Maandelijks archief: oktober 2016

Istanbul!!!

5 okt – Stage 116: Sile – Istanbul  (86 km)

Slechts 86 km vandaag. Dat is telkens de grootste fout die je kunt maken. Onderschatting van een rit. Ik ben blij met mijn kamertje want het heeft geregend. Bij het ontbijt dat dit keer om 07.00 uur is is het droog. Als we op weg gaan moet toch de regenkleding aan. Niet veel regen maar het fietst niet lekker als je ook nog regelmatig moet klimmen. En dat klimmen valt nog behoorlijk tegen. Blijkt ook meer te zijn dan opgegeven. De weg is nat en gevaarlijk bij afdalen. Na 50 km komt regen met bakken uit de lucht. Bij 12 ° niet echt aangenaam. Grote plassen op de weg. Als je niet van de regen nat wordt dan wel van voorbijkomend verkeer. Er is een lunch georganiseerd op een boot aan de Bosporus op 20 km van Istanbul. We komen drijfnat en koud aan en in een cafeetje naast de boot is het warm en proberen we weer warm en droog te worden. Als iedereen er is lunch op een overdekte maar open boot. Iedereen vlucht met wat eten weer cafeetje in. Na de lunch begint het wat op te klaren en we vertrekken naar een punt 15 km verderop voor maken van foto’s. Als we daar aankomen schijnt de zon zelfs. De laatste 7 km in konvooi. Dat gaat zo langzaam dat ik alle tijd heb om Bosporus te bekijken. Aan de overkant ligt Europees deel van Istanbul. Prachtig om te zien. Vlak bij hotel nog aan de Bosporus worden we ontvangen met champagne, althans wat daar voor door moest gaan. Felicitaties en weer foto’s. Er zijn nog 13 rijders over onder wie 3 zogeheten sectionals zoals ik. 5 van de 9 secties heb ik mee gefietst en wel bijna 8000 km van de 12500. Prachtige ervaring waarbij Mongolië en Turkije het mooist waren.

Aan begin van avond eerst nog een diashow van hele rit en uitreiking van awards, waarbij ik de award: ” fountain of youth” ontving. Mooi maar je wordt er niet jonger van. Om 20.00 uur nog een diner op prachtige locatie. Eerst wat lopen en met een bootje naar eiland met goed restaurant en 5 gangen menu. Heel gezellig maar je merkt dat iedereen ook met afscheid bezig is. Om iets over 22.00 uur is einde diner en dat is voor ons erg laat, zeker als je weet dat een aantal volgende ochtend  06.00 uur op vliegveld moeten staan en om 03.00 uur op moeten. Vroeg opstaan zijn we wel gewend maar dit zijn weer andere omstandigheden. De volgende ochtend ben ik weer op een normale tijd op om alvast te wennen. Daarna fiets in doos, bagage wegen en wachten op vertrek met taxi naar vliegveld. Mijn vlucht is in namiddag maar je blijkt de nodige tijd te moeten uittrekken om de brug over Bosporus naar het Europese deel over te komen. Nu gereed voor vertrek naar Nederland.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zwarte Zee, mist en honden

4 okt – Stage 115 dinsdag: Kayacik – Sile (98 km)

De verkeersdrukte van de vlakbij belegen weg blijkt mee te vallen. Toch is het onrustig rond de kampeerplaats en uiteraard zijn er blaffende honden. Ze bijten gelukkig niet. Onderweg blijkt dat anders te worden. Als ik met Erwin en Jacqueline als eerste vertrek is het nog erg mistig en zelfs gevaarlijk om te fietsen. Na 15 km trekt de mist op en breekt de zon door. We hoeven vandaag nog geen 100 km te fietsen maar daarin wel 1700 meter klimmen. Als de eerste klim zich aandient ben ik zoveel sneller dan de anderen dat ik besluit maar door te fietsen. Onderweg veel last van honden. Gewoon een plaag. Rond elk plaatsje verzamelen zich vaak aan begin en eind een groep wilde honden. Ik klik nu maar telkens mijn schoenen uit en een was mijn enkels zo dicht genaderd dat ik een trap moest geven. Daarbij maakte ik een lelijke zwieper die gelukkig goed afliep. Als je bergop fietst kan een hond je makkelijker pakken maar als je bergaf gaat met behoorlijke snelheid en hij komt voor je voorwiel dan loopt het ook verkeerd af. En dat gebeurde bijna. Je ziet overigens regelmatig een dode hond langs de kant van de weg liggen. Uiteindelijk een nieuwe tactiek bedacht die nog werkt ook. Ik heb koekjes bij me en als een hond achter me aankomt gooi ik een stuk naar hem toe. Daar blijkt die toch liever op af te gaan dan op mij.

Na de lunch worden de beklimmingen een stuk pittiger en regelmatig tot 15%. Telkens komt de kust van de Zwarte Zee weer in beeld. Er is veel werkverkeer vanwege de aanleg van een pijpleiding en een grote weg. Vlak voor 12.00 uur al op kampeerplek waar ik een kamer kan huren. Daar maak ik dankbaar gebruik van, zeker nu weersvoorspelling voor morgen regen is. De staf heeft een zeer uitgebreide maaltijd voorbereid met voorgerechten, vis, vlees en nagerechten. Hebben ze veel werk van gemaakt. Daarna worden de Silkroute shirts uitgereikt die we morgen geacht worden aan te doen. De laatste dag van deze tocht.

3 okt – Stage 114: Soflar – Kayacik (123 km)

Een wat onrustige nacht op een wat scheef kampeerplekje met blaffende honden en blatende imams. De kerken hebben kerkklokken om de omgeving vroeg wakker te schudden en de imams luidsprekers. De weg terug naar de asfaltweg is modderig en daar is mijn fiets niet op berekend ook al loop ik ermee. Eerst de modder bij de remmen en wielen weghalen want die draaien niet meer. Vandaag toch nog het nodige klimmen. We gaan naar de kust toe en nadat we het nodige op en af zijn gegaan komen we aan de kust van de Zwarte Zee. Daar rijden we een hele tijd parallel aan, erg mooi om de zee te zien. Daarna weer het binnenland in met hellingen van meer dan 10%. Het lukt me telkens om fietsend boven te komen. Na 60 km terug aan de kust en met wat wind in de rug in vliegende vaart naar de lunch op 70 km. De zon schijnt, de temperatuur is boven de 20° en de wind is niet tegen. Na de lunch nog de nodige klimmetjes. Om 2 uur al op kampeerplek die nu wat ruimer en beter is.

2 okt – Stage 113: Safranbolu  – Kaymaklar (143 km)

Vandaag maar eens voor de afwisseling als laatste vertrokken. Kostte enige moeite maar toch gelukt. We beginnen meteen met een lange afdaling door nogal groot stedelijk gebied. Hoewel ik als laatste ben gestart haal ik al snel wat riders in. Na 35 km ook Erwin en Jacqueline met wie ik tevoren regelmatig samen heb gefietst. Na 40 km wacht ik op hen om samen verder te fietsen. Even later begeeft mijn versnelling het dat wil zeggen dat mijn ketting op het grootste blad (28) zit en ik alleen nog mijn 3 voorbladen kan schakelen. Als het bergop gaat is dat niet erg maar we gaan juist wat naar beneden. Dan trap ik me lam om de anderen bij te houden. Gelukkig is onze mechanic Jordan bij de lunch op 80 km aanwezig en die weet het te repareren. We waren na drie uur al bij de lunch maar dan hebben we nog maar 300 meter geklommen en dat moeten uiteindelijk meer dan 1500 meter worden. Voor de lunch hadden we een groot aantal tunnels – wel 20. Om de tijd te doden heb ik geteld hoeveel de totale lengte was – 3763 meter.

Na de lunch kon ik de meters gaan tellen die we moesten klimmen. Meteen een klim van 13 km met zeer slecht asfalt of liever hele ruwe stenen. In de routeaanwijzingen was niet aangegeven waar de klimmen waren dus dat was een verassing. Er volgden er nog een paar van een 3 a 4 km met stijgingspercentages van soms 10 procent. Het wegdek was ook vaak slecht, maar de zeer mooie omgeving maakte veel goed. Tegen 14.00 uur op kampeerplek aangekomen. De laatste 500 meter ernaar toe leek het erop alsof we naar een vuilnisbelt zouden rijden maar uiteindelijk was dat niet het geval. Het avondeten was iets later omdat niet iedereen op tijd binnen kon komen. De fruitsalade, aardappelpuree en biefstuk met saus waren verrukkelijk.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Strijd van een oude titaan en saffraan

1 okt: Rustdag in Safranbolu

Het plaatsje waar we zitten is heel bijzonder wat ligging betreft met veel hoogteverschil. De laatste 2 km gingen we dwars door het stadje met hellingen van 13%. In de ochtend wat rondgekeken. Een heel gezellige markt en veel winkeltjes. Het blijkt redelijk toeristisch en vanwege een of ander festival blijkt het erg druk. Dat is ook de reden dat ik in ons hotel geen kamer voor mezelf kon krijgen. Het hotel is een mooi oud gebouw met allerlei verschillende soorten kamers. Ik deel een redelijk grote kamer. De vloeren zijn van hout en bij de ingang moet je je schoenen uitdoen en in een kastje opbergen. Dat neemt niet weg dat je je bovenburen toch wel hoort lopen. De douche en het toilet zijn verbouwde kasten. Gezellig maar niet echt praktisch. In de middag nog wat fietsonderhoud en voorbereiden op volgende laatste vier fietsdagen. Het stadje waar we zitten is beroemd om zijn safraan, nomen est omen. Ik heb een paar potjes gekocht. Zo had ik safraanstokjes nog nooit gezien. Relatief prijzig maar ik hoop iemand er een plezier mee te kunnen doen.

30 sep – Stage 112: Grassy Camp – Safranbolu (130 km)

Op zichzelf mooie kampeerplek maar in de ochtend is het wel erg koud met 4°. Bovendien is de tent nogal nat hoewel het niet heeft geregend. Mijn waterdichte handschoenen maar meteen aangedaan en wat dikkere kleren. Vandaag toch weer een pittige dag met 1700 meter klimmen. Wat me gisteren is overkomen ben ik nog niet vergeten en ik heb een plannetje bedacht om meteen een lunch pakketje mee te nemen en niet te stoppen bij de lunch. Daarna in het volgende dorp wil ik dan wachten en hem laten passeren zonder dat hij me ziet hopend dat hij in achtervolging op mij is. Ik vertrek bijna 10 minuten later omdat ik mijn boterhammen nog moet smeren. We beginnen met 3 km afdalen en het is steenkoud. Daarna een paar km klimmen en ik krijg hem al snel in het vizier. Ik blijf op gepaste afstand. Vlak voor lunch op 77 km stopt hij en even later doe ik dat ook want hij moet niet meteen zien dat ik lunch oversla. Ik rij bij de lunch door en stop 10 km verder bij pompstation waar ik niet te zien ben. Na 10 minuten nog niemand gepasseerd. Ook na meer dan een half uur nog niet. Ik denk dat ik hem gemist heb en ga dan maar weer op pad. Fiets goed door zonder de intentie als eerste binnen te komen. Dat blijkt wel het geval te zijn. Als hij 10 minuten na mij binnenkomt scheldt hij mij de huid vol dat het geen stijl is dat ik de lunch heb overgeslagen. Hij praat nu niet meer tegen me. Dan te weten dat hij in het verleden hetzelfde deed. Genoeg over deze tweestrijd. Ik ga de laatste 4 dagen als expeditie rider op pad in plaats van als racer. Het ging overigens wel lekker. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

29 sep – Stage 111: Osmancik – Grassy Camp (125 km)

Gistermiddag een lange middag die ik heb doorgebracht met wat winkelen, slapen en poetsen. Door de regen was een poetsbeurt noodzakelijk geworden. In een restaurant in de buurt gezamenlijk gedineerd. Het eten is prima maar wordt met een sneltreinvaart uitgeserveerd. Vroeg naar bed want voor vandaag een pittig tochtje met een klim van 15 km. Gisteren was ik als eerste binnengekomen en dat stond degene die normaal als eerste binnenkomt niet aan. Hij vertrekt als eerste. Ik iets later. Wanneer ik hem passeer blijft hij een tijdje achter me hangen om er dan snel vandoor te gaan. Regelmatig kijkt hij om waar ik blijf. Ik blijf een paar honderd meter erachter. Omdat hij vlak voor de lunch iets verkeerd rij kom ik als eerste bij de lunch. Meteen na de lunch de 15 km lange klim. Omdat ik tevoren al proviand tot me had genomen en ik niet met volle maag de klim wil doen ben ik zo klaar met mijn lunch en ik vertrek. Dat verrast hem en hij laat zijn lunch nagenoeg staan en fietst me meteen voorbij. Tot 11km van de klim blijf ik achter hem maar dan wordt het stijgingspercentage boven de 11°. Ik moet passen. Ik ga rustig verder. Op de top van de klim is het 8° en in de afdaling heb ik zodanige dooie vingers dat ik wel kan remmen maar moeilijk schakelen. Ik kom 5 tot 10 minuten na hem binnen. Gisteren kwam hij 20 minuten na mij binnen en zei helemaal niets. Wanneer ik binnenkom feliciteer ik hem waarop hij vraagt: “waarmee?” Zo onsportief maak ik het niet vaak mee.Moest het verhaal toch even kwijt. Ik voel overigens aan mijn benen wel dat ik behoorlijk heb door getrapt. Voor foto’s nagenoeg geen tijd genomen. Wel een sportieve dag gehad.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.