Oh, Canada!

Na de Silkroute ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe tocht. De Silkroute wordt een in de twee jaar georganiseerd en and als ik het stuk van Almati naar Teheran met de Pamir Highway nog eens wil fietsen om de hele route te hebben gefietst dan kan dat pas in 2018. In 2017 heeft de TDA organisatie die ook de Silkroute organiseert vanwege het 150 jarig bestaan van Canada een tocht uitgezet van het uiterste westen naar het oostelijkste puntje. De hele tocht duurt ruim 3 maanden. De tocht is onderverdeeld in 5 secties en de eerste sectie gaat van het eiland Haida Gwaii naar Calgary. Bijna 2000 km.

Toen dochter Lieke, die in Vancouver woont, van die plannen hoorde wilde ze wel mee. Van 2 juni tot 23 juni doe ik verslag van de tocht.

Ma 5 juni: Ferry van Queen Charlotte naar Prince Rupert

Vandaag geen echte fietsdag. We gaan nog wel op de fiets 7 km verderop naar de ferry. Daar hoef ik mijn fietskleren niet voor aan te trekken maar wel mijn regenkleding. De hele nacht heeft het af en toe geregend en mijn tent gaat kletsnat in een waterdichte tas. We moeten al om 08.00 uur bij de ferry zijn ook al vertrekt die pas om 10.00 uur. Er gaan nog heel wat vrachtauto’s en auto’s mee maar relatief weinig mensen. We hebben dan ook alle ruimte. De reis gaat 7 uur duren. Na een paar uur is de schommeling van de boot zodanig dat ik me bepaald niet lekker voel. Ik ben niet de enige te zijn. Het gaat allemaal net goed en na nog eens 2 uur is de boot weer in rustiger vaarwater gekomen. Vanaf de ferry nog 3 km fietsen en nog steeds regen. Wel de luxe van een hotel om een aantal spullen weer droog te krijgen. Er voegt zich nog een nieuwe rijder bij ons. Na een gezamenlijke maaltijd en wat fietsonderhoud klaar voor de eerste wat langere fietsdag.

Zo 4 juni: Tlell – Queen Charlotte (50km)

Om 07.00 uur ontbijt en dat betekent dat we bij licht opstaan en tent kunnen afbreken. Dat is luxe vergeleken met eerdere tochten. Het is wel een beetje regenachtig en de tent gaat redelijk nat de tas in. We hebben niet veel haast omdat we maar 50 km hoeven te fietsen. In het begin stevige wind tegen maar dat valt al snel heel erg mee. Heel mooie route met links van ons de oceaan. We komen weer voorbij het museum waar we gisteren een bezoek hebben gebracht. Al om 10.00 uur in Queen Charlotte. In plaatselijk café koffie gedronken. De tijd lijkt hier 40 jaar stil te hebben gestaan. Dezelfde ervaring op de camping met een douche die je ook in Mongolië tegen kunt komen. Het water is wel lekker warm. Omdat het maar een korte rit was hebben we een lange middag over. Eerst met Lieke Queen Charlotte ingewandeld. We worden overvallen door een plensbui en drogen in een winkel/cafeetje wat op. Gelukkig is er op de camping een soort lounge waar het warm is en ik de middag al lezend en slapend heb doorgebracht.

Za 3 juni: Masset – Tlell (70 km)

Bij het ontbijt zie ik iedereen die van het fietsgezelschap deel uitmaakt. Valt niet mee alle namen te onthouden ondanks dat de groep maar uit 20 personen bestaat. Na het ontbijt eerst met de tda busjes naar Masset waar de fietstocht in feite begint. Dat is ruim 120 km naar het noorden. We nemen nog een veerpont en brengen een bezoek aan het Haida Gwaii Museum waar we een rondleiding krijgen. Bijzonder zijn de totempalen met elk een eigen betekenis. Rond de middag bereiken we Masset en na een lunch en een groepsfoto mogen we gaan fietsen. In feite weer 70km dezelfde weg terug met dit verschil dat we nu een straffe tegenwind hebben. Het uitzicht over de oceaan is schitterend maar gelukkig komen we na een tijdje tussen de bomen waar de wind minder maar nog steeds heel heftig is.

Na 45 km eerste gelegenheid om bij een tankstation wat te drinken. Het is hier allemaal erg afgelegen en er zijn uitvoerige instructies gegeven wat te doen als je beren op je weg ziet. En ook dat je niets eetbaars in je tent moet meenemen. Beren komen we niet tegen wel herten. Het is redelijk heuvelachtig en als ik mij op een van de hellingen verschakel ontlokt dat Lieke de opmerking dat er hier geen tandarts in de buurt is mij herinnerend aan een situatie eind jaren ’90 toen ik mij ook verschakelde en Lieke tegen mij aanreed en vervolgens viel en 2 voortanden half verbrijzelde. Het was in Maastricht waar de ravage dezelfde ochtend werd gerestaureerd door een tandarts waarna wij onze weg per fiets naar Grenoble weer konden vervolgen.Extra voorzichtigheid geboden dus.

Bij het tankstation ook soep besteld want de organisatie vindt het niet meer nodig deze bij aankomst op de campsite te serveren. Na bijna 3 uur arriveren we als eersten op de campsite. Of dit iets zegt over onze fietsconditie of die van de overigen is mij nog niet duidelijk maar Lieke heeft het al over fietsen voor dummies. We wachten af. De tenten zetten we op in wat regenachtig weer en met 9° is het niet warm.We kunnen wel buiten maar overdekt eten. Toch snel de tent in om het warm te krijgen.

Vr 2 juni: Vlucht van Vancouver naar Sandspit

Op maandag 29 mei eerst naar Vancouver gevlogen met Marjet die de eerste week de oppas is voor bijna 3 jarige Kai. Als we over de Rocky Mountains vliegen waar we over 3 weken hopen te fietsen dan zie ik alleen maar sneeuw. De zon moet nog hard gaan schijnen. Er is een tijdsverschil van negen uur maar op vrijdag als we vertrekken is mijn lichaam er redelijk aan gewend. We hebben een grote taxi besteld om naar het vliegveld te gaan. 2 dozen met fietsen en een paar grote tassen. De bestelde taxi komt niet op de  afgesproken tijd en na een kwartier besluit Lieke haar eigen auto te gebruiken. Met enige moeite de dozen en bagage erin gekregen. De auto moet nog wel opgehaald worden maar ook daarvoor heeft Lieke een oplossing gevonden. Tijdig arriveren we op het vliegveld en ook het inchecken verloopt redelijk snel. Het is wel telkens worstelen om met een fietsdoos door de deuren te komen en bij de odd luggagge.

Ondanks dat we een binnenlandse vlucht hebben zijn de controles er niet minder om. Het vliegtuig is voor nog geen 50 personen en alles is zeer kleinschalig. In bijna 2 uur vliegen we naar Haida Gwaii. Mooi uitzicht bij het raam. Op het vliegveldje landen 2 kleine vliegtuigen per dag. Het is een zandplaat met landingsbaan. We worden door Maxime van TDA opgehaald en de organisaties is zeer behulpzaam bij het weer in elkaar zetten van de fietsen. We fietsen nog 10 km langs de kust en we moeten vrij lang wachten alvorens de maaltijd geserveerd wordt. Daarna nog alle bagage even nalopen. Er is weer een 2 tassen strategie hetgeen betekent dat je de spullen die je elke dag nodig hebt in de ene tas moet doen en de overige spullen in de andere tas doe je weer krijgt als er een rustdag is. Ik dacht dat er na 2 dagen een rustdag was maar dat blijkt pas na 8 dagen. Ik heb dan  ook maar weinig spullen voor de zogeheten permanent bag.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: