Strijd van een oude titaan en saffraan

1 okt: Rustdag in Safranbolu

Het plaatsje waar we zitten is heel bijzonder wat ligging betreft met veel hoogteverschil. De laatste 2 km gingen we dwars door het stadje met hellingen van 13%. In de ochtend wat rondgekeken. Een heel gezellige markt en veel winkeltjes. Het blijkt redelijk toeristisch en vanwege een of ander festival blijkt het erg druk. Dat is ook de reden dat ik in ons hotel geen kamer voor mezelf kon krijgen. Het hotel is een mooi oud gebouw met allerlei verschillende soorten kamers. Ik deel een redelijk grote kamer. De vloeren zijn van hout en bij de ingang moet je je schoenen uitdoen en in een kastje opbergen. Dat neemt niet weg dat je je bovenburen toch wel hoort lopen. De douche en het toilet zijn verbouwde kasten. Gezellig maar niet echt praktisch. In de middag nog wat fietsonderhoud en voorbereiden op volgende laatste vier fietsdagen. Het stadje waar we zitten is beroemd om zijn safraan, nomen est omen. Ik heb een paar potjes gekocht. Zo had ik safraanstokjes nog nooit gezien. Relatief prijzig maar ik hoop iemand er een plezier mee te kunnen doen.

30 sep – Stage 112: Grassy Camp – Safranbolu (130 km)

Op zichzelf mooie kampeerplek maar in de ochtend is het wel erg koud met 4°. Bovendien is de tent nogal nat hoewel het niet heeft geregend. Mijn waterdichte handschoenen maar meteen aangedaan en wat dikkere kleren. Vandaag toch weer een pittige dag met 1700 meter klimmen. Wat me gisteren is overkomen ben ik nog niet vergeten en ik heb een plannetje bedacht om meteen een lunch pakketje mee te nemen en niet te stoppen bij de lunch. Daarna in het volgende dorp wil ik dan wachten en hem laten passeren zonder dat hij me ziet hopend dat hij in achtervolging op mij is. Ik vertrek bijna 10 minuten later omdat ik mijn boterhammen nog moet smeren. We beginnen met 3 km afdalen en het is steenkoud. Daarna een paar km klimmen en ik krijg hem al snel in het vizier. Ik blijf op gepaste afstand. Vlak voor lunch op 77 km stopt hij en even later doe ik dat ook want hij moet niet meteen zien dat ik lunch oversla. Ik rij bij de lunch door en stop 10 km verder bij pompstation waar ik niet te zien ben. Na 10 minuten nog niemand gepasseerd. Ook na meer dan een half uur nog niet. Ik denk dat ik hem gemist heb en ga dan maar weer op pad. Fiets goed door zonder de intentie als eerste binnen te komen. Dat blijkt wel het geval te zijn. Als hij 10 minuten na mij binnenkomt scheldt hij mij de huid vol dat het geen stijl is dat ik de lunch heb overgeslagen. Hij praat nu niet meer tegen me. Dan te weten dat hij in het verleden hetzelfde deed. Genoeg over deze tweestrijd. Ik ga de laatste 4 dagen als expeditie rider op pad in plaats van als racer. Het ging overigens wel lekker. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

29 sep – Stage 111: Osmancik – Grassy Camp (125 km)

Gistermiddag een lange middag die ik heb doorgebracht met wat winkelen, slapen en poetsen. Door de regen was een poetsbeurt noodzakelijk geworden. In een restaurant in de buurt gezamenlijk gedineerd. Het eten is prima maar wordt met een sneltreinvaart uitgeserveerd. Vroeg naar bed want voor vandaag een pittig tochtje met een klim van 15 km. Gisteren was ik als eerste binnengekomen en dat stond degene die normaal als eerste binnenkomt niet aan. Hij vertrekt als eerste. Ik iets later. Wanneer ik hem passeer blijft hij een tijdje achter me hangen om er dan snel vandoor te gaan. Regelmatig kijkt hij om waar ik blijf. Ik blijf een paar honderd meter erachter. Omdat hij vlak voor de lunch iets verkeerd rij kom ik als eerste bij de lunch. Meteen na de lunch de 15 km lange klim. Omdat ik tevoren al proviand tot me had genomen en ik niet met volle maag de klim wil doen ben ik zo klaar met mijn lunch en ik vertrek. Dat verrast hem en hij laat zijn lunch nagenoeg staan en fietst me meteen voorbij. Tot 11km van de klim blijf ik achter hem maar dan wordt het stijgingspercentage boven de 11°. Ik moet passen. Ik ga rustig verder. Op de top van de klim is het 8° en in de afdaling heb ik zodanige dooie vingers dat ik wel kan remmen maar moeilijk schakelen. Ik kom 5 tot 10 minuten na hem binnen. Gisteren kwam hij 20 minuten na mij binnen en zei helemaal niets. Wanneer ik binnenkom feliciteer ik hem waarop hij vraagt: “waarmee?” Zo onsportief maak ik het niet vaak mee.Moest het verhaal toch even kwijt. Ik voel overigens aan mijn benen wel dat ik behoorlijk heb door getrapt. Voor foto’s nagenoeg geen tijd genomen. Wel een sportieve dag gehad.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: