Maandelijks archief: mei 2016

Van de zandbak naar de heuvelachtige steppe

31 mei – Stage 14: Tuul River – Bulgan (104 km)

Toen ik gisteren mijn verslag van die dag deed wist ik niet dat er toch nog een paar fietsers binnen moesten komen. Dat deden ze om 21.00 uur. Dapper. In de avond blijft het tot 22.00 uur licht. Om 20.00 uur staat de zon nog hoog aan de hemel en probeer je schaduw te vinden. In de tent is het nu nog lang te warm om te kunnen slapen terwijl ik er wel om 05.00 uur uit moet. ’s Nachts koelt het nog steeds goed af. De temperatuur verschillen op een dag zijn groot. Gelukkig dat we warmte hebben.

Gisteren heb ik bij mijn tent een hond weggejaagd met een Dazer. Die maakt een voor het menselijk oor onhoorbaar hoog geluid dat voor een hond afschrikwekkend is. Tot nu toe onderweg weinig last van honden. Een van de rijders , een Zweed, is fotograaf en werd onderweg door een soort bulldog  achtervolgd. Terwijl hij achtervolgd werd probeerde hij de hond met zijn rechterhand van zich af te houden. In die hand had hij een fototoestel waarmee hij met zijn hand naar beneden aan achterwaarts op goed geluk 15 foto’s maakte. Een van die foto’s is geweldig gelukt. Een agressieve hond in vliegende vaart met opengesperde bek. Een World Press foto waardig. Wat hij met foto gaat doen weet ik niet maar ik kan hem helaas niet laten zien.

Vandaag een ritje van 104 km over onverharde wegen. Soms goed berijdbaar en soms door vele keien en wasbord weg moeilijk berijdbaar. Als je op een wasbord terecht komt schud je zo door elkaar dat je even niets ziet. Dus proberen die te vermijden. In ruim vier uren bij lunch aangekomen. De omgeving blijft schitterend en de weg ook regelmatig prima te berijden zodat je om je heen kunt kijken. Voor ons staken wel meer dan honderd paarden over en die gingen in gestrekte draf de vlakte in. Prachtig gezicht. Na de lunch nog maar 35 km zij het met wel wat klimwerk. Om 13.30 uur bereikten we Bulgan een plaatsje met 10.000 inwoners. Aan het begin van Bulgan kunnen we onze tent opzetten. Tussen de paarden en plaatselijke bevolking. In de middag nog even naar Bulgan gefietst. Ik meende een biertje te kunnen kopen en had ze al in mijn mandje. Gek genoeg blijkt men op dinsdag geen alcohol te mogen verkopen. Dat wordt zelfs met een camera bewaakt. Ik ben er nog niet achter of dit plaatselijk is of in heel Mongolië geldt.

30 mei – Stage 13: Bayankhangai – Tuul River (123 km)

Om 04.00 uur al  opgestaan, denkend dat het 05.00 uur is. Als ik de tent wil afbreken is het nog opvallend rustig en bemerk ik mijn vergissing. Toch nog maar weer even slaapzak uitgepakt en zonder matje nog wat uitrusten. Vandaag geen asfalt maar zogeheten dirt roads. We beginnen met een klim en inderdaad behoorlijk slechte weg. Er is ook niet een weg maar diverse paden en wegen die wel op zelfde punt uitkomen. De kunst is de meest berijdbare weg te vinden. Het is bovendien constant opletten om niet over een verkeerd liggende steen te rijden. Het landschap is werkelijk schitterend. Dat het niet hard opschiet is dan ook niet zo erg. De route is zo goed mogelijk met oranjelint aangegeven maar het is wel zoeken af en toe. Zeker als er zoveel sporen zijn.

Na ruim 4 uur bij de lunch op 68 km. Die hadden we dit keer hard nodig. De omgeving blijft schitterend en het weer ook. Voor het eerst niet in winterkleding gestart want het was wel 10°. Na de lunch blijkt het nog behoorlijk pittig te worden omdat we in totaal 1600 klimmeters moeten maken. Op asfalt valt het al tegen maar op dit soort wegen is het heel goed opletten om niet op een kei te rijden of in een van de legio gaten of in los zand terecht te komen. Vooral in afdaling opperste concentratie nodig waardoor je wel wat minder van de omgeving ziet. Als we nog 5 km moeten blijkt de route toch wat onduidelijk te zijn aangegeven. Een van de mederijders heeft een GPS en dat brengt de uitkomst zodat we niet ver zijn omgereden. Als we net voor 16.00 uur op de campsite aankomen hebben we meer dan 8 uur gefietst. Een groot aantal is onderweg ingestapt en de laatsten komen net op tijd voor het “diner” binnen om 18.30 uur. Daarna nog wel je tent opzetten. Dat is hier minder erg dan in Afrika omdat het hier nog heel lang licht is.

29 mei – Stage 12: Ulaanbaatar – Bayankhangai (123 km)

De eerste sectie zit erop en we gaan nu beginnen aan sectie 2 naar Gorno Altaysk. Er gaan een paar rijders weg en er komen 4 nieuwe sectional riders bij waaronder Joost uit Nederland die voor mij een tentstok meenam. Wanneer ik terugkijk op de eerste sectie dan waren de wind, de regen en de kou wel de grootste tegenstanders en maakten de tocht weliswaar nog redelijk te doen maar wel zwaar. De omstandigheden kunnen zeer snel wisselen met name wind en temperatuur.

Vandaag zou het in de ochtend -4° zijn. Het valt mee het is -1°als we starten. Het is niet voor niets dat het in de winter in Ulaanbataar kouder kan zijn dan op de  noordpool. De eerste twee uur blijft het net boven 0° maar daarna stijgt het snel naar 14 graden en in de middag naar 30 graden. Dat zijn de verschillen die het lastig maken de goede kleding te kiezen. We rijden in strak blauwe lucht, nagenoeg geen wind en in prachtig landschap. We hebben het zand van de Gobiwoestijn achter ons gelaten en rijden in groen steppe gebied met schitterend  berglandschap. Dat betekent wel af en toe klimmen. Vandaag viel dat nog wel mee. Om 12.00 uur al op de campsite in schitterende omgeving met fijne temperatuur. Als je weet dat het ook zo kan zijn dan waren de eerste weken toch minder. Dat hoort er wel bij bij. Jezus weet dat bij dit soort tochten de omstandigheden snel kunnen wisselen. Toch denk ik dat ook de organisatie zich daar een beetje op verkeken heeft. De sfeer in de groep is er overigens niet minder om. Vanmiddag voor het eerst sinds lange tijd een dutje gedaan en mijn banden verwisseld die weer zijn terug gevonden. Morgen dirt roads waar ik de dikkere banden voor nodig heb.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Storm in de Gobi Desert

28 mei – rustdag: Ulaanbataar 

Omdat het mij de laatste keer niet was gelukt mijn tent op te zetten was mijn eerste zorg dat probleem op te lossen. Dochter Anke had op wonderbaarlijke wijze een nieuwe tentstok weten te bemachtigen en deze op Schiphol weten te bezorgen bij een Nederlandse sectional rider die  in Ulaanbataar ging starten. Die trof ik ‘ s ochtends  al meteen bij het ontbijt. Verheugd ging ik meteen met de tent aan de slag. Helaas bleek tentstok iets te lang. De oude was dat in feite ook. Bracht mij op idee gebroken stok korter te maken hetgeen me met fietstooltje lukte. Hopelijk gaat me dit verder brengen. Het internet is niet overvloedig dus het vervolg van deze dag volgt later.

27 mei – Stage 11: Karaoke  – Ulaanbataar (153 km)

Het ontbijt dit keer zonder de gebruikelijke warme pap. Sommigen gaan zelfs al voor het ontbijt weg om de wind voor te blijven. Het waait nog niet. Ik heb me voorgenomen onder dezelfde omstandigheden als gisteren niet verder dan de lunch te rijden. De eerste 85 km is er maar een beetje wind en na ruim 3 uur zijn we bij de lunch. Het is vreemd op dezelfde weg als gisteren nu zo lekker op te schieten. Als we bij de lunch weggaan zien we in de verte de windmolens behoorlijk rondjes draaien. Niet veel later behoorlijk harde wind tegen maar aanzienlijk minder dan gisteren. Er valt te fietsen. De helft van de groep is niet eens gestart en heeft zich meteen naar Ulaanbataar laten brengen voor een extra rustdag.

Het landschap verandert van glooiende wegen door alleen maar zand in bergachtig terrein met groene vlaktes. Er moet wat meer geklommen worden en het verkeer wordt steeds drukker en de weg steeds slechter met veel gaten. Het is oppassen geblazen om of niet van de weg gereden te worden of er niet van afgeblazen te worden door de wind die recht van voren komt. De laatste 10 km is proberen langs fileverkeer te komen waarbij we regelmatig over trottoir moeten. Het is ongelofelijk hoe vast het verkeer staat. Op een kruispunt staat het totaal vast omdat iedereen van zijn eigen kant er toch door wil. Uiteindelijk komen we nog rond 15.00 uur bij hotel aan. Een laatste groepje van 5 personen mocht vanwege gevaarlijke verkeer na 132km niet verder. Zij werden opgehaald en hebben er tot 18.00uur over gedaan om door fileverkeer te komen.

26 mei – Stage 10: Darlanjargalan- Bush Camp (145 km)

De wind bleef lang blazen en gaf veel tentgeflapper. Ik had als een van de eersten mijn tent opgezet en dat had tot gevolg dat veel tenten dicht in mijn buurt stonden. Omdat ik zo’n grote tent heb dacht men mij als windvanger te kunnen gebruiken. Toen het lawaai van de wind ophield kwam het geluid van een naastgelegen snurker goed door. In de ochtend was het toch ver boven nul hetgeen niet bevorderlijk is voor inpakken tent. Zoals gebruikelijk snel een bord pap naar binnengewerkt en op pad. In het eerste uur stevig windje maar dat zou weinig blijken te zijn met wat ons ’s middags te wachten stond. Daarna zelfs wat voordeel van de wind zodat we al na ruim 3.5 uur bij de lunch arriveerden na 85 km.

Tijdens lunch, terwijl het nog maar 10.00 uur was begon het plotseling meer dan stevig te waaien. Uiteraard pal op kop en dat bleek de rest van de middag zo te blijven terwijl de wind zeker windkracht 7 en soms 8 had. Dat betekende dat we soms nauwelijks op de fiets konden blijven zitten, soms de berm inwaaiden vooral bij passerende vrachtwagens, en soms niet harder dan 8 – 10 km per uur vooruitkwamen. Het terrein was glooiend en soms moest je klimmen. Als je naar beneden ging merkte je dat niet, je moest gewoon trappen. Na de lunch moesten we nog bijna 70 km, maar omdat het zo hard waaide had men een beschutte en ommuurde plek gevonden bij een restaurant hetgeen 7 km minder ver fietsen betekende. Uiteindelijk deed ik met Erwin over de 60 km na de lunch 5 uur. In totaal  meer dan een achturige werkdag op de fiets gezeten. Er waren er niet zo heel veel die de dag hebben uitgefietst.

Toch nog op tijd binnen om mijn tent op te zetten. Helaas lukte dat niet mede door gebroken tentstok. Bij het restaurant  bleek boven ruimte te zijn om te slapen. Daar maar gebruik van gemaakt.  Betekende wel dat je met 8 personen in een niet al te grote ruimte lag, uiteraard op je eigen matje en in je eigen slaapzak.Het heette Karaoke restaurant. Gelukkig daar geen last van gehad maar wel van de hele nacht in 3 kleuren knipperende reclame verlichting op 3 meter afstand. Het raam had geen gordijn. De avond was al niet best begonnen omdat een poot van mijn krukje afbrak, de literfles cola daardoor deels over mijn slaapzak en matras ging en ik een hoop spullen moest ontdoen van cola. Desondanks wel geslapen bij stukjes en beetjes.

25 mei – Stage 9: Sajnsjand- Darlanjargalan (157 km)

Het hotel heeft het voor elkaar gekregen een ontbijt te serveren om 06.00 uur. Ik had zelf al eerst koffie gezet en wat koekachtige broodjes gegeten die ik zelf had gekocht. Tijdens het ontbijt  lees ik nog een paar bemoedigende reacties van de familie na het lezen van mijn weblog, waaronder die van dochter Maaike die citeert uit een oud nummer van Kinderen voor Kinderen: ” hahaha mijn vader, ja mijn vader die is gek.Zelf ben ik ook wel niet helemaal lekker, maar mijn vader is nog gekker”. Ontroerende herinnering  aan vroeger tijden toen we tijdens onze vakantiereizen die, bandjes nog, plat draaiden.

Het is wel even wennen aan het Mongoolse geld. 22.000 tögröt is 10 euro. Munten hebben ze niet alleen heel veel verschillende briefjes in heel veel verschillende groottes. De zon schijnt, de wind is nog matig en het is 8°. Ik had op meer kou gerekend en had zo’n beetje mijn schaatskleren aan. Tevoren nog foto gemaakt van Russische tank met soldaat waarvan ik betekenis nog moet achterhalen. We fietsen over goede asfaltweg de hele dag zonder een dorp tegen te komen. Na bijna 4 uur al bij de lunch op 85 km. De wind is wel harder gaan blazen en komt precies uit de richting waar wij ook naar toe moeten. Op een dag na, is dat zo geweest en dat zal ook wel zo blijven heb ik gehoord. Na de middag neemt de wind wat af en schiet het lekker op. Er vormen zich ondertussen wat meer groepjes om gezamenlijk de strijd tegen de wind aan te gaan.

In het plaatsje Darlanjargalan zoeken we iets te drinken. Van buiten kun je niet zien of er een winkel is, je gaat een voordeur binnen en nog een deur en je blijkt in een winkeltje te staan. Na wat frisdrank te hebben ingeslagen nog 5 km naar campsite – dat is dus 100 meter van de weg ergens in het zand. De wind is ineens erg toegenomen en het is niet meer mogelijk tent op te zetten. Ik had een plekje in de luwte achter de truck opgezocht en gevraagd of die daar zou blijven staan. Dat zou het geval zijn totdat de tent van de kok bijna de lucht in ging. Met man en macht moest dat voorkomen worden en de truck was nodig om de kokstent uit de wind te houden. Ik kon helemaal niet meer mijn tent opzetten hoewel ik er wel aan begonnen was. Na een half uur verder en hoewel ik het liever alleen wilde doen kreeg ik goed bedoelde hulp. Daarbij werd mijn tent stok gebroken. Gelukkig nog hulpstuk voorhanden. Ik was al om 14.00 uur binnen, maar de laatsten moesten om 18.00 uur nog binnenkomen toen we al aan de maaltijd begonnen.

24 mei – rustdag: Sajnsjand 

Dat betekent rustig aan. Vroeg opstaan heeft weinig zin want om 08.00 uur wordt pas ontbijt geserveerd. Daarna meteen beginnen met fietskleding wassen. Het waait hard en de zon schijnt dus drogen is geen probleem. Daarna fietsonderhoud en toen op fiets Sajnsjand in. Eerst maar eens naar station want de Transsiberie spoorlijn loopt er doorheen. Op weg er naar toe wordt ik ingehaald door een mini busje van dezelfde grootte als waarin wij dag ervoor met 10 man naar hotel zijn gebracht. Het zit volgepropt met veel kinderen. Dat blijkt als ik bij station kom want het is een schoolklas met 35 kinderen en 4 begeleiders die voor het station een klassefnoto maken. Die heb ik ook even gemaakt.

Sajnsjand blijkt uit 2 delen te bestaan. Andere deel ligt 2km verderop. Het is hier echt woestijn. Overal alleen maar zand ook in het stadje dat 15.000 inwoners herbergt. Nog wat boodschappen gedaan en in de middag bracht de hotelmanager me met auto naar een winkeltje van Mobilhome waar ik een lokale simkaart heb gekocht. Voor de rest vooral voorbereidingen voor volgende dag om de 2 tassen strategie onder de knie te krijgen. Wanneer je kampeert dan moet de tent als laatste in je tas en als die nat is in aparte tas zodat rest van de spullen niet nat worden. Uiteindelijk heb ik een geslaagde strategie gevonden. Voor de rest nog geprobeerd iets van het Mongolisch te begrijpen. Eerst maar eens leren om alle letters te ontcijferen. Voelde me weer terug in 2e klas gymnasium toen ik Grieks ging leren.

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wind, regen en kou in en op weg naar Mongolië

Paul en erwin in de woestijn

 

23 mei – Stage 8: Valley Camp – Sajnsjand (142 km)

Mongolië heeft een uur tijdsverschil meer dan China en dat betekent in feite uurtje minder. Om 5 uur op is in feite om 4 uur. Om 06.00 uur ontbijt want we hebben onze tijd hard nodig om de kilometers in te halen die we de dag ervoor te weinig hebben gefietst. De tent opruimen als het wat miezert valt nog te doen maar bij 2° levert dat zulke koude handen op dat je niks kunt vastpakken. De tent is wel behoorlijk nat maar alle spullen nagenoeg droog gebleven. Ook mijn fiets want die kon in de voortent. Na het inpakken staat het ontbijt klaar. Het is wonderbaarlijk hoe men dat ontbijt onder deze omstandigheden klaar krijgt.

Ik heb alle fietskleding aan die ik bij me heb. Dat zijn 5 laagjes. Met waterdichte handschoenen en sokken moet dat lukken. Bij het ontbijt wordt gezegd dat we vanaf de lunch op 60 km met busjes naar Sajnsjand kunnen. Ik had mij ’s nachts al voorgenomen om de dag niet helemaal te gaan fietsen. Eenmaal op de fiets valt het nog meer tegen dan gedacht. Het miezeren wordt regen. De wind komt hard schuin van voren. De laatste 20 km is de wind wat minder maar de regen des te meer. De waterdichtheid van de de handschoenen en sokken valt tegen althans ze zijn steenkoud. Het is een kwestie van elk kilometer aftellen en je afvragen of dit nu heldendom of gekte is. Het laatste is mijn conclusie. Als we behoorlijk verkleumd op 60 km bij lunch aankomen blijkt de organisatie het voor vandaag genoeg te vinden en laat ons met busjes naar Sajnsjand brengen. Het zou (voor de ingewijden) niet van invloed zijn op de EFI status, maar dat was voor mij allang geen overweging meer. Klaarblijkelijk vond de organisatie het ook onverantwoord om verder te fietsen. In Sajnsjand bleek de zon te schijnen. Konden we onszelf opwarmen en spullen drogen.

 

22 mei – Stage 7: Zamin- Uud  – Valley Camp (70 km)

Vandaag gaan we grens over van China naar Mongolië en dat vraagt nogal wat organisatie.  De voertuigen uit China die we gebruiken mogen niet de grens over en worden in Mongolië door 5 kleinere busjes vervangen. We gaan eerst met  2 bussen naar de grens. Een bus voor de personen en een voor de fietsen. Het zijn dezelfde bussen en met veel moeite worden de fietsen op de zitplaatsen gemanoeuvreerd. Bij de grens met China moet iedereen met zijn eigen bagage door de scanners van China. Valt niet mee met twee grote tassen en nog wat fietsspullen en struikelde daarbij wat vervelend over een andere tas. Gelukkig hoeven de fietsen er niet uit. Het feit dat we China niet per vliegtuig verlaten, zoals iedereen dat wel had opgegeven bij de visumaanvraag levert ook geen probleem op. Dan nog Mongolië binnen zien te komen. Daar weinig oponthoud althans de bagage hoeft niet nog eens gescand te worden. Klaarblijkelijk weten de Mongoliërs wel dat de Chinezen dat grondig hebben gedaan.

De hele onderneming heeft toch bijna hele ochtend geduurd. Niet zo erg omdat al die tijd regende. Nadat alle fietsen weer de bus uit zijn gekomen gaan we aan eind van de ochtend voor tochtje van 99 km op pad. Al gauw blijkt dat dit onhaalbaar is want er staat een zo stevige wind dat je nauwelijks nog 10 tot 12 km per uur vooruitkomt op dit glooiende terrein. Na 2.5 uur de lunchtruck al en daar wordt gezegd dat kampement op 70 tot 80 km zal zijn. De wind is zo hard dat je beter een col kunt opfietsen. Een voordeel is dat het droog is. Na 4.5 uur fietsen heb ik samen met Erwin 70 km afgelegd en kan ik de tent gaan opzetten. We komen als tweede aan en de laatsten komen pas om 19.00 binnen als de maaltijd al is uitgeserveerd.

Ondanks de harde wind lukte het mij met mijn Afrikaanse ervaring redelijk snel mijn tent op te zetten. Het is bitterkoud, maar een paar graden en ik ga zo snel mogelijk mijn tent in. Alles wat ik aan fietskleding  bij me had, had ik aangedaan.Mijn nieuwe slaapzak tot -5 komt me nu goed van pas. De hele nacht wappert mijn tent op en neer en soms denk ik dat die lucht in vliegt. Toch blijft die staan. Het gaat ook nog miezeren maar dat hoor je niet door de wind. Toch ben ik regelmatig in slaap gevallen.

 

21 mei – Stage 6: Sonid Yougi – Erlianhaote (122 km)

Tot nu toe heel relaxed om in hotels te overnachten en ’s avonds gezamenlijk in een hotel te eten. Gisteravond waren we wel bekijks want een groep vrouwelijke Chinezen wilden met onze vrouwelijke deelnemers op de foto. Bovendien werd er nog gedanst en gezongen maar gelukkig niet lang want je kon elkaar niet meer verstaan. Vanochtend wat regenkleding bij elkaar gezocht want er is regen voorspeld. De regen viel in het begin wel mee maar de temperatuur was naar 8° gezakt. Mijn waterdichte sokken had ik wel aan maar helaas dezelfde soort handschoenen niet. Na 6 km was er enige onduidelijkheid over de route want we zouden als fietsers niet over tolweg kunnen, maar met omweggetje er toch gekomen. De regen viel wel mee, de temperatuur niet en de wind al helemaal niet. Stormachtige wind uit noordoosten terwijl wij noordelijk moesten. Toch nog redelijk op tijd bij lunch na 70 km.

De wind was zo sterk van opzij geworden dat we scheef op onze fietsen moesten hangen om niet om te waaien.  Bovendien regelmatig zandduinen op de weg. Op sommige momenten nagenoeg gezandstraald. Na de lunch draaide de weg even naar het westen en hadden we wind mee maar dat was snel over. Het was iets warmer (13°) geworden maar toen het in de laatste 10 km regende koelde het snel weer af naar 8°. Een groot verschil met de 30 graden van de dagen ervoor. Gelukkig had ik de regenkleding, die me vooral tegen de wind beschermde. Op deze kou had ik nu nog niet gerekend. Over mijn echt warme kleding heb ik pas weer de beschikking als ik mijn tweede tas weer heb en dat is over 2 dagen als het rustdag is. Gelukkig lijkt het weer morgen iets beter.

 

20 mei – Stage 5: Xianghuangqi – Sonid Yougi (123 km)

Dit keer als echte hollander voor het ontbijt gisteren 2 broodjes gekocht en zelf koffie gezet. Op elke kamer staat een waterkoker en instantkoffie smaakt beter dan niets. Bij ontbijt nog wel een eitje genomen en snel op pad. Dat is dan 06.15 uur. Het blijft een vreemde aanblik zo’n nieuwe stad met grote gebouwen, heel brede straten en allemaal nieuwe huizen. Gisteren was er in de lobby van het hotel plaatselijke pers maar die konden en wilden niet reageren op de vraag vanwaar deze nieuwe stad. Ik hoorde dat het bedoeld is om Chinezen uit andere streken te bewegen hierheen te verhuizen om te voorkomen dat de Mongoliërs in de meerderheid zijn.

De weg is prima en de eerste 20 km gaat redelijk voor de wind tot we een heuvel over moeten klimmen en de wind volledig gaat draaien. Dat zal de hele dag zo blijven en maakt de tocht redelijk zwaar. Al snel vinden Erwin en ik elkaar zoals in Sudan. Zonder daarover iets te zeggen nemen we elke 2 km van elkaar de kop over. De kilometerpaaltjes langs de weg helpen daarbij. Het landschap wordt steeds kaler, het verkeer minder en de weg smaller maar goed berijdbaar. De omgeving is verlaten en woestijnachtig. De lunch is na 70 km en het is nog maar 10.00uur.

Na de lunch sluit Steve bij ons aan en ploeteren we samentegen de wind in. Het is bovendien best heuvelachtig. Toch al om op tijd in het hotel met slechts gemiddelde van 20km per uur terwijl dat dag ervoor bijna 30 was. Dat is verschil dus tussen wind mee of tegen. De plaats Sonid Yougi heeft wat brede straten met veel winkeltjes. Naarmate we Mongolië naderen begint het allemaal eenvoudiger uit te zien.

 

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

De eerste dagen op de fiets

19 mei – stage 4: Zhangbei – Xianghuanqi (163 km)

Voor het eerst een wat langere rit op het programma, dus 06.00 uur ontbijt en om 06.30 uur op de fiets. Weer in een hotel geslapen en dat maakt de voorbereidingen wat sneller en makkelijker. Het weer is nog steeds goed, een beetje frisjes. We zijn redelijk snel buiten Zhangbei en we hebben geluk met een harde rugwind – het gaat ons letterlijk voor de wind. Binnen 3 uur bij lunch op 80 km. In feite verlaat ontbijt want het is net 09.00uur geweest. Ik fiets samen met Erwin die zelfde snelheid heeft als ik. Soms sluiten er een paar anderen aan die later weer hun eigen tempo zoeken. Ik heb me voorgenomen rustig aan te doen om krampperikelen te voorkomen zeker nu we meer dan 150 km afleggen. Daar was ik dit jaar nog niet aan toegekomen. Heb wel twee maanden lang op advies van sportfysiotherapeut dagelijks rek- en strekoefeningen gedaan. Die doe ik ook nu nog braaf en het lijkt redelijk te helpen. Dat doet de rugwind vandaag ook.

Na de lunch wordt landschap kaler en komen we in Binnen-Mongolië. We komen langs nieuw aangelegde wegen en steden. Ook de plaats waar we overnachten heeft grote nieuwe gebouwen en heel brede wegen zonder verkeer. Het hotel is een gigantisch gebouw met hele grote parkeerplaats zonder auto’s. We zijn al op tijd in het hotel om in te checken maar dat duurt per persoon bijna 10 minuten. Het lijkt wel of elk visum via de telefoon door een instantie eerst gecontroleerd moet worden. ’s Middags genoeg tijd om wat foto’s te maken van deze vreemde stad in Binnen-Mongolië.

 

18 mei – stage 3: Zhangjiakou – Zhangbei (60 km)

Vandaag om 07.00 uur riders meeting, een uur later dan gewoonlijk want het is maar een kort ritje van 60 km. Wel 1000 meter klimmen over onverharde weg. Het Chinese ontbijt zonder koffie of thee blijft wennen. Wel dumplings die met een beetje inlevingsvermogen wat broodachtig zijn. Een hard gekookt ei is er ook altijd bij. Om 07.30 uur op pad met aantal anderen.  Het eerste stuk is nogal druk want het is een grote stad waaruit we vertrekken. Het blijft goed opletten en vooral niet aarzelen om je weg te vervolgen, want voorrang krijgen is er niet bij. Die moet je nemen. Als we de stad uit zijn wordt het al snel landelijker. Na 20 km is het gedaan met het asfalt en wordt de weg onverhard. Het verkeer bestaat vooral uit vrachtwagens die zand of grind vervoeren. Overal wordt van alles afgegraven of opgehoogd. Vlak voor de lunch is het nog pittig klimmen en heb ik voor het eerst de kleinste versnelling nodig. Na ruim 40 km komen we op 1500 meter hoogte en bij de lunch. Opvallend zijn de vele windmolens die we dan zien. Het geeft een schril contrast met de kleine dorpjes die nog bijna uit lemen hutten bestaan. Als we na de lunch verder rijden zien we wel honderden windmolens in verre omgeving om ons heen. Al rond het middaguur in het hotel.

 

17 mei – rustdag: Zhangjiakou

Al na 2 dagen een rustdag. Wat mij betreft had dat niet gehoeven, zo zwaar waren eerste dagen nog niet. Na deze rustdag moeten we zes dagen fietsen achter elkaar. Over vier dagen zijn we in Mongolië en gaan dan voor het eerst kamperen. De 2 tassen strategie moet ik er op aanpassen want de kampeerspullen moet ik elke dag bij me hebben. Heb geprobeerd een 3 tassen strategie te introduceren maar werd niet toegestaan. Nog op zoek geweest naar grotere tas maar was niet te vinden. Uiteindelijk is het met wat weglaten van spullen toch gelukt.

Gedurende de dag wat rondgelopen en gefietst door Zhangjiakou. Redelijk grote plaats maar je verstaanbaar maken in engels lukt niet. Stad heeft brede wegen en grote gebouwen met op de trottoirs overal geparkeerde auto’s waar je je alle voetganger tussendoor moet wurmen. Het weer is zonnig en warm en hopelijk blijft dat zo.

 

16 mei – stage 2: Yanquing – Zhangjiakou (130 km)

Vandaag een relatief lange tocht en voor het eerst dit jaar fiets ik verder dan 110 km. Stuk beter geslapen maar het blijft nog een beetje wennen. Op tijd in bed en hoewel ik race van Max Verstappen op telefoon tot ronde 33 had gevolgd toch maar gaan slapen. Wat een verrassing ’s ochtends toen ik vernam van zijn winst via app van zoon Bas.

Het ontbijt gaat op zijn Chinees en dat is rijst en nog meer warme gerechten, maar geen brood. Even wennen, maar dat gaat snel als je een hongerige maag hebt. Om 06.30 al op de fiets en het is nog frisjes. Mijn fietsmetertje zit nog in de tas die al ingeladen is in de truck. Dat is lastig want er zijn nog wel wat aanwijzingen waarvoor je moet weten hoever je bent. Erwin met wie ik in 2014 ook al de eerste sectie van tour d’Afrique heb gefietst is mijn redding. Hij heeft de route keurig uitgeschreven voor op zijn tas en samen gaan we als eersten op pad. Al snel zijn we de stad uit en in rustige omgeving is het mooi fietsen. Dat verandert snel als we een zeer drukke weg met veel vrachtverkeer van zeker 40 km moeten volgen. Echt uitkijken geblazen want de vrachtwagens wijken ver naar rechts uit om inhalende tegenliggers de ruimte te geven. Bovendien zijn er aan de zijkanten gevaarlijke gaten. Ook lastig zijn de fietsers en brommers die aan de verkeerde kant van de weg rijden en je tegemoet komen of het de normaalste gang van zaken is. Vooral in de steden.

Na 70 km lunch op een weg in reconstructie. Met de fiets op de nek naar de nieuwe weg. Er volgt nog het nodige klimwerk als vervolg op het laatste stuk voor de lunch. Er zijn in totaal 1000 hoogtemeters te maken vandaag. Na 103 km zijn we even de weg kwijt. Twee andere rijders komen terug omdat ze de autoweg niet op mogen. Even gebeld met de tourleider en die blijkt een aanwijzing om bij km 103 links af te slaan vergeten te zijn op te schrijven op het routeboek. Dus stukje terug. Laatste 25 km nog pittig vanwege warmte en tegenwind. Om 13.30 uur al bij hotel en de rest van de middag wat uitgerust en rondgekeken.

 

Categorieën: Uncategorized | 4 reacties

Inpakken, uitpakken, herpakken en wegwezen!

15 mei – stage 1: Beijing – Yanquing (82 km)
Na een nogal slechte nachtrust om 05.30 uur op. Warmte en een mug waren daar mede debet aan. Wanneer ik in de lobby van het hotel aankom is het er al een drukte van belang. De twee tassen strategie gaat nog niet erg goed bij mij. Ik doe er alleen al 5 minuten over om mijn tas dicht te krijgen en dan moet er toch nog wat bij. Hopeloos. Ga ik wat anders op bedenken. Na het ontbijt verzamelen we met zijn allen en alle spullen en vervolgens gaan we redelijk op tijd in konvooi weg.

Bij het zomerpaleis hebben we een aantal groepsfoto’s gemaakt van vertrek en na 7 km einde konvooi en begint het echt. In begin fietsen we in een wat grotere groep bij elkaar en die valt langzaam weer uiteen in kleinere groepjes. Na 50 km komen we bij de Chinese muur maar dat betekent wel stevig klimmen. De lunch is na ruim 60 km vlak voor een 3km lange tunnel waar we niet per fiets door mogen. Met de “lunchtruck” moeten we met 5 tegelijk door de tunnel worden vervoerd. De voertuigen hier zijn wel van mindere kwaliteit dan de eigen voertuigen die door de tda organisatie in Afrika worden gebruikt. Tussen de rommel en rotzooi worden we op nagenoeg losse stoeltjes of bankjes vervoerd. Gelukkig maar 3 km. Goede reden om zelf te blijven fietsen. Als eerste arriveer ik met mijn groepje in het hotel waar we al om 13.30 uur arriveren. Wel luxe om geen tent te hoeven opzetten. We delen een kamer met twee.

De Silkroute heeft geen racewedstrijd zoals tour d’Afrique en dat maakt het allemaal wel veel relaxter, hoewel ik het eerlijk gezegd stiekem ook wel een beetje mis. De groep is zo’n 30 personen groot en dat maakt het wat overzichtelijker en gemoedelijker. Bovendien zijn er verschillende deelnemers die elkaar kennen van een andere tour waaraan men heeft meegedaan.

 

14 mei: Riders meeting
Om 09.00 uur begint de riders meeting in het hotel hebben in een zaaltje en het lijkt wel een echte vergadering. Iedereen stelt zich aan elkaar voor. Ik heb het hele gebeuren al vaker meegemaakt maar toch lopen een aantal zaken anders dan bij de Afrikaanse variant, zoals een 2 tassen strategie. Wat je niet elke dag nodig hebt gaat in een aparte tas waarover je op de rustdag pas weer de beschikking krijgt. Daarnaast een tas voor de spullen die je elke dag moet gebruiken. Ik denk altijd alles nodig te hebben of weet nog niet of ik het nodig heb. Heb daarom de hele middag gepuzzeld en gepakt om aan die strategie te kunnen voldoen. Tussen de middag geluncht met Erwin met wie ik in 2014 in Sudan veel heb samen gefietst. In 2015 heet hij 5 mnd in Zuid Amerika gefietst en in februari en maart 2016 in India. Het kan nog gekker. Morgen op tijd op voor vertrek uit Beijing.

 

12/13 mei: Reis naar Beijing
Alle voorbereidingen klaar en met fiets in een doos en de juiste visa in het paspoort op weg naar Schiphol. Mijn bagage komt precies tot aan limiet of net er iets over (Om precies te zijn: fietsdoos 23.8 kg, tas: 23.4 kg en 12 kg handbagage). Het inchecken en de reis verloopt allemaal vlotjes, met name omdat ik bij het online inchecken was ingegaan op (of verleid door) een lucratief aanbod voor een upgrade naar business class. Wat een luxe zeker als je een nachtvlucht hebt. Met alle tentovernachtingen voor de boeg meende ik mij die luxe wel te kunnen veroorloven. We vlogen over zweden, Rusland en Mongolië. Boven Mongolië zag ik beneden nog veel wit en veel zand. Dat belooft wat. De ophaalservice naar het hotel had ik geregeld met een chinees genaamd Jimmy King. Gelukkig vond ik op het laatst iemand met bordje met mijn naam. In het hotel heb ik de eerste deelnemers aan de tocht ontmoet en mijn fiets weer in elkaar gezet.

 

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Paul goes Silk Route!

Na een radiostilte van zo’n twee jaar komt er weer een nieuw avontuur, Paul heeft zijn Jan Janssen van stal gehaald en gaat deze keer op avontuur in Azie. Met dezelfde organisatie (TDA Global Cycling) zal hij het grootste gedeelte van de welbekende zijde route fietsen. Donderdag 12 mei vertrekt hij naar Peking en zal vanaf daar van start gaan en in zes weken naar Alma Ata (Kazachstan) fietsen. Vervolgens zal hij in september teruggaan om het laatste gedeelte mee te fietsen van Teheran naar Istanbul. De komende tijd zullen er dus weer korte verslagen met tijden, afstanden, foto’s en andere bijzonderheden volgen die ik (jaloerse dochter Anke) via WhatsApp doorgestuurd krijg. Veel leesplezier!

 

Categorieën: Uncategorized | 3 reacties

Blog op WordPress.com.