Nog meer stories uit de steppe

3 juni – Stage 17: Valley Camp – Mörön  (83 km)

Een gedenkwaardige dag want mijn vader zou 104 zijn geworden als hij niet 18 jaar geleden was overleden. Op deze tocht verbaast men er zich over dat ik dit jaar 70 wordt. Ik moet het soms met identiteitsbewijs aantonen. Men vraagt dan wel eens hoe oud mijn vader is geworden. Alsof dat een garantie is voor bereiken van een hoge leeftijd nog los van de vraag of je daar zo naar uit moet kijken. Het moet een keer ophouden. De dag begint bewolkt en met het inpakken van nog natte tent. De afgelopen twee dagen hebben we wat meer kilometers afgelegd dan de geplande 115 zodat we nu een korte etappe hebben en vroeg in het hotel kunnen zijn. Morgen na 6 dagen fietsen een rustdag in Mörön. Voor de eerste 60 km hebben we toch nog 3 uur nodig want er moeten 800 hoogtemeters worden overwonnen. Daarna bijna 20 km afdalen waarbij de snelheid naar 60km per uur oploopt in het begin en daarna met 40 km per uur uitpeddelen naar Mörön. Een plaats met 35.000 inwoners en stoplichten. Een paar doorgaande wegen geasfalteerd en de rest zandwegen. Een prima hotel waar ik al voor half elf arriveer. Zo heb je bijna twee rustdagen. Ik deel dit keer een kamer met Erwin. De staf maakt de indeling. Tot nu toe heb ik de hotelkamer gedeeld met Richard, een Ier helemaal uit Tipperary en voormalig wiskundeleraar. Fijne engelse humor. Hij is een half jaar ouder dan ik en heeft al veel andere tochten gefietst. Het is altijd afwachten met wie je een kamer deelt en hopelijk niet met iemand die snurkt, hoewel Richard daar niet helemaal vrij van was. Sommigen willen per se een kamer met elkaar delen en dat wordt meestal gerespecteerd. We hebben het geluk dat we een kamer voor 3  personen met zijn tweeën hebben. In dit geval betekent dat een extra kamer.

’s Middags ben ik eens op zoek gegaan naar een opvouwbare campingstoel. Een ding op deze tocht is slecht geregeld en dat zijn de stoelen. Het zijn niet meer dan visserskrukjes waarvan de poten overal in de grond wegzakken zonder enige steun in de rug. Op de vorige tochten in Afrika was dat veel beter geregeld. Hoewel de organisatie schrijft dat het overbodig is een stoel mee te nemen omdat er goede zijn, is dat in dit geval onjuist. In de Lonely Planet zag ik dat je voor zoiets op de markt moet zijn en dat was 20 minuten lopen. Uiteindelijk voor weinig geld er een gevonden. Neemt wel wat ruimte in beslag en doet een aanval op mijn 2 tassen strategie maar dan moet er maar iets anders voor wijken.

2 juni – Stage 16: River Camp Hutag – Valley Camp (135 km)

Nog lang onrustig in en rond hotel vanwege veel onrustige kinderen. Van baby’s tot pubers. Althans tot 23.00 uur en dat is voor mij laat als je om 05.00uur op moet. Op de campsite was het nog veel langer onrustig omdat er in een daar aanwezig restaurant een bruiloft werd gevierd. Na een bordje muesli maar op de fiets. Als we vertrekken is het nog maar 8° en dat blijft de eerste twee uur zo. Niet zo erg want we beginnen meteen met het nodige klimwerk. Het blijft vreemd dat het in de ochtend zo koud is en in de middag meer dan 30°. Dat zal vandaag ook het geval blijken te zijn. We verblijven de laatste week constant boven de1000 meter hoogte. Vandaag naar een top van 1600 meter en dan afdalen naar de lunch op 80 km. We zitten dan al wel bijna 4 uur op de fiets en het bordje muesli was daar niet genoeg voor. De lunch had ik hard nodig. Na de lunch is het behoorlijk warm aan het worden. Onderweg nog ergens gestopt om wat te drinken. Je wijst aan wat je wilt hebben en op een rekenmachientje laat men zien wat je moet betalen. Zo werkt de communicatie.

Al om 13.30 uur op de campsite die bezaaid is met afgekloven botten poten en karkassen. Er blijken veel gieren rond te cirkelen en degenen die als eerste aankwamen zagen ze nog aan het werk. Als ik ’s middags in mijn tentje even wil uitrusten is het er 43°. Je transpireert harder van een dutje doen dan van het fietsen tegen een berg op. Terwijl ik mijn verslagje aan het maken ben steekt er een enorme wind op, maar net van een andere kant dan ’s middags toen ik mijn tent opzette. Gauw de andere tent opening gebruiken want mijn tent wordt bijna de lucht ingeblazen. Er volgt een mooi onweer en veel regen. Op alle mogelijke plaatsen mijn tent vastgezet en ondanks dat de wind vol tegen de zijkant blaast blijft ie netjes staan. Wel wat water hier en daar maar binnentent blijft droog. ’s Nachts wordt ik eerst wakker van een kudde schapen die langs mijn tent komt en daarna van iemand op een motor. Die hoor ik in de verte met de Zweed Per een praatje maken. Als ik een kijkje ga nemen komt de motorrijder ook naar mij toe omdat ik een lichtje aan heb. Hij maakte met gebaren duidelijk dat hij drank wilde hebben. Met andere gebaren maakte ik duidelijk dat ik die niet had voor hem en heb hen goedendag gezegd en na wat aarzelen ging hij weer op zijn motor weg. Per kwam redelijk in paniek naar mij toe en wilde de staf er bij halen omdat de agressief zou zijn. Ik heb er weinig van gemerkt. In mijn vak wel vaker met wat moeilijker cliënten te maken gehad. Ik ben weer gaan slapen en Per heeft zijn tentje midden in de nacht 10 meter verplaatst vlak bij andere tent. De bewoner daarvan bleek daar niet echt blij mee.

1 juni – Stage 15: Bulgan – River Camp Hutag (127 km)

Een bijzondere dag want Marjet is jarig en ik ben er niet bij. Dat is in de bijna 44 jaar dat we getrouwd zijn nog niet voorgekomen. Een van de eerste zinnetjes die ik jaren geleden leerde in een opfriscursus engels was: ” Don’t forget your wifes birthday”. Dat zal ik niet doen. In de vroege nog bewolkte ochtend verlaten we de campsite waar de honden in de nacht veel uit te vechten hadden met elkaar. Ik heb er redelijk om geslapen maar anderen was het slechter vergaan. De eerste 60 km is er redelijk wat klimwerk te verrichten (900  meters omhoog) tot we op 1700 meter hoogte de Uran Toogo pas bereiken. Iets verderop is de lunch en daarna is het in feite een lange langzame afdaling met af en toe iets omhoog naar de River campsite op 127 km aan de rivier de Selenge Mörön.

Daar was een heuse camping en zelfs een hotel. Gelet op de feestelijke dag vandaag leek me dat een goede gelegenheid om gebruik van te maken. Bovendien beschikking over WiFi. We kunnen dus niet meer zonder. Het landschap was in de loop van de dag wat veranderd. Van uitgestrekte groene vlaktes met glooiende bergen nu meer lijkend op een Frans alpenlandschap. Het hotel lijkt meer een kindervakantiekolonie met ouders en begeleiders. Toch redelijk rustig op het laatst. In het hotel is er niemand die iets engels spreekt.

Voor de engelstaligen heel lastig want ze zijn niet gewend om de lonely planet er bij te nemen waarin achterin de nodige woorden en zinnen in het Mongools staan vertaald. Harder praten in het engels bleek niet te helpen.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: