Storm in de Gobi Desert

28 mei – rustdag: Ulaanbataar 

Omdat het mij de laatste keer niet was gelukt mijn tent op te zetten was mijn eerste zorg dat probleem op te lossen. Dochter Anke had op wonderbaarlijke wijze een nieuwe tentstok weten te bemachtigen en deze op Schiphol weten te bezorgen bij een Nederlandse sectional rider die  in Ulaanbataar ging starten. Die trof ik ‘ s ochtends  al meteen bij het ontbijt. Verheugd ging ik meteen met de tent aan de slag. Helaas bleek tentstok iets te lang. De oude was dat in feite ook. Bracht mij op idee gebroken stok korter te maken hetgeen me met fietstooltje lukte. Hopelijk gaat me dit verder brengen. Het internet is niet overvloedig dus het vervolg van deze dag volgt later.

27 mei – Stage 11: Karaoke  – Ulaanbataar (153 km)

Het ontbijt dit keer zonder de gebruikelijke warme pap. Sommigen gaan zelfs al voor het ontbijt weg om de wind voor te blijven. Het waait nog niet. Ik heb me voorgenomen onder dezelfde omstandigheden als gisteren niet verder dan de lunch te rijden. De eerste 85 km is er maar een beetje wind en na ruim 3 uur zijn we bij de lunch. Het is vreemd op dezelfde weg als gisteren nu zo lekker op te schieten. Als we bij de lunch weggaan zien we in de verte de windmolens behoorlijk rondjes draaien. Niet veel later behoorlijk harde wind tegen maar aanzienlijk minder dan gisteren. Er valt te fietsen. De helft van de groep is niet eens gestart en heeft zich meteen naar Ulaanbataar laten brengen voor een extra rustdag.

Het landschap verandert van glooiende wegen door alleen maar zand in bergachtig terrein met groene vlaktes. Er moet wat meer geklommen worden en het verkeer wordt steeds drukker en de weg steeds slechter met veel gaten. Het is oppassen geblazen om of niet van de weg gereden te worden of er niet van afgeblazen te worden door de wind die recht van voren komt. De laatste 10 km is proberen langs fileverkeer te komen waarbij we regelmatig over trottoir moeten. Het is ongelofelijk hoe vast het verkeer staat. Op een kruispunt staat het totaal vast omdat iedereen van zijn eigen kant er toch door wil. Uiteindelijk komen we nog rond 15.00 uur bij hotel aan. Een laatste groepje van 5 personen mocht vanwege gevaarlijke verkeer na 132km niet verder. Zij werden opgehaald en hebben er tot 18.00uur over gedaan om door fileverkeer te komen.

26 mei – Stage 10: Darlanjargalan- Bush Camp (145 km)

De wind bleef lang blazen en gaf veel tentgeflapper. Ik had als een van de eersten mijn tent opgezet en dat had tot gevolg dat veel tenten dicht in mijn buurt stonden. Omdat ik zo’n grote tent heb dacht men mij als windvanger te kunnen gebruiken. Toen het lawaai van de wind ophield kwam het geluid van een naastgelegen snurker goed door. In de ochtend was het toch ver boven nul hetgeen niet bevorderlijk is voor inpakken tent. Zoals gebruikelijk snel een bord pap naar binnengewerkt en op pad. In het eerste uur stevig windje maar dat zou weinig blijken te zijn met wat ons ‘s middags te wachten stond. Daarna zelfs wat voordeel van de wind zodat we al na ruim 3.5 uur bij de lunch arriveerden na 85 km.

Tijdens lunch, terwijl het nog maar 10.00 uur was begon het plotseling meer dan stevig te waaien. Uiteraard pal op kop en dat bleek de rest van de middag zo te blijven terwijl de wind zeker windkracht 7 en soms 8 had. Dat betekende dat we soms nauwelijks op de fiets konden blijven zitten, soms de berm inwaaiden vooral bij passerende vrachtwagens, en soms niet harder dan 8 – 10 km per uur vooruitkwamen. Het terrein was glooiend en soms moest je klimmen. Als je naar beneden ging merkte je dat niet, je moest gewoon trappen. Na de lunch moesten we nog bijna 70 km, maar omdat het zo hard waaide had men een beschutte en ommuurde plek gevonden bij een restaurant hetgeen 7 km minder ver fietsen betekende. Uiteindelijk deed ik met Erwin over de 60 km na de lunch 5 uur. In totaal  meer dan een achturige werkdag op de fiets gezeten. Er waren er niet zo heel veel die de dag hebben uitgefietst.

Toch nog op tijd binnen om mijn tent op te zetten. Helaas lukte dat niet mede door gebroken tentstok. Bij het restaurant  bleek boven ruimte te zijn om te slapen. Daar maar gebruik van gemaakt.  Betekende wel dat je met 8 personen in een niet al te grote ruimte lag, uiteraard op je eigen matje en in je eigen slaapzak.Het heette Karaoke restaurant. Gelukkig daar geen last van gehad maar wel van de hele nacht in 3 kleuren knipperende reclame verlichting op 3 meter afstand. Het raam had geen gordijn. De avond was al niet best begonnen omdat een poot van mijn krukje afbrak, de literfles cola daardoor deels over mijn slaapzak en matras ging en ik een hoop spullen moest ontdoen van cola. Desondanks wel geslapen bij stukjes en beetjes.

25 mei – Stage 9: Sajnsjand- Darlanjargalan (157 km)

Het hotel heeft het voor elkaar gekregen een ontbijt te serveren om 06.00 uur. Ik had zelf al eerst koffie gezet en wat koekachtige broodjes gegeten die ik zelf had gekocht. Tijdens het ontbijt  lees ik nog een paar bemoedigende reacties van de familie na het lezen van mijn weblog, waaronder die van dochter Maaike die citeert uit een oud nummer van Kinderen voor Kinderen: ” hahaha mijn vader, ja mijn vader die is gek.Zelf ben ik ook wel niet helemaal lekker, maar mijn vader is nog gekker”. Ontroerende herinnering  aan vroeger tijden toen we tijdens onze vakantiereizen die, bandjes nog, plat draaiden.

Het is wel even wennen aan het Mongoolse geld. 22.000 tögröt is 10 euro. Munten hebben ze niet alleen heel veel verschillende briefjes in heel veel verschillende groottes. De zon schijnt, de wind is nog matig en het is 8°. Ik had op meer kou gerekend en had zo’n beetje mijn schaatskleren aan. Tevoren nog foto gemaakt van Russische tank met soldaat waarvan ik betekenis nog moet achterhalen. We fietsen over goede asfaltweg de hele dag zonder een dorp tegen te komen. Na bijna 4 uur al bij de lunch op 85 km. De wind is wel harder gaan blazen en komt precies uit de richting waar wij ook naar toe moeten. Op een dag na, is dat zo geweest en dat zal ook wel zo blijven heb ik gehoord. Na de middag neemt de wind wat af en schiet het lekker op. Er vormen zich ondertussen wat meer groepjes om gezamenlijk de strijd tegen de wind aan te gaan.

In het plaatsje Darlanjargalan zoeken we iets te drinken. Van buiten kun je niet zien of er een winkel is, je gaat een voordeur binnen en nog een deur en je blijkt in een winkeltje te staan. Na wat frisdrank te hebben ingeslagen nog 5 km naar campsite – dat is dus 100 meter van de weg ergens in het zand. De wind is ineens erg toegenomen en het is niet meer mogelijk tent op te zetten. Ik had een plekje in de luwte achter de truck opgezocht en gevraagd of die daar zou blijven staan. Dat zou het geval zijn totdat de tent van de kok bijna de lucht in ging. Met man en macht moest dat voorkomen worden en de truck was nodig om de kokstent uit de wind te houden. Ik kon helemaal niet meer mijn tent opzetten hoewel ik er wel aan begonnen was. Na een half uur verder en hoewel ik het liever alleen wilde doen kreeg ik goed bedoelde hulp. Daarbij werd mijn tent stok gebroken. Gelukkig nog hulpstuk voorhanden. Ik was al om 14.00 uur binnen, maar de laatsten moesten om 18.00 uur nog binnenkomen toen we al aan de maaltijd begonnen.

24 mei – rustdag: Sajnsjand 

Dat betekent rustig aan. Vroeg opstaan heeft weinig zin want om 08.00 uur wordt pas ontbijt geserveerd. Daarna meteen beginnen met fietskleding wassen. Het waait hard en de zon schijnt dus drogen is geen probleem. Daarna fietsonderhoud en toen op fiets Sajnsjand in. Eerst maar eens naar station want de Transsiberie spoorlijn loopt er doorheen. Op weg er naar toe wordt ik ingehaald door een mini busje van dezelfde grootte als waarin wij dag ervoor met 10 man naar hotel zijn gebracht. Het zit volgepropt met veel kinderen. Dat blijkt als ik bij station kom want het is een schoolklas met 35 kinderen en 4 begeleiders die voor het station een klassefnoto maken. Die heb ik ook even gemaakt.

Sajnsjand blijkt uit 2 delen te bestaan. Andere deel ligt 2km verderop. Het is hier echt woestijn. Overal alleen maar zand ook in het stadje dat 15.000 inwoners herbergt. Nog wat boodschappen gedaan en in de middag bracht de hotelmanager me met auto naar een winkeltje van Mobilhome waar ik een lokale simkaart heb gekocht. Voor de rest vooral voorbereidingen voor volgende dag om de 2 tassen strategie onder de knie te krijgen. Wanneer je kampeert dan moet de tent als laatste in je tas en als die nat is in aparte tas zodat rest van de spullen niet nat worden. Uiteindelijk heb ik een geslaagde strategie gevonden. Voor de rest nog geprobeerd iets van het Mongolisch te begrijpen. Eerst maar eens leren om alle letters te ontcijferen. Voelde me weer terug in 2e klas gymnasium toen ik Grieks ging leren.

 

Advertisements
Categories: Uncategorized | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: