Maandelijks archief: oktober 2018

Wintertijd en andere woestijnperikelen

Wo 31 okt | Stage 16: Beach Camp – Bir Gandous (129 km)

Gisteren wat problemen met mijn zadel gekregen, althans de zadelpen. Ondanks dat ik voor vertrek wat onderdelen had laten vervangen van deze verende zadelpen waren er wat ringetjes uit waardoor er zoveel speling ontstond dat ik bang was dat ie op enig moment zou afbreken. Gelukkig heb ik nog een meer verende zadelen bij me voor de onverharde wegen. Douglas, de mecanicien, had het allemaal snel vervangen zodat ik met een veilig gevoel op mijn fiets kan zitten. Hopelijk kan Marjet een nieuwe meebrengen als ze over anderhalve week me komt opzoeken in Dakar. Vandaag bij eerste straaltje licht op de fiets. Na een paar kilometer zien we links van ons een prachtige zonsopkomst.

De weg die we rijden is wel geasfalteerd maar zeer ruw en vaak hele slechte wegkanten.
Hoewel het eentonig lijkt is het toch indrukwekkend door deze woestijn te rijden met telkens rechts van ons zicht op de oceaan en voor de rest zand en stenen. In de ochtend is het net 15 graden maar tegen de middag is het bijna 35 graden. Het gaat ons allen voor de wind. Als ik een variatie maak op: “every idiot can hit a second ball ” door te zeggen : ” every idiot can be a cyclist with tailwind” kan niet iedereen dat waarderen. In precies 5 uur fietsen en ruim voor twee uur arriveren we in Bir Gandous. We zitten naast het hotel Barbas waar ik een paar dagen geleden al een kamer heb gereserveerd. Op zich bleek dat niet nodig want er zijn genoeg kamers voor iedereen. Slechts een zevental zet hun tentje op op de parkeerplaats die er naast ligt en waar ook de trucks van de TDA staan. Het hotel heeft een schitterende overdekte binnenplaats met bomen. Daar wordt door iedereen dankbaar gebruik van gemaakt want de zon is heet en schaduw is verder alleen achter een voertuig te vinden.

Di 30 okt |Stage 15: Dakhla – Beach Camp (163 km)

Vandaag langste etappe van de tour. Komt slecht uit want vannacht heeft bij mij een ingewanden stoornis toegeslagen. Bij het ontbijt hoor ik dat ik niet de enige blijk te zijn. Droog wittebrood met jam is mijn recept. Van de ridersmeeting die na een rustdag bij het ontbijt is, krijg ik niet veel mee. Wel meteen op de fiets. Want hoe vroeger, hoe minder wind. We moeten eerst weer 40 km terug om van het schiereiland af te komen. De wind is er zeker maar valt eerste 20 km mee, wel weer politie escorte. Daarna komen anderen ons voorbij en hebben we daar geen last meer van.

Na 40 km draaien we naar het zuiden en krijgen de wind volop mee.als we 80 km hebben gefietst zien we Dakhla aan de overkant van het water nog steeds liggen. We zijn dan bij de lunch. Daar hebben we toch bijna 4 uur overgedaan. De 80 km na de lunch gaan meer dan een uur sneller. We kamperen in zandduinen aan de oceaan met wederom schitterend uitzicht. Ondanks de wind krijg ik mijn tent gemakkelijk opgezet en staat die als een huis. In de nieuwe tent heb ik ruimte om te slapen, ruimte om mijn spullen kwijt te kunnen en ruimte om te zitten. En omwaaien doet ie niet.

Ma 29 okt: Rustdag in Dakhla

Ondanks dat we met drieën in een ruimte slapen een redelijke nachtrust gehad. Steven, een Amerikaanse professor hoor je niet. Hij is al vroeg weg om een interview te hebben met onze communicatiedeskundige Esen. Steven is een jaar ouder dan ik, weegt minder dan 50 kilo en heeft een drietal keren voorafgaand aan de ridersmeeting een kwartier lang college gegeven over de wind en de aardbodem in West Africa. Hij is een van de langzaamste deelnemers. In het begin halve dagen en later toch ook hele dagen gefietst. Hij verlaat nu de tour zo dat ik de oudste deelnemer ben. Gelukkig kun je dat niet zien (zegt men). Er komen een drietal nieuwe rijders bij, want de eerste sectie zit er op.

Vanochtend wilde ik al om negen uur de shuttle bus van het hotel nemen om in Dakhla te komen. De bus ging wel maar brengt je naar de andere kant van het eiland om te surfen. Een stukje konden we mee. Na een paar kilometer lopen toch maar een taxi genomen om in Dakhla te komen. Leuk om te zien en mooi gelegen. Toen ik een foto van een groot gebouw had genomen waar politie voor stond moest ik de foto wissen. Een foto zonder agenten was wel geoorloofd. In een hotel mijn lokale simkaart weer bijgeladen zodat ik weer beschikking over internet heb. In de middag fietsonderhoud en organiseren bagage en uitkijken over de oceaan. Morgen voor zes dagen weer op pad.

 

Zo 28 okt | Stage 14: Cliff Camp – Dakhla (107 km)

Het ingewikkelde rekenwerk bleek ook aan mij niet besteed. Mijn horloge kon ik niet handmatig aanpassen omdat het via telefoon gesynchroniseerd moet worden. Ik was al tijdje wakker en denkend dat ik nog uurtje had voor ontbijt was dit al bijna begonnen. Daar had ik dus goed de pest over in. In no time spullen ingepakt, tent afgebroken en ontbijt naar binnen gewerkt. Ik was alsnog als een van de eersten op pad en de wind hielp behoorlijk wat handjes mee. De hele nacht had een politieauto vlak bij mij gewaakt. Deze keer geen enkele last van pratende polities. Toen ik bij de campsite wegging en de weg opdraaide volgde de auto mij en bleef 50 tot 100 meter voor mij rijden met alarmlichten aan. Dat zou zo blijven tot het eind. Mogelijk omdat ik voorop lag.

Toen ik na 30 km even stopte wilde de auto al weer omdraaien om te zien wat ik aan het doen was. Met een snelheid van meer dan 35 km vlogen de kilometers voorbij. Ik moest even het venijn wegtrappen dat was ontstaan door het te laat opstaan. Na 75 km lunch en richting schiereiland waar Dakhla is gelegen. De baai is een paradijs voor surfers. Door de hoge snelheid en het aanvankelijk weinig afwisselende landschap weinig foto’s gemaakt. Vijfentwintig km voor Dakhla is zelfs een aankondiging van een golfbaan. Wel een vlag en zand gezien maar geen groen. Bovendien bevordert de enorme wind het golfen niet.

We logeren in een soort hotel waar we met vieren een huisje moeten delen. We zijn met drieën omdat een van de deelnemers er niet is. Met alle bagage toch wat krapjes. Maar de locatie is super. Mooiste plek tot nu toe. Pal aan de oceaan. Mooi restaurant, en er is bier en wijn. Die gelegenheid laten weinigen aan zich voorbijgaan. Het buffet is inclusief, maar wel pas om acht uur, terwijl ik al om tien uur in de ochtend binnen was met gemiddelde van 33 km per uur. Dankzij de wind een extra rustdag. En alle gelegenheid de was te doen.

 

Za 27 okt | Stage 13: Snail Rock Camp – Cliff Camp (91 km)

Mijn nachtrust wordt ernstig verstoord door de bewaking. De drie bewakers achter mij praten aan een stuk door met elkaar. Telkens denk ik dat het wel een keer ophoudt maar dat is een misvatting. Tegen twaalf uur heb ik er genoeg van en in mijn beste Frans maak ik hen duidelijk dat ik door hen niet kan slapen. Ze verplaatsen hun auto 25 verder naar achteren maar in de stilte van de nacht blijf ik hen horen. Tegen een uur nog maar eens eruit en ze gaan nu zover naar achteren dat ik er geen last meer van heb. Veel geslapen heb ik niet en het komt goed uit dat we vandaag kort ritje hebben.

Mijn tent is nog nat want in de vroege ochtend was er wat regen. Van het klimaat kan ik nog niet goed hoogte krijgen. In de ochtend blijft het met 16 graden redelijk fris. Het is regelmatig bewolkt en de redelijk stevige wind komt uit het noorden. In de middag wel een temperatuur van 25 graden maar aan begin van de avond ben ik blij met mijn warme jasje. Onderweg kom ik langs de kant van de weg zelfs grote plassen water tegen. Het moet onlangs in de woestijn behoorlijk hebben geregend.

Ik doe kalm aan en vertrek niet meteen na het ontbijt. Door de wind schiet het redelijk op en ook al neem ik bij de lunch de tijd, al rond een uur op de kampeergelegenheid aan de oceaan. We zitten 50 meter hoger dan de oceaan aan de rand van een cliff. Het is oppassen geblazen want eronder is veel zand weggeslagen door de oceaan. De kampeerplek is schitterend en met heel veel lege ruimte. Ik probeer een plek voor mijn tentje te vinden ver van de militaire bewakers. Toch zijn ze in de buurt maar nu een stuk verder weg. Het opzetten van mijn tent kost in deze omgeving heel veel tijd. De bovenlaag van de grond is zacht maar na 5 cm kom je op gesteente. Al bijna een rubberen hamer versleten. Met wat stenen verstevigen helpt wel. Alleen vandaag bijna geen grotere stenen te vinden. Vannacht wordt de tijd een uur teruggezet en dat betekent voor een aantal ingewikkeld rekenwerk hoe de wekker nu gezet moet worden. Ik ben benieuwd of mijn telefoon met lokale simkaart de tijd automatisch aanpast.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Welcome in de Westelijke Sahara

Vr 26 okt | Stage 12: Boujdour – Snail rock camp (145 km)

De ochtend is nog fris, bewolkt en wat regenachtig. Niet meer dan 16 graden als ik om acht uur vertrek uit Boujdour. De wind staat gunstig. Ik rijd door een landschap dat tot de lunch helemaal hetzelfde zal blijven. Ik rij op 80 meter hoogte en naast mij na ongeveer 100 meter gaat het steil naar beneden en kom je in de oceaan. Af en toe wat kleine huisjes of hutten van vissers. Dat betekent ook dat ik regelmatig een hond achter me aan krijg. Heel vervelend. Gelukkig wind mee. Ondanks dat ik over goede asfalt weg meer dan 35 km rij, komt een hond toch heel dicht bij. Tot nu toe wel veel honden gezien, maar weinig last van. Vandaag wel 10 keer een hond achter me aan. Omdat de wind ons goedgezind is schiet het hard op. Ik kom als eerste bij de lunch aan. Mede omdat Pieter, degene die veruit het snelste fiets, er een paar dagen niet bij is. Vier dage geleden op weg naar Cliff Camp werd hij door twee passerende vrachtwagens van de weg gedrukt waardoor de velg van zijn voorwiel op twee plaatsen was gebroken. Om een nieuw voorwiel te krijgen is hij even naar New York gevlogen en zal zich over twee dagen in Dakhla weer bij ons voegen. Als deelnemer van deze tocht moet je wel een beetje gek zijn.

Na de lunch hetzelfde beeld. Oceaan rechts en voor de rest alleen zand en stenen. Dat om dit land oorlog wordt gevoerd begrijp je niet. Blijkt toch een kwestie van mineralen te zijn. Al op tijd op ons kampement, vlak bij een cliff en de oceaan. In de buurt is een benzinestation waar we een beetje uit de buurt blijven omdat de directe omgeving gebruikt wordt als openbaar toilet. We worden goed in de gaten gehouden door een twaalftal militairen die zich rondom onze campsite bevinden. Een twintigtal meters achter mij een politieauto zodat ik nog geen privacy heb bij mijn wasbeurt. Bij het opzetten van mijn tent een paar grote stenen nodig om de tentharingen goed vast te zetten. Twee keer komt er een grote groene schorpioen onder vandaan. Helaas ben ik te laat om er een foto van te maken.

 

 

Do25 okt | Rustdag in Boujdour

Toen ik mijn verslag van gisteren las bedacht ik dat ik wel nog moest vermelden dat we met een gemiddelde van bijna 30 km per uur naar Boujdour waren gevlogen. Een veel opmerkelijker feit dat ik had moeten vermelden is dat we in een moslimland
zijn waar alcohol is verboden. In de grote steden zoals Casablanca en laatstelijk in Agadir niets van gemerkt maar hier staan we totaal droog en dat zou ook zo in Mauretanie zo zijn. Op de zwarte markt is er wel whisky te krijgen maar geen wijn. Wat men wel heeft zijn veel cafeetjes en restaurantjes waar je in de avond op een groot scherm al het Europese voetbal kunt zien. PSV in de Championsleague was hier overal te volgen.

Na een meer dan uitstekende nachtrust (half negen op: dat overkomt me nooit in Nederland) op zoek naar ontbijt. Met de fiets gegaan want Boujdour is anderhalve kilometer verderop. Met koffie en brood met kaas een goed begin van de dag. Daarna mijn tent gewassen. Een hele klus omdat je het grondzeil en de binnentent eraf resp. eruit moet halen en weer in elkaar moet zetten. Ook mijn fiets weer de nodige aandacht gegeven .

Voor de lunch nu te voet naar Boujdour en dat ook voor diner. In Boujdour genoeg gelegenheid om wat te eten te vinden. Opvallend of misschien ook niet is dat je in de café’s en restaurants nergens een vrouw ziet. Wel op straat om te winkelen. Heel veel kleine winkeltjes met heel vaak hetzelfde assortiment en allemaal heel klein. Tien kappers in een straat. Ook veel fruitverkopers. De vruchten van de cactussen zie je overal te koop. Ze smaken heerlijk en zijn sappig. Het ontbijt morgen is nu 07.30 uur. Begint op uitslapen te lijken.

 

 

Wo 24 okt | Stage 11: Dune Camp – Boujdour (138 km)

In een mooie duinpan prima geslapen. Het is in de ochtend steeds later licht en kunnen niet meteen na het ontbijt vertrekken. Binnenkort wordt ontbijt weer kwartier later. De wind staat vandaag echt goed zoals het hoort namelijk uit het noorden. Wanneer na een uur de wind nog toeneemt vliegen we naar de lunch. Het landschap is niet interessant. Omdat het zo voorspoedig gaat ook tijd voor koffie en dat geldt voor een heleboel rijders.
De snelheid loopt op tot bijna 40 km per uur en rond enen op de camping waar men ook nodig een aantal eenvoudige kamers heeft. De douche en toilet moet ik gebruiken van camping. Na 6 dagen kamperen weer eens douchen is heerlijk ook al is het straaltje warm water heel klein.

De camping is een grote zandplaats en met mijn kamer ben ik heel tevreden. Meteen de was gedaan en daarna Boujdour bekeken. Moeilijk te omschrijven maar op een paar straten na ziet het er erg viezig uit. Door de visindustrie is de lucht ook bepaald niet aangenaam. Op de camping is niets te eten dus moeten we wel Nasr Boujdour. Als we terugkomen regent het hier zelfs. Opvallend is dat de temperatuur niet echt hoog is, het blijft vaak steken op 20 tot 25 graden. Ik vind het niet erg.

 

 

Di 23 okt | Stage 10:  Ghost Camp – Dune Camp (147 km)

Weer lange etappe en er is een behoorlijke tegenwind. Een groot aantal besluit een halve etappe te rijden of helemaal niet te rijden door met lunchtruck of dinnertruck mee te gaan. Ik ga op tijd weg als het net licht is geworden samen met Erwin. Afwisselend 5km op kop. De eerste anderhalf uur is de wind wat minder maar daarna halen we met moeite 18 km per uur. We blijven langs de oceaan fietsen en hebben daar een prachtig zicht op maar de wind heeft meer onze belangstelling en het vrachtverkeer. De klap die je krijgt van een tegemoetkomende vrachtwagen is steeds heviger en zanderiger. Nu echt in de woestijn. Na 60 km komen we in de Westelijke Sahara. Dat moet je weten want er is geen enkel teken dat dit aanduidt.

Prachtige zandduinen zien we. Ze liggen door de wind ook regelmatig op de weg. Halverwege lunch en daar meldt zich ook de politie die we al de hele ochtend heen en weer hebben zien rijden. De politie vindt dat de fietsers allemaal gezamenlijk moeten rijden. Als we dat horen vertrekken we snel. Na ruim 100km voel ik ineens een behoorlijk temperatuurverschil. De wind blijkt nu over de oceaan te waaien en dat helpt ons redelijk. Wanneer we halverwege de middag stoppen voor een cola moet ik meteen een hele liter nemen. Die komt ook op. Laatste loodjes vallen relatief mee. Voor 16.00 uur op campsite. We hebben er ruim 7 uur overgedaan. Mijn tent is vandaag in het losse duinzand zo opgezet. En tijd om me te wassen. Ieder mag 2 bidons water gebruiken. Als je niet meer hebt lukt dat ook.

 

 

Ma 22 okt | Stage 9: Cliff Camp – Ghost Camp (162 km)

Mijn telefoon met lokale simkaart heeft redelijke verbinding. Kon ik mooi de verrichtingen van Max Verstappen zondagavond nog volgen. Na redelijke nachtrust en ontbijt een lange etappe voor de boeg. Als ik na het ontbijt om half acht weg wil is het nog donker en ik wacht nog even. Nu eens niet als een van de eersten onderweg. Er waait een behoorlijk lelijk windje tegen. Als ik een kwartiertje onderweg ben haal ik Erwin en Jacqueline in met wie ik tijdens de Silkroute veel heb samengefietst. Ik vraag of ze vanwege de wind mijn hulp kunnen gebruiken en dat is het geval. Bovendien ook voor mij prettig. De wind neemt meer en meer toe en tempo wordt steeds lager. Ieder doet 10 km kopwerk. Over de eerste 70 km vier uur gedaan. Jacqueline besluit af te haken en stopt bij de lunch op 80 km.

Ik rijd door met Erwin en na lunch wordt de wind steeds heftiger. Meer dan 14 km per uur halen we niet. Als ik dat door reken kom ik na zes uur op de campsite aan en ik laat Max, de toerleider, als die voorbijkomt weten dat hij mij na 130km maar ergens moet oppikken. Er zijn veel zandduinen en er waait heel veel zand schuin links van voren tegen ons in. Als er een grote vrachtwagen tegemoetkomt waai je niet alleen bijna van je fiets maar wordt je bovendien letterlijk gezandstraald. Heel onaangenaam. Na 115 km draait de weg en hebben we 25 km lang wind schuin achter. Dat is ons geluk. Iets voor half zes op campsite aan de oceaan. Dan snel tentje opzetten. Dat valt tegen. Een haring gaat niet verder dan een paar centimeter het zand in en dan kom je op een rots. Rotsblokken zijn er genoeg en daarmee moet ik mij tent overeind houden.

 

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Cruising the coast

Zo 21 okt | Stage 8: Oasis Camp – Cliff Camp (151 km)

Een hele afstand vandaag af te leggen. De eerste twee uur zijn qua temperatuur het fijnst om te fietsen. In de woestijn koelt het goed af. Maar net 10 graden als we starten. In het begin geen wind daarna wat wind mee zodat ik al na ruim 3 uren lunch op 80 km bereik. Het is fijn om bij de eersten de lunch te zijn en het nog niet druk is. Over het algemeen valt dat ook wel mee. In totaal zijn er 31 rijders die de hele tour doen. Daarnaast momenteel 6 rijders die een sectie doen (er zijn 4 secties in totaal) en vervolgens nog 12 stafleden. In totaal een gezelschap van 49 mensen. Een grote groep vergeleken met het aantal deelnemers aan de Silkroute 2 jaar geleden, maar toch nog redelijk overzichtelijk.

Na de lunch nog 70 km en dat is reden om 2x een stop te maken voor een colaatje. Je moet blijven drinken. Ik vergeet het wel eens. Na de lunch is temperatuur tot meer dan 30 graden opgelopen. Veel vrachtverkeer op de enige weg die er is. Als er een tegemoetkomende vrachtwagen aankomt is het goed opletten of er van achteren ook niet een komt. Eenmaal bijna van de weg gereden. Kon nog zijkant in. Daar is het wel onverhard. Laatste 20 km weer langs de oceaan met wind in de rug. Om 3 uur op een cliff van de oceaan tentje opzetten. Een bijzondere plaats.

Za 20 okt |Stage 7: Erkonte Park – Oasis Camp (98 km)

Als je geen tent hoeft in te pakken kun je wat later opstaan. Toch nog 06.30 uur. Als ik om half acht weg rijd kijk ik uit over een nog wat mistige oceaan. Er is nog geen verkeer en een goede asfaltweg gaat op en neer op zo’n 50 meter van de oceaan. Het ruisen van de oceaan is goed te horen. Het is nog lekker fris. Een moment om te onthouden. Na 20 km gaan we wat meer het binnenland in en gaan we door de Anti Atlas. Vanwaar die naam weet ik niet maar voor een fietser zijn het heel veel pittige klimmetjes terwijl ik mij op een gemakkelijk ritje had voorbereid. Bovendien nogal wat wegwerkzaamheden met slecht wegdek. De route is schitterend. Na 65 km al bijna 1000 meter geklommen. Dan is er gelukkig lunch. Het begint steeds woestijnachtiger te worden. Na 73 km rijden we door de plaats Guelmin die ook wel de poort naar de woestijn wordt genoemd. Na de lunch rijden we over wat grotere weg met meer verkeer en wat wind opzij. De wind neemt toe maar al in begin van de middag op campsite met palmen en water en dus oasis wordt genoemd.

Onze mecanicien Doug had me beloofd mijn achterrem te zullen repareren maar hij is pas laat binnen omdat hij als sweep fungeerde. Iemand van de staf die er voor zorgt dat geen van de rijders blijft hangen onderweg. Desondanks toch aan de slag. Een hele klus om hydraulische rem te repareren. Er zat lucht in de kabel. Voor het donker wilde hij klusje klaren en liet zijn eten er zelfs voor staan. Morgen weer met goed functionerende rem op pad.

Vr 19 okt | Stage 6: Agadir- Erkonte Park (138 km)

Eerst ervoor zorgen dat ik met mijn twee grote tassen van het hotel naar de camping kom. Het is vlakbij maar ik heb wel een taxi nodig om 06.30 uur. Ontbijt in hotel was nog niet klaar. Toch koffie en wat brood kunnen krijgen. Met behulp van portier taxi gecharterd. Omdat het steeds later licht wordt ontbijt kwartier later. Tevoren wordt nog eens eerst melding gemaakt van het ongeval van Eriberto en hoe het met hem is. Eind van de week mag hij terug vliegen naar Italië. Het beeld van zijn val komt nog regelmatig boven.

We rijden eerst Agadir uit over heel brede wegen met veel verkeer. Er is in begin nog een fietsstrook. Later blijft er niets voor een fietser over. Na 50 km rustiger en veel smallere weg met slecht asfalt. De weg is nauwelijks breed genoeg voor een bus of vrachtwagen. Het blijft opletten. Na de lunch richting oceaan. Daar rijden we lange tijd langs. Prachtig uitzicht. Wel telkens op en af. We zouden daarmee vandaag 1500 hoogtemeters moeten overbruggen. Mijn Garminmeter komt niet verder dan 900 meters. De camping heeft heel veel ruimte en ook tenthuisjes. Daar kies ik voor nu het nog kan. Komende dagen kamperen in de woestijn. Vanaf de camping prachtig uitzicht op de omgeving en de wijdse oceaan die goed te horen is.

Do 18 okt | Rustdag in Agadir

Zoals elke rustdag, althans als die in een hotel wordt doorgebracht, eerst rustig ontbijten. Daarna wasje, onderhoud fiets en wat inkopen. De komende 6 dagen uitsluitend kamperen. In de middag wat rondgefietst door Agadir. Toen ik er gisteren aankwam viel mij op hoe modern de stad eruit ziet met veel hele brede wegen en goed onderhouden gebouwen. Nu heb ik gelezen dat op 29 februari 1960 de stad totaal verwoest werd door een aardbeving en er 18.000 doden zijn gevallen. De stad is totaal nieuw opgebouwd. Ik heb geprobeerd wat van dat verleden te achterhalen door er doorheen te fietsen, maar de oude stad was niet te achterhalen.

Toen ik aan het eind van de middag de informatie over de routes van de komende dagen wilde ophalen bleek ik een lekke band te hebben. Erger was dat ik mijn handpompje dat ik meende bij me te hebben niet in mijn tasje had en ook nergens anders in mijn bagage. Daarmee afhankelijk van andere rijders. Nu maar hopen dat ik geen nieuwe lekke banden krijg.

Wo 17 okt |Stage 5: Taroudant – Agadir (87 km)

Mijn kampeerplekje is wel mooi, maar de ondergrond kon vlakker. Of daar mijn matige nachtrust is te wijten of aan het felle licht bij mijn tent maakt weinig meer uit als het eenmaal ochtend is. Mijn snelheid in de routine van aankleden, inpakken en tent afbreken neemt toe. Al klaar een half uur voor ontbijt dat om 07.00 klaar staat. Als ik iets voor half acht vertrek( en ik ben niet de eerste) is het nog niet echt licht.

In rustig tempo en over goed asfalt op weg naar Agadir. Eriberto, een Italiaan die nagenoeg gelijk met mij is vertrokken en met wie de communicatie in het Engels niet altijd even gemakkelijk verloopt, haal ik na 5 km in. Ik rij rustig tempo en hij blijft 15km achter mij rijden en neemt dan over voor 10km waarna ik weer aan de beurt ben. Na 52 km wanneer ik op kop rij raakt hij met zijn voorwiel in mijn achterwiel. Een enorme klap achter mij en ik kan stoppen zonder te vallen. Eriberto ligt er met zijn linker arm heel beroerd bij. Met zijn rechterhand pakt hij zijn linkerarm naar zich toe. Het is goed te zien dat zijn linkerbovenarm is gebroken. Verder bebloed hoofd en geschaafde knie. Ik heb de telefoonnummers van de dokter en toerleider de eerste dag gefotografeerd. Die terug te vinden lukt me eerst niet. Gebruik bovendien 2 telefoons , een met lokale simkaart en mijn eigen telefoon. Het nummer van toerleider blijkt niet te kloppen en eindelijk weet ik Tom, onze arts te bereiken. Het duurt dan nog een hele tijd voor hij is gearriveerd. Gelukkig komt Italo een andere Italiaan voorbij, en dat helpt bij de communicatie. Uiteindelijk met auto van toerleider naar ziekenhuis in Agadir gebracht waar hij dezelfde aan aan gecompliceerde bovenarmbreuk is geopereerd. Voor hem is de toer over. Heel triest. Het is gebeurd in een split second.

Alles bij elkaar heeft het zeker een uur geduurd. Ik ga in mijn eentje verder en blijk nog wel even onder de indruk van het gebeuren, hoewel ik mij zelf niets kan verwijten. Van een tweetal anderen hoor ik dat ze met Eriberto hadden gereden en hem er voor gewaarschuwd hadden niet naast het achterwiel te rijden, maar er achter te blijven. Zo’n gebeuren blijft je toch even bezig houden.

Na de lunch nog redelijk wat klimmen in steeds warmere omstandigheden. We kamperen op de internationale camping van Agadir vlak bij het strand. Ik geef de voorkeur aan een vlak ij gelegen hotel en ik ben niet de enige. Met een tiental rijders aan een hele grote boulevard met zicht op de oceaan prima maaltijd gehad.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

De eerste dagen in de Atlas

Di 16 okt | Stage 4: Tin Mel Mosque – Taroudant  (122 km)

De tweede nacht in mijn tentje heel redelijk geslapen. Wel veel hondgeblaf en uilen. Prachtig geluid maken de uilen. Het is in de ochtend redelijk fris en we beginnen met een klim van bijna 30 km om op 2100 meter hoogte te komen. Totaal 1000 meter stijgen. Wat extra kleding aan. Als de zon doorkomt wordt het iets warmer maar al snel weer in de schaduw van de berg. De klim neemt nodige tijd in beslag. Als we de top bereiken schijnt aan de ene kant de zon en aan de andere kant kijken we over een prachtig wolkendek uit. In de afdaling blijkt het minder mooi. Mist en kou. Net 10 graden. Gelukkig heb ik nog een regenjackje bij me. De handschoenen dacht ik niet nodig te hebben maar dat was een misvatting. 27 km afdalen met in het begin heel slecht wegdek. Geen gevoel in mijn handen. Remmen gaat wel, schakelen nauwelijks. Laatste 10 km wel perfect asfalt. De beklimming was schitterend, de afdaling te koud.

Na de lunch nog 50 km redelijk vlak en al rond 2 uur op de camping, die berekend is op campers en niet op tentjes. Veel keien en geen gras wel warme douche. In het middentuintje kon ik nog een plekje vinden zonder stenen.


Ma 15 okt | Stage 3: Marrakech – Mosque Tin Mel (114 km)

Vandaag het Atlasgebergte in en moeten we meer dan 1800 klimkilometers maken. Als ik om half acht vertrek is het nog maar net licht. Het is ook nog zwaar bewolkt. Eerst naar Marrakech over grote wegen met wel een fietsstrook. De eerste 10 km had ik gisteren al gefietst. Er zijn veel stoplichten en daar heb ik als fietser minder last van dan de auto die de route met oranjetape moet aangeven. Gelukkig heb ik een goede beschrijving en bovendien een route op mijn Garmin. Met dank aan Wiel. Het is een mooie controle. Na 18 km iets minder verkeer en dan volgt er 25 kilometer vals plat. Stijging van 1 a 2 procent. De wind is ook nog wat tegen en het lijkt of je constant met de rem erop fietst. Bovendien zie ik in de verte zeer donkere luchten met op achtergrond bergen. En geen regenkleding bij me. Het blijkt mee te vallen en geleidelijk komt de zon door. Daarna echt bergop.

Bij de lunch na 60 km zie je de besneeuwde bergtoppen van de Atlas liggen. Tot de lunch is er redelijk wat verkeer vooral taxi’s met toeristen en walmende vrachtwagens. Na de lunch gaan we echt door het Atlasgebergte met nauwelijks verkeer. Schitterend om te zien hoe de weg zich door deze kale bergen met veel cactussen wurmt. Af en toe een klein dorpje. Het is ongeveer 25 graden. Het devies is blijven drinken. Daarom 2x gestopt voor een cola. Met de baas van een van de tentjes over voetbal in Nederland gesproken. Dat gaat hier in het Frans en dat ging heel redelijk. Opmerkelijk dat de jongen opmerkte dat hij geen visum kon krijgen om naar Nederland te gaan, terwijl wij zonder visum Marokko in kunnen. Om half drie bij de moskee waar we een plekje moesten zoeken om te kamperen. Voor de moskee mocht niet. Naast de moskee was ook een redelijk plekje, maar als kampeerplaats heel minimaal met geen voorzieningen.

 

Zo 14 okt | Rustdag in Marrakech

Op tijd naar het ontijt want het campingrestaurant is niet echt berekend op zoveel hongerige fietsers. Met wat geduld komt het toch voor elkaar. Om naar Marrakech te komen heb ik de keuze uit een taxi of een fiets. In een grote stad te voet ronddwalen is niet mijn favoriete bezigheid dus kies ik voor de fiets. Al op tijd weg nu het nog niet zo warm is. Om een of andere reden was ik ervan overtuigd dat ik vanuit het zuiden de stad inkwam terwijl het vanuit het noorden was. Door deze desorientatie duurde het even voor ik het centrum had bereikt. De verbinding met google maps was zodanig matig dat ik eerst via een café Wi-Fi verbinding moest zien te krijgen om me te heroriënteren.

Marrakech is een drukke stad met veel toeristen en koetsen met paarden en navenante geuren. Op mijn fiets door heel wat aardige straatjes gekomen, veelas met eenrichtingsverkeer. Als fietser heb je daar niet mee te maken. Gelukkig was het vandaag niet zo warm als gisteren en dat geeft hoop voor morgen als we het Atlasgebergte ingaan. Op 2000 meter hoogte kamperen. Toch maar jasje en handschoenen ingepakt.



Za 13 okt | Stage 2: Ain Belmisk – Marrakech (129 km)

De eerste nacht in mijn nieuwe tentje blijf ik mij goed herinneren. Ik heb wel een oog dicht proberen te doen maar ik heb geen minuut geslapen. Ook nog eens de wekker een uur te vroeg gezet en de dag begon dus wat minder. Na de gebruikelijk pap snel op pad om half acht. Het is nog niet eens echt licht. Het is heerlijk koel de eerste paar uur. Na 80 km lunch en die heb ik hard nodig want het was door het nodige klimwerk toch bijna 4 uur na de lunch. De weg is vol met verkeer en er blijft weinig ruimte over voor een fietser. In begin van de ochtend al voor een politie moeten stoppen die zei dat ik echt “droite” moest blijven.

Na de lunch wind tegen, licht stijgen en een temperatuur van 35 graden. Na een drinkpauze in een stadje waar je uitgerookt werd door al het vlees dat men er aan het braden was, ineens wind mee en licht omlaag. Heel voorspoedig al om half twee op een camping waar ze nog een kamer vrij hadden. Dat is het voordeel als je vroeg aankomt
Na zo’n beroerde nacht leek me dat wel verdiend. Op de camping is het bijna 40 graden, maar er is een zwembad en veel schaduw. We konden er ook heel redelijk eten. Een echt alternatief was er niet want Marrakech ligt 8 km verderop.

 

Vr 12 okt | Stage 1: Casablanca – Aub Belmisk (129 km)

De eerste fietsdag. Om half acht kunnen we pas vertrekken omdat het niet eerder licht is. Een hele organisatie om met 40 fietsers en een groot aantal voertuigen midden uit Casablanca te vertrekken. Eerst een groepsfoto bij de Moskee en daarna nog 20 km in konvooi met de hele groep. Daarna is het verkeer zodanig dat we op on zelf kunnen fietsen. De snellere fietsers scheiden zich al snel van de wat langzamere. Het landschap is wat eentonig. Vlakte en weinig bomen en regelmatig boerderijtjes en dan uiteraard met loslopende honden. Maar een keer een echt achter me aan gehad.

Mijn inpakroutine had me nog wat in de steek gelaten. Geen vitamines en zonnebrandcrème vergeten mee te nemen. Was wel nodig. Wolkenloze hemel en de temperatuur loopt na de middag op naar bijna 40 graden. Het rijden in konvooi heeft meer dan 2 uur in beslag genomen zodat de lunch rond 12 uur zeer welkom was.
En veel drinken is het devies.

Rond 15.00 uur kom ik op de campsite aan, waar veel schaduw is zodat ik een redelijk plekje kan vinden voor mijn nieuwe Hilleberg tent. Bevalt uitstekend want ik kan op een klein krukje erin zitten zodat ik alles kan organiseren. Wel weer even wennen met zo’n grote groep op pad en het campingleven.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

West Afrika

Paul heeft weer een nieuw avontuur gevonden. Hij heeft het topografische gat van de Silk Route niet kunnen dichten dit jaar doordat er pardoes een familiebijeenkomst was gepland op het moment dat de missende sections verreden werden. Dus is hij op zoek gegaan naar een alternatief en voila, ici Afrique de L’Ouest!

De komende twee maanden zullen er weer updates verschijnen met een verslag van zijn reis. Paul kennende zullen wij allen voor twee maanden goed op de hoogte zijn van de afstanden die hij fietst, gemiddelde snelheden, de kwaliteit van de weg, weersomstandigheden inclusief temperatuur en het comfort van zijn tent. En natuurlijk ook alle andere bijzondere dingen die hij meemaakt en bijzonderheden over zijn medefietsers met wie hij dit allemaal meemaakt.

Kortom wij kunnen weer twee maanden met Paul meegenieten van zijn belevenissen! Ondertussen is hij goed aangekomen in Casablanca en zal hij morgen van start gaan.


Wo 10 en do 11 oktober 2018

Vandaag om 05.00 vanuit Oostrum vertrokken om 10 weken in West Afrika te fietsen. Daarvoor vlieg ik vanaf Schiphol naar Casablanca. Geen files en voor zeven uur al mijn twee grote tassen en mijn fiets in een fietsdoos ingecheckt. Het afscheid van Marjet is maar voor vier weken want halverwege de Tour hoop ik haar in Dakar weer te zien. De veiligheidscontrole gaat redelijk snel maar de paspoortcontrole duurt nogal lang. Zonder vertraging na drie en half uur vliegen om half een aangekomen. De taxi die me naar het hotel zou brengen blijkt er na een telefoontje toch te zijn.

De eerste ridersmeeting die om twee uur begint in het hotel haal ik nog bijna. Men is net begonnen met het voorstellen en ik kan nog aansluiten. De informatie die er verder gegeven wordt is niet echt nieuw voor mij. Al de nodige keren deelgenomen aan de door TDA georganiseerde tochten. Een tiental deelnemers heb ik al eens eerder ontmoet op een tocht en in de pauze is het een gezellige hernieuwde kennismaking.

Na een redelijke nachtrust begonnen met organiseren van de spullen en in elkaar zetten van de fiets. Nog een ridersmeeting waar vooral route van de komende twee dagen wordt toegelicht. Het blijkt gisteren en in de nacht te hebben geregend terwijl ik in de veronderstelling verkeerde dat hier geen regen zou vallen. Mijn regenkleding is minimaal en hopelijk voldoende. Als het maar warm blijft. Hier 25 graden maar Nederland doet daar momenteel niet voor onder.

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.