Deel 2 – Van Teheran naar Istanbul

11 sep – Stage 96: Turtle Camp – Tikme Dash (106 km)

Om 06.30 uur ontbijt en dat is een wat normalere tijd dan ik in de eerste 2 maanden meemaakte. Het is nog maar net licht als we vertrekken. Na 2.5 km is de route instructie: “Stay right to avoid deadly tunnel”. Dat doen we dus maar en daar loopt de oude weg die weliswaar wat onderhoud kan gebruiken maar goed te berijden is. We fietsen door een bergachtige omgeving. Jammer dat het verkeer redelijk druk is en de zijkanten van de weg niet altijd goed berijdbaar zijn en regelmatig afwezig zijn. Over 100 km stijgen we in totaal 1000 meter en dat gaat heel regelmatig met vaak niet meer dan 1 of 2 procent. We komen van 1000 meter hoogte en gaan naar een plaats op 1800 meter. Nog heel warm overdag maar in de nacht zal het tot 5° afkoelen.

Het fietsen is me tot nu toe heel gemakkelijk gevallen en ook vandaag vliegen de kilometers voorbij zonder dat ik me echt hoef in te spannen. Ik schrijf het vooralsnog toe aan mijn racefiets die aanzienlijk lichte trap dan de mountinbike-achtige fiets die ik de eerste twee manden bij me had. We nemen de tijd om af en toe te stoppen en foto te nemen. Onderweg stopt een auto om ons een paar appels te geven. Heel vriendelijk. Anderen hebben het al vaker meegemaakt maar voor mij eerste keer.

Rond 13.00uur al op campsite en dit keer met veel schaduw. Een verademing. Mijn nieuwe tent is gemakkelijk op te zetten en ik begin er al aan te wennen dat ik in deze tent eigenlijk niet kan zitten op een stoeltje, maar meer op mijn knieën moet kruipen. Ik heb veel moeite gedaan om een klein opvouwbaar stoeltje te vinden maar het gebruik ervan in een tentje dat nog geen 115 hoog is valt tegen. Daar staat tegenover dat deze tent niet omwaait.

10 sep – Stage 95: Zanjan – Turtle Camp (118 km)

De hotelkamer die ik heb deel ik met een andere rijder. Dat is gebruikelijk en je kunt geen eigen kamer reserveren omdat er veelal niet genoeg kamers zijn. De ene kamergenoot ligt je beter dan de ander en soms heb je pech met een snurker. Dat is dit keer beetje het geval hoewel ik er niet veel van gemerkt heb.

We hadden nu eens geluk van rugwind en daar maakten we dankbaar gebruik van. De weg is nog steeds druk maar wel al minder. Er loopt evenwijdig aan onze route wel een snelweg maar veel vrachtverkeer neemt de weg waar wij ook rijden. Te vergelijken met de Route National in Frankrijk. De omgeving begint ook steeds mooier te worden. Na de lunch draait de wind wel wat in ons nadeel. Desondanks komen we in ruim vier uur op een campsite. Het is dan nog maar 12.00 uur. In de loop van de middag wordt het er steeds heter. In de ochtend was het redelijk koel om te fietsen. De camping is wel aan een rivier maar er is geen schaduw. Dus wachten tot de zon onder gaat. De temperatuur daalt dan redelijk maar tegelijk steekt er een stevige wind op waardoor een tentafdak de lucht in vliegt zonder ongelukken te veroorzaken. Mijn tent doorstaat alle windvlagen zonder problemen en staat als een huis.

9 sep – Stage 94: Takestan – Zanjan (129 km)

Vandaag weer eens een echte afstand te fietsen. Toch was ik blij dat ik gisteren de eerste dag niet meteen 186 km hoefde te fietsen. Zou een na langste afstand zijn. De langste herinner ik me nog goed toen we meer dan elf uur onderweg waren. Tevoren had ik me er enige zorgen over gemaakt en in de week voor vertrek een aantal keren afstanden boven 100 km gefietst. Na een matige nachtrust, hetgeen toch niet aan mijn nieuwe tent lag, al om 5 uur opgestaan toen de wekker van mijn buurman al afging. Het ontbijt was om 06.30 gepland en ik was daar al 45 minuten te vroeg voor klaar. Ik had die tijd eigenlijk goed kunnen gebruiken want toen ik na ontbijt wilde wegrijden bleek ik een lekke band te hebben. Met de hulp van Erwin was dat klusje overigens binnen 5 minuten geklaard.

Om iets voor zeven uur op de fiets. We gingen in zuidwestelijke richting en na een half uur kwam daar een stevig windje vandaan. De eerste drie uur was behoorlijk doorploeteren. Na de lunch hadden we het geluk dat de wind ging draaien en na ruim 5 uur fietsen en wat pauzes waren we al om 13.00 uur over. Dit keer de luxe van een hotel (voor iedereen). In de middag blijkt de temperatuur snel op te lopen naar de dertig graden, maar in de ochtend was het nog geen tien graden en pas aan het eind van de ochtend kwamen de 20 graden in zicht. Over de route valt weinig opwindends te vermelden. De hele dag over grote wegen en soms vierbaans. Eigenlijk is dat veiliger dan een drukke 2-baans weg met gevaarlijke wegkanten. Over lange drukke rechte wegen met weinig mooie vergezichten hebben we voornamelijk gefietst.

8 sep – Stage 94: Teheran – Takestan (120 km bus en 57 km fietsen)

Van het warme Teheran heb ik allang genoeg en ik ben blij dat we vandaag de fiets op kunnen. Dat wil zeggen eerst nog 120 km met bus om Teheran uit te komen. Mijn kamergenoot uit Canada meent om 5 uur zijn wekker te moeten zetten terwijl het ontbijt pas om 06.30 uur begint. Hij is gisteren pas aangekomen en heeft nog niet voldoende routine ontwikkeld, hoewel hij al verschillende keren met een andere tocht van TDA is mee geweest. Pas na half acht vertrek per bus omdat uitchecken uit hotel bij iemand problemen opleverde. Bijna drie uur in de bus omdat er erg druk verkeer is. Daar hadden we zeker niet kunnen fietsen.Als we de bus uit kunnen eerst nog alle fietsen van het dak van aantal auto’s.

Het is al bijna 30°. Toch verheug ik me erop te kunnen fietsen al is het maar 55 km. Dit keer mijn racefiets bij me met wat dikkere banden en een zadelpen met vering voor als de wegen erg slecht zijn. Maar als het goed is houden we tot Istanbul asfalt. Ondanks dat we over relatief grote weg fietsen met 4 banen en het regelmatig heel druk is en warm is heb ik het naar mijn zin. Na 20 km eerst nog een lunch en dan door over dezelfde grote drukke wegen naar Takestan. Er staat een harde wind van opzij die het ons meestal moeilijk maakt maar ook wel eens gemakkelijk.

In ruim twee uur komen we op de overnachtingsplaats aan. Op de binnenplaats van een soort hotel kunnen we onze tent opzetten. Hoewel het mogelijk is een kamer te huren wil ik toch mijn tent opzetten. Ik heb een nieuwe tent en uiteraard nu een Hilleberg die elke storm moet kunnen doorstaan. Hij is eenvoudig op te zetten ondanks dat het knap waait, maar iets lager en andere indeling dan vorige tent zodat ik nog even moet zoeken naar een nieuwe tent routine. De avondmaaltijd is uitstekend met een gebakken forel en risotto. Daarna heb ik de energiebars beschikbaar gesteld die ik voor iedereen had meegebracht. Ik had dat beloofd twee maanden geleden en heb nu iedereen een pak met 10 snickers gegeven. Kostte wel 9kg bagage. Maar door mijn lichtere fiets kon ik wat extra kilo’s meenemen. De snickers waren in elk geval welkom.

5-7 sep – Verblijf in Teheran

Op maandag 5 september komt omstreeks 13.00 uur de bus met de Silkroute rijders aan bij hotel. Het is een hartelijk weerzien. Er zijn een paar nieuwe rijders en er vertrekken 5 rijders terwijl er 3 nieuwe bijkomen, waaronder ikzelf, waardoor de groep niet veel groter is dan 15 personen en 5 stafleden. Er zijn nog 2 vrouwelijke deelnemers die overeenkomstig de Iraanse wet een hoofddoek dragen en lange broeken omdat, ook tijdens het fietsen alles bedekt moet zijn. In de middag nog wat in omgeving rondgelopen. Niet te lang want het is meer dan 35°. Als je buiten loopt weet je heel snel waar de schaduwzijde is want daar wil je maar al te graag lopen. Het oversteken van kruisingen en straten als voetganger blijft een hachelijke zaak. Het verkeer ligt nooit stil, van voetgangerslichten en zebra’s trekt men zich niets aan. Je moet maar hopen dat men je ziet en voor of achter je langs rijdt.

Op dinsdag al vroeg op pad om het Golestan Palace, het paleis van de sjah te bekijken. Mooi maar wel heel veel pracht en praal. Daarna nog Tehran Bazar bezocht. Ontzettend veel hele kleine winkeltjes waarbij je je afvraagt hoe men zijn spullen verkocht krijgt, hoewel het er wel heel erg druk is. Reden genoeg om er niet te lang te blijven.

Op woensdag met Erwin en Jacqueline bezoek gebracht aan een oude vriendin van Jacqueline met wie ze ooit had samengewerkt. Interessant om in een Iraans huis te komen. Mooi ingericht en zeer gastvrij onthaald met koffie gebak en fruit en noten. Voor de rest op zoek gegaan naar simkaart omdat lokaal communiceren toch aanzienlijk goedkoper is dan via roaming. Voor de rest wordt het tijd om op de fiets te stappen. De eerste dag zou een rit van 186km zijn maar deze begint met bustocht om Tehran uit te komen en dan resteren er nog maar 52 km. Dat moet voor een eerste dag gemakkelijk te doen zijn.

 

4 sept – Herstart Silkroute in Teheran

Zaterdag vanaf Frankfurt rechtstreeks naar Teheran gevlogen. Betekende wel eerst ruim 3 uur over drukke Duitse wegen rijden. Toch maar die moeite genomen want dat geeft een grotere garantie dat mijn fiets ook meteen meekomt dan bij een vlucht waarbij overgestapt moet worden. Prima vlucht met Lufthansa.

Wanneer we in Teheran landen zijn veel vrouwen ineens onherkenbaar geworden omdat bedekkende jurken of jassen worden aangedaan en uiteraard hoofddoeken. Hoe  snel kan dat ineens veranderen. Om de douane door te komen neemt wel een half uur in beslag en ook de bagage afwikkeling vraagt dezelfde tijd. Gelukkig is mijn fietsdoos ook meegekomen en redelijk ongeschonden gebleven. Bij de uitgang staat een taxichauffeur met een papier met mijn naam erop. Mijn fietsdoos blijkt niet in zijn auto te passen en moet dan maar op het dak. Om mijn fietsdoos heb ik 2 spanbanden waarmee ik vroeger de surfplanken op mijn auto bevestigde en die ervaring komt mij nu goed van pas. De chauffeur wilde de fietsdoos dwars op zijn dak plaatsen en met dikke elastieken bevestigen. Ik heb het toch maar gedaan op mijn wijze. Het is toch nog bijna een uur rijden naar het hotel en hoewel het dan hier midden in de nacht is (04.00 uur) is het nog redelijk druk op de weg.

Een korte nachtrust want het ontbijt is tot 10.00 uur. Dat haal ik net. Om 10.00 uur haalt men alles weg en mag je nog net blijven zitten om op te eten wat je hebt gehaald. Mijn gebakken eitje bestelde ik om een minuut over tien en de kok moest aan de manager vragen of hij het nog mocht bakken. gelukkig mocht dat. Daarna op pad om geld te wisselen. Alles moet hier contant worden afgerekend en de euro’s of dollars moet je bij je hebben om te wisselen want in Teheran kun je niets meer krijgen. In het hotel viel ook niet te wisselen. Zou op straat wel wisselaar tegenkomen. Toen dat niet het geval was maar eens bij een bank binnengelopen waar er heel veel van zijn, maar geld konden ze niet wisselen. Uiteindelijk op een plein een wisselaar gevonden en uiteraard het idee dat je grotelijks wordt bedonderd omdat ze hier met nullen goochelen. Ruim 3 euro is 100.000 rial maar noemen ze ook 10.000 tomen. Je weet nooit wat ze bedoelen. De rekening die ik in een winkeltje kreeg was helemaal niet te ontcijferen. In ieder geval ben ik blij dat ik iets gewisseld heb en een winkel binnen kan. Zal wel kwestie van wennen zijn evenals de warmte. Je moet je er maar aan overgeven. De airco op mijn hotelkamer draait op volle toeren en toch blijft het warm en benauwd.

Mijn fietsdoos uitgepakt en mijn fiets weer in elkaar gezet. Ik had het voornemen nog wat te fietsen maar het verkeer hier is krankzinnig. Als voetganger ben je vogelvrij ook op een zebra zelfs als je groen licht hebt. Een fietser heb ik nog niet op straat gezien in Teheran. Het zal wel niet voor niets zijn dat de organisatie heeft besloten de laatste 60 km Teheran niet binnen te fietsen maar met de bus te gaan.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: