwd of mijn telefoon met lokale simkaart de tijd automatisch aanpast.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: