Van Iran naar Turkije en met de bus naar Kars

17 sep – Per bus : Dogubayazit – Kars (194 km)

De route die we in twee dagen zouden fietsen leggen we nu per bus af in een dag. In de directe omgeving is door de PKK een aanslag gepleegd waarbij 9 Turkse militairen zijn omgekomen en 4 gewond. De gewonden zijn in het ziekenhuis van Dogubayazit opgenomen, de plaats waar we nu overnachten. Dus allemaal erg dichtbij en enigszins begrijpelijk dat we “hotelarrest” hebben. Wanneer ik ‘s avonds in de lobby van het hotel zit komt er een bewaker binnen met een tweetal grote machinegeweren. Er is dus wel wat aan de hand.

We zijn in Turkije en er is weer alcoholhoudende drank te koop. Helaas heeft het hotel waar we verblijven wel erg weinig bier ingekocht en bovendien niet koud. Het hotel zou vandaag alleen voor ons zijn opengegaan. Het bier is bovendien prijzig met 5 dollar terwijl het in de supermarkt 1 dollar kost. Ik deel een kamer met een ander maar omdat mijn bed nogal een slechte matras heeft verhuis ik voor de nacht naar de ernaast gelegen kamer die leeg staat. In de ochtend ontbijt op het terras waar het zowaar fris is. Het prachtige uitzicht op de Ararat compenseert dat helemaal.

Met de bus stuiten we een aantal keren op wegversperringen waar we gecontroleerd worden. Daar staan verdekt tanks opgesteld. Het landschap waar we doorheen rijden is schitterend. Wel bergachtig. Jammer dat we er niet kunnen fietsen.Net voor de middag komen we in Kars aan bij het hotel. We verblijven er drie nachten en met Brian deel ik weer de kosten voor een extra kamer zodat we allebei beschikking hebben over eigen kamer. De lunch wordt vanuit een van de vans geserveerd op de grote parkeerplaats bij het hotel. Het zou immers een fietsdag zijn en de organisatie moet dan de maaltijden verzorgen. Dat gebeurt ook met het gezamenlijke diner in een restaurant in Kars waar men tot onze grote teleurstelling geen alcohol mag schenken. In de middag heb ik In Kars rondgekeken en met enige moeite een simkaart gekocht. Duurde even omdat mijn naam wat moeilijkheden gaf bij registratie. Je hebt zelfs je paspoort nodig om een simkaart te kunnen kopen. Ik heb een oude telefoon bij me voor de locale simkaart. Komt nu goed uit. Niet alleen omdat het veel goedkoper is maar ook omdat de roaming van mijn “normale” telefoon niet werkt, dat ligt blijkbaar aan mijn telefoon. ‘s Avonds in lobby hotel nog glas wijn kunnen drinken. De wijn moest je wel zelf ergens hebben gekocht want in dit hotel dat verder prima is, is wat dat betreft niets te koop.

16 sep – Stage 100: Maku – Dogubayazit (51km)

Vandaag niet erg lange tocht, omdat we Iran uitgaan en Turkije binnengaan. Dat kan de nodige tijd in beslag nemen. De afgelopen nacht een hotelkamer gehad. Het was de bedoeling bij het hotel te kamperen. Maar om een voor mij onduidelijke reden werden we toch allemaal in het hotel ondergebracht. Betekende wel een kamer delen met een ander. Mijn kamergenoot lag al om 20.00 uur op bed en zette zijn wekker om 06.00 uur terwijl ontbijt anderhalf uur later gepland stond. Daarnaast was hij niet geheel snurkvrij. Desondanks goede nachtrust en niet aan ergeren. Dat helpt. Wel een reden een kamer voor mezelf te zoeken wanneer dat mogelijk is. Voor het ontbijt een ingelaste riders meeting. We krijgen te horen dat het vanaf de Turkse grens naar Kars toch te gevaarlijk is om te fietsen. Andreas de tourleider heeft daarover de hele nacht contact gehad met de organisatie in Canada. Er zouden in directe omgeving tussen Koerden en Turkse militairen doden zijn gevallen. Weliswaar niet tegen toeristen gericht maar men wil geen enkel risico nemen. Dat doen Canadezen al helemaal niet graag heb ik de indruk.Dat betekent vanaf grens met busje eerst naar geplande hotel 30 km verderop. Volgende dag meteen met bus naar Kars waar we 2 in plaats van 1 rustdag hebben. Even niet fietsen helaas.

Nog wel eerste 22 km in Iran gefietst naar de grens. In de verte zien we de berg Ararat liggen waar Noah met zijn ark zou zijn gestrand. Het zal wel toeval zijn dat wij hier nu ook stranden. Het passeren van de grens gaat redelijk soepel. Nog wel even mijn 3 miljoen Iraanse rials wisselen waarvoor ik nu 250 Turkse lyra ontvang. Omgerekend ruim 80 euro. Verschil moet er zijn. Twee jongens die voor mij door paspoortcontrole gaan worden aangehouden omdat ze hun benen hebben volgeplakt met sloffen sigaretten die ze klaarblijkelijk wilden smokkelen. Hoe ernstig dat wordt opgevat werd mij niet duidelijk. Het voelt als een bevrijding om Iran te verlaten en in Turkije te zijn waar we meteen maar bij de taxfree een fles wijn inslaan. Ook de twee dames onder ons treuren er niet om dit vrouwonvriendelijke land te verlaten. In het hotel in Tabriz was een prachtig zwembad met jacuzzi en sauna maar verboden voor vrouwen. Over apartheid gesproken.

Turkije kent natuurlijk ook wel zijn problemen zoals we vandaag meteen merken. Het hotel waar we verblijven ligt niet in een stadje maar ergens aan grote weg. Het wordt ons niet toegestaan het hotelterrein te verlaten. Hoewel er ruim plaats is om onze tenten op te zetten worden we in het hotel ondergebracht. Weer even leren een dag door te brengen wanneer er niet gefietst kan worden. Bij het uitladen van de fietsen zie ik het frame van de fiets van Jordan, onze mechanicien, die gisteren in de afdaling daarmee is gecrasht. Hij raakte van de weg in een kuil en rechts van hem waren rotsen. Zelf had hij niets maar zijn fietsframe is op drie plaatsen gevouwen.

Advertisements
Categories: Uncategorized | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: