Zwarte Zee, mist en honden

4 okt – Stage 115 dinsdag: Kayacik – Sile (98 km)

De verkeersdrukte van de vlakbij belegen weg blijkt mee te vallen. Toch is het onrustig rond de kampeerplaats en uiteraard zijn er blaffende honden. Ze bijten gelukkig niet. Onderweg blijkt dat anders te worden. Als ik met Erwin en Jacqueline als eerste vertrek is het nog erg mistig en zelfs gevaarlijk om te fietsen. Na 15 km trekt de mist op en breekt de zon door. We hoeven vandaag nog geen 100 km te fietsen maar daarin wel 1700 meter klimmen. Als de eerste klim zich aandient ben ik zoveel sneller dan de anderen dat ik besluit maar door te fietsen. Onderweg veel last van honden. Gewoon een plaag. Rond elk plaatsje verzamelen zich vaak aan begin en eind een groep wilde honden. Ik klik nu maar telkens mijn schoenen uit en een was mijn enkels zo dicht genaderd dat ik een trap moest geven. Daarbij maakte ik een lelijke zwieper die gelukkig goed afliep. Als je bergop fietst kan een hond je makkelijker pakken maar als je bergaf gaat met behoorlijke snelheid en hij komt voor je voorwiel dan loopt het ook verkeerd af. En dat gebeurde bijna. Je ziet overigens regelmatig een dode hond langs de kant van de weg liggen. Uiteindelijk een nieuwe tactiek bedacht die nog werkt ook. Ik heb koekjes bij me en als een hond achter me aankomt gooi ik een stuk naar hem toe. Daar blijkt die toch liever op af te gaan dan op mij.

Na de lunch worden de beklimmingen een stuk pittiger en regelmatig tot 15%. Telkens komt de kust van de Zwarte Zee weer in beeld. Er is veel werkverkeer vanwege de aanleg van een pijpleiding en een grote weg. Vlak voor 12.00 uur al op kampeerplek waar ik een kamer kan huren. Daar maak ik dankbaar gebruik van, zeker nu weersvoorspelling voor morgen regen is. De staf heeft een zeer uitgebreide maaltijd voorbereid met voorgerechten, vis, vlees en nagerechten. Hebben ze veel werk van gemaakt. Daarna worden de Silkroute shirts uitgereikt die we morgen geacht worden aan te doen. De laatste dag van deze tocht.

3 okt – Stage 114: Soflar – Kayacik (123 km)

Een wat onrustige nacht op een wat scheef kampeerplekje met blaffende honden en blatende imams. De kerken hebben kerkklokken om de omgeving vroeg wakker te schudden en de imams luidsprekers. De weg terug naar de asfaltweg is modderig en daar is mijn fiets niet op berekend ook al loop ik ermee. Eerst de modder bij de remmen en wielen weghalen want die draaien niet meer. Vandaag toch nog het nodige klimmen. We gaan naar de kust toe en nadat we het nodige op en af zijn gegaan komen we aan de kust van de Zwarte Zee. Daar rijden we een hele tijd parallel aan, erg mooi om de zee te zien. Daarna weer het binnenland in met hellingen van meer dan 10%. Het lukt me telkens om fietsend boven te komen. Na 60 km terug aan de kust en met wat wind in de rug in vliegende vaart naar de lunch op 70 km. De zon schijnt, de temperatuur is boven de 20° en de wind is niet tegen. Na de lunch nog de nodige klimmetjes. Om 2 uur al op kampeerplek die nu wat ruimer en beter is.

2 okt – Stage 113: Safranbolu  – Kaymaklar (143 km)

Vandaag maar eens voor de afwisseling als laatste vertrokken. Kostte enige moeite maar toch gelukt. We beginnen meteen met een lange afdaling door nogal groot stedelijk gebied. Hoewel ik als laatste ben gestart haal ik al snel wat riders in. Na 35 km ook Erwin en Jacqueline met wie ik tevoren regelmatig samen heb gefietst. Na 40 km wacht ik op hen om samen verder te fietsen. Even later begeeft mijn versnelling het dat wil zeggen dat mijn ketting op het grootste blad (28) zit en ik alleen nog mijn 3 voorbladen kan schakelen. Als het bergop gaat is dat niet erg maar we gaan juist wat naar beneden. Dan trap ik me lam om de anderen bij te houden. Gelukkig is onze mechanic Jordan bij de lunch op 80 km aanwezig en die weet het te repareren. We waren na drie uur al bij de lunch maar dan hebben we nog maar 300 meter geklommen en dat moeten uiteindelijk meer dan 1500 meter worden. Voor de lunch hadden we een groot aantal tunnels – wel 20. Om de tijd te doden heb ik geteld hoeveel de totale lengte was – 3763 meter.

Na de lunch kon ik de meters gaan tellen die we moesten klimmen. Meteen een klim van 13 km met zeer slecht asfalt of liever hele ruwe stenen. In de routeaanwijzingen was niet aangegeven waar de klimmen waren dus dat was een verassing. Er volgden er nog een paar van een 3 a 4 km met stijgingspercentages van soms 10 procent. Het wegdek was ook vaak slecht, maar de zeer mooie omgeving maakte veel goed. Tegen 14.00 uur op kampeerplek aangekomen. De laatste 500 meter ernaar toe leek het erop alsof we naar een vuilnisbelt zouden rijden maar uiteindelijk was dat niet het geval. Het avondeten was iets later omdat niet iedereen op tijd binnen kon komen. De fruitsalade, aardappelpuree en biefstuk met saus waren verrukkelijk.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: