Peddelen en rust langs de rivier

28 sep – Stage 110: Amasya – Osmancik (110 km)

Om 06.00 uur ontbijt. Vandaag maar eens op eigen houtje zoals ik in Nederland zo vaak in mijn eentje fiets. Als ik na het ontbijt wil vertrekken is het nog donker. Bovendien heeft het geregend en spettert het nog wat. Morgen zal het ontbijt een half uur later zijn, want nu moeten we wachten voor vertrek vanwege de duisternis. Ik vertrek als vierde maar al  snel blijk ik de eerste te zijn. Het is overigens geen wedstrijd. Ik wil voor mijzelf een keer lekker doorfietsen en niet overal voor stoppen. Dat betekent wel dat ik alleen voor de lunch ben gestopt en voor één foto. De grote weg waarover we vandaag rijden gaat naar Istanbul en dat betekent veel verkeer. Met het natte wegdek erbij is het fietsen niet echt interessant. Meestal is er een goede vluchtstrook maar niet altijd en dan is het echt uitkijken voor grote vrachtwagens. Na ruim twee uur als eerste bij lunch aan op 60 km. Niet slecht want er was ook nog nodige klimwerk bij. Wanneer ik weer vertrek bij de lunch is nog niemand anders aangekomen. Inmiddels is de weg droog omdat het zonnetje erbij is gekomen. Na eerst nog wat klimmen is de laatste 25 km vooral naar beneden over goed asfalt en uiteraard wind tegen. Opvallend is langs de route de vele stalletjes waar ze grote zakken met uien verkopen. Klaarblijkelijk uiengebied. Aan wie die gesleten moeten worden is mij een raadsel. Al iets over half elf in Osmancik. Nu een keer heel vroeg. De kamers in het hostel waar we deze nacht verblijven zijn zelfs nog niet klaar, dat krijg je ervanl als je snel bent. De laatsten komen om 14.00 binnen en kunnen meteen douchen.

27 sep: Rustdag Amasya 

Om 07.30 ontbijt en dat is laat voor mijn maag. Daarna wordt opnieuw de wond op mijn voorhoofd verzorgd door Luke. Mijn haar wassen is er even niet bij. Dat is wel vaker op onze tocht, dus geen probleem. Met mijn cap op kan ik de grote pleister op mijn voorhoofd redelijk verbergen. Op het binnenplaatsje van het hotel eerst mijn fiets een grondige schoonmaakbeurt gegeven. Na 7 dagen fietsen met regelmatig modderwegen is dat heel hard nodig. en kost het enige tijd. Het resultaat mag er wezen want hij ziet er weer prima uit en alles loopt weer gesmeerd.

Nog wat rondgelopen door Amasya en ergens buiten geluncht aan de rivier die dwars door Amasya loopt. Schitterende plaats. Voor de rest mij voorbereid op volgende 3 fietsdagen. Mijn hoofdwond is hopelijk geen probleem. Voor de rest helemaal topfit. Geen klachten en met name geen krampverschijnselen. Of dit komt door mijn rek- en strekoefeningen die ik de laatste tijd overigens niet meer doe, weet ik niet. Het is nu wel eens tijd om te melden dat ik advies kreeg om voedingssupplementen te gebruiken. Hoewel ik daar sceptisch tegenover sta moet ik zeggen dat ik mij fysiek beter voel dan in de eerste twee maanden van de tocht. Kramp is er tot nu toe niet geweest en ik heb er geen moeite mee het aan die supplementen toe te schrijven. Tot nu toe heb ik me ook niet tot het uiterste ingespannen. Komende 3 dagen nog eens uittesten.

26 sep – Stage 109: River Camp – Amasya  (124 km)

Het avondeten de dag ervoor was uitstekend. Toch begon ik me daarna wat onaangenaam te voelen. Rustig in mijn tentje gaan liggen, maar mijn antiperistaltiek vond het nodig zijn 2 – jaarlijkse oefening te houden. Kon nog net op tijd mijn tent uitkomen. Daarna rustig de nacht doorgekomen en met hongerig gevoel opgestaan. Maar eens thee, droog brood en wat pap genomen, hopelijk voldoende energie om de uiteindelijk 124 km af te leggen. We rijden de hele dag over een 4- baans weg met weinig verkeer door een schitterende omgeving. Het blijft klimmen en dalen. Alles heel regelmatig. De laatste 25 km nog wel stevig windje tegen. We zijn met drieën en ieder doet zijn kopwerk. Naarmate we dichter bij Amasya komen wordt het wel wat drukker. Het duurt even voor we hotel hebben gevonden. Helemaal niet erg want het is een schitterend stadje. Voor het eerst ook dat ik iets van toerisme ontdek hier. Veel hotels en restaurants. Voor een fles wijn moet je toch zelf op pad want dat wordt in bijna geen restaurant geschonken. Bij de wandeling die ik hiervoor maakte struikelde ik eerst over een nat en glad trottoir en vervolgens zag ik door de laagstaande zon een verkeersbord niet dat op hoofdhoogte was opgehangen waar ik niet zonder te bukken niet onderdoor kon. Gevolg een hoofdwond die volgens de verpleegkundige Luke misschien gehecht moest worden als die bleef bloeden. Dat bleek gelukkig niet het geval zodat een ziekenhuis bezoek mij bespaard bleef. Mogelijk wel een blijvend aandenken aan deze tocht op mijn voorhoofd. Met een pet op blijft het allemaal nog toonbaar. In het hotel dineren we ’s avonds. Velen hebben een eigen fles wijn bij zich, maar de zin in een glas wijn is even overgegaan voor vandaag.

Advertisements
Categories: Uncategorized | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: