Maandelijks archief: mei 2014

Kaapstad at last!!

10 mei ’14 – Stage 95 – Malmesbury to Kaapstad – 90 km

Omdat ik dag ervoor met truck vroeg was gearriveerd had ik op campsite een chaletje weten te bemachtigen samen met Michel. Geprobeerd kleren droog te krijgen maar dat lukte maar gedeeltelijk. Toch nog voldoende droge kleren en maar geen lange broek. Het was ook niet zo koud als dag tevoren. Elf graden was te doen. Als een van de eersten weg en meteen weer in een stortbui. Ik was nog in Malmesbury en ben meteen gaan schuilen. Gelukkig werd het snel weer droog hoewel er wel af en toe wat nattigheid neerviel. Behoorlijk doorgefietst in mijn eentje om beetje frustratie van dag tevoren eruit te fietsen. Hoewel mijn EFI er niet van af hing toch opgegeven. Zat me niet lekker. Als eerste kom ik aan op het Bloubergstrand 30 km voor Kaapstad waar verzameld zou worden om in convooi er naar toe te rijden. Wel eerst lunchen daar en fotosessies met Tafelberg op achtergrond en oceaan op voorgrond. Iedereen in zelfde fietsshirt van tourdafrique in convooi onder politiebegeleiding naar Kaapstad dat je al 25 km van tevoren kunt zien liggen. Politiebegeleiding was perfect zodat we in vliegende vaart Kaapstad bereikten. Telkens kon je Kaapstad zien liggen en dichterbij zien komen. Indrukwekkende intocht. Op Waterfront was er van menigeen familie om ons in te halen. De medailles werden daar uitgereikt en ik kreeg daar ook mijn felbegeerde EFI medaille samen met nog 4 anderen. Uiteindelijk na aantal jaren missie geslaagd. Het ging niet vanzelf. Sudan was misschien wel de zwaarste sectie. Hoewel Namibië op het eind ook nog behoorlijk zwaar bleek te zijn.

9 mei ’14 – Stage 94 – Dorp op die Berg to Malmesbury – 124 km

Onderin mijn tent staat een beetje water, maar dat is overkomelijk. Nadat ik mijn bagage heb ingepakt ga ik eerst ontbijten en wacht met afbreken van de tent tot het licht en droog is. Gelukkig wordt het dat af en toe. Het blijft wel koud, vijf graden. Om acht uur toch maar op pad in lichte miezer. De eerste 28 km is nog wat klimmen en dan afdalen. Jammer genoeg in stromende regen, geen schuilgelegenheid en veel wind en veel hinderlijk verkeer. Na 40 km komen we in een plaatsje waar ik wilde schuilen maar ik ben bang dat ik na een onderbreking nog kouder ga krijgen als ik dan weer op fiets stap. Daarna komt het met bakken uit de lucht en helaas heb ik maar een dun jackje waar de regen al snel doorheen gaat. Ik probeer nog ergens te schuilen en hoor dan dat het hele dag zo zal blijven. Dan toch maar verder want er zijn anderen die dat ook doen. Ik ben totaal nat en dreig onderkoeld te raken. In de plaats Ceres na 48 nog naar regenkleding gezocht. Ik kan niet meer goed sturen en wegen staan blank. Er is erg druk verkeer dat het water hoog tegen je opspoelt. Ik zit te klappertanden op mijn fiets en stel vast dat het onverantwoord is verder te fietsen. EFI hoef ik niet meer te verdedigen want dat heb ik al. Toen ik twee anderen zag schuilen in een bankgebouw en ze mij zeiden dat de truck er aan kwam maar besloten in te stappen. Later kreeg ik er wel wat spijt van want ik had me ergens kunnen opwarmen en naar droge kleren kunnen zoeken maar gedane zaken nemen geen keer. Uiteindelijk waren er toch een aantal die het hebben uitgereden na lange tijd te hebben gewacht want uiteindelijk werd het droog.

8 mei ’14 – Stage 93 – Clanwilliam to Dorp op die Berg – 134km

Er staat een behoorlijk zware dag op het programma. Helaas heb ik mij vergist in de tijd en sta ik een uur te vroeg klaar met ingepakte tent en bagage. Het is winderig en niet aangenaam van temperatuur zodat ik in het douchehok enige beschutting en een bankje zoek. Na ontbijt snel op pad. We rijden op en af langs Clanwilliam dam met schitterende uitzichten. De weg is geen asfalt en van hoge wasbord kwaliteit. Na het passeren van de plaats Citrusdal waar ook alle citrusvruchten uit hele omgeving worden verhandeld moeten we 1000 meter klimmen. In het begin nog asfalt maar daarna zeer moeilijke maar ook heel mooie weg. Pas na bijna zes uur fietsen op lunchplek. Zeer zware klim. De afdaling is eerste 10 km echt gevaarlijk met heel veel grote keien. Daarna asfalt met weg die op en af gaat. In de lucht hangen grote wolken waaruit het elk moment kan gaan regenen. Gelukkig kan ik ze nog net voor blijven en kom ik toch nog redelijk op tijd aan op campsite in een bos. Op de campsite wakkeren verschillende kampvuren. Het is bitter koud en omdat de dinnertruck pech had en laat  op de campsite arriveerde is dinner ook laat. De race van de racers is vandaag geëindigd en de winnaars trakteren op bier. Daar is het eigenlijk gewoon te koud voor. Zodra eten is geserveerd de slaapzak in. Vanwege harde wind wil ik niet onder de bomen staan. Ik sta nu aan het begin van de campsite en mijn tentje krijgt de volle laag van de wind. Daar komt ook nog regen bij. Het is een wonder dat mijn tentje dat constant heen en weer schudt het houdt en nog groter wonder dat ik kan slapen.

 

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Kaapstad!!

Paul is gister aangekomen in Kaapstad, en niet zomaar, EFI dus!! Hier alvast een plaatje, het verslag van de laatste drie dagen volgt morgen nog!

2014-05-10 11.30.42

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

De kaapse winter

7 mei ’14 – Stage 92 – Nieuwoudtville to Clanwilliam – 136 km

Hoewel er ’s nachts wat regen leek te vallen bleek de was toch droog. Wat regendruppels op een tent lijkt ook vaak meer dan het is. Bovendien is het een aangename temperatuur. De eerste 96 km zal geen asfalt zijn. Het eerste uur is het behoorlijk hobbelen maar nu eens harde wind in de rug. Daarna volgt een prima weg en er hoeft niet veel geklommen te worden zodat ik weer eens op tijd de lunch bereik. We zijn in een prachtig landschap terecht gekomen. Regelmatig plaatsjes met van oorsprong Nederlandse/Afriaanse namen. Moedverlorenpad vond ik toch wel de moeite waard om te fotograferen. Iedereen is enthousiast over de mooie omgeving. Na de lunch moet er nog behoorlijk geklommen worden naar de Pakhuis Pass en wel in twee etappes. Eerst over een onverharde weg en daarna over asfaltweg die op verschillende stukken meer dan 10 procent stijging heeft. Ten slotte nog een heel lange afdaling naar Clanwilliam door een prachtig gebied.

6 mei ’14 – Stage 91 – Kliprand to Nieuwoudtvillage – 140 km

We beginnen voorspoedig met wind in de rug. Het is wel zoeken naar befietsbare stukken maar vooral aan de kanten zijn die er wel. Oppassen wel dat je niet in mul zand terecht komt. Na een uur draait de wind en telkens blijkt die schuin van voren te komen. Het landschap is zeer de moeite waard met prachtige heuvels, wat voor ons dus veel op en af betekent. Na vier uur ploeteren lunch op 75 km bereikt. Nog een klein stukkie van 10 km en dan eindelijk weer asfaltweg met wind in de rug. Alhoewel op dat kleine stukkie een hinderlijke stormwind moet worden overwonnen en dat duurt bijna een uur. Om de asfaltweg op te komen slaan we rechts af en met vliegende vaart met wind in de rug zoeven we kilometers lang naar beneden. Op het eind nog wel behoorlijk wat klimmen maar dan hebben we ook weer een plaatsje bereikt waar een winkeltje is en waar je geld kunt pinnen. Op campsite is een mooi zwembad maar ondertussen is het gaan regenen zodat er weinig gebruik van wordt gemaakt. De was drogen lijkt onhandig zo.

5 mei ’14 – Stage 90 – Springbok to Kliprand – 153 km

De nacht is behoorlijk koud en voor eerst helemaal in slaapzak gerold. Het regent niet maar toch is alles vochtig en nat. Ik kan mijn handen niet warm krijgen, niet gek want als ik vertrek is het vier graden! Ik heb alles aangedaan wat warmte geeft. Schaatshandschoenen, lange broek en dik overjasje. Alsof ik ga schaatsen. We beginnen met eenafdaling en daar wordt je ook niet warm van. Na 4 km begint off road en we beginnen met behoorlijk lange klim. Krijg je het wel warm van maar de weg is erbarmelijk. De omgeving daarentegen is schitterend. Het blijft de hele ochtend ploeteren op zeer slechte weg, wasbord, los zand en ook nog knappe wind schuin van voren. Na 5 uur bereik ik lunchplek op 80 km. De meesten die na mij komen nemen de truck omdat men zich realiseert niet op tijd binnen te kunnen komen. In de middag is de weg soms wat beter maar de wind blijft beroerd. Om 16.30 uur bereik ik campsite. Nog maar een tweetal uur om mijn tent op te zetten en verder orde op zaken te stellen. Heb het genoegen na de maaltijd te helpen met het afwassen van de grote pannen. Meteen daarna tent in om te slapen, helaas maken een snurker naast me en een aantal in de buurt die maar blijven blaffen dat niet gemakkelijk. Zware dag met een te lange afstand over off road. De organisatie heeft het genoteerd.

4 mei ’14 – Stage 89 – Felix Unite to Springbok – 133 km

We beginnen na een paar km met de grensformaliteiten om Namibië uit te komen en Zuid Afrika binnen te komen. We zijn de eersten en men vindt het maar gek zo’n fietser zonder bagage. Dat moeten we wel eerst uitleggen voor we de grens over kunnen. De lunch is na 77 km maar nog heel ver weg. We moeten heel lang en langzaam 1000 meter klimmen. Alsof er iemand aan je fiets hangt. Als je naar voren kijkt zie je op die lange kaarsrechte wegen niet dat je stijgt. Als je om kijkt weet je wel beter. Er komt ook nog een zeer sterke tegenwind opzetten en dat maakt dat het tempo vaak onder de 15 km zakt. Na ruim 4 uur fietsen de lunchplek bereikt. Menigeen na mij blijkt te besluiten met de truck verder te gaan. Na de lunch wat op en af maar minder last van wind. De temperatuur komt niet veel verder dan 20 graden en dat is bijna de helft van een dag geleden. Als ik na 8 uur onderweg te zijn geweest op de campsite kom begint het zelfs te miezeren. We gaan de Kaapse winter in.

3 mei ’14 – Felix Unite aan Orange River. 

Met het prachtige uitzicht over de Orange River heb ik er weinig behoefte aan iets anders te doen dan bij mijn cabana te blijven. De fietskleding was ik zelf en hoewel er geen laundry service is is men toch bereid de rest van mijn was te doen, ik voel me een koning te rijk. Heb verder mijn tda gegevens eens allemaal verzameld en de resultaten: hoeveel km al die keren en hoeveel dagen gefietst die volgen nog een keer. Uiteraard fiets gepoetst en voor de rest hitte doorstaan. Alles gereed voor laatste fietsweek van 7 dagen.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

EFI !!!! (Every Fabulous Inch)

2 mei ’14 – Canon Roadhouse to Felix Unite – 172 km

Het zal weer een lange dag worden vandaag. In de ochtend is het al warm. Zoals gebruikelijk vertrek ik om 06.15 uur als een van de eersten. De zon schijnt al op de canyon terwijl ik zelf nog in de schaduw rijd. Voor mijn neus springen een vijftal springbokken nog net de weg over voordat ik eraan kom. De route begint met behoorlijk klimmen en dalen. Het uitzicht met de canyon rechts is geweldig. Voor de lunch een lang stuk afdalen. Ik ben voorzichtig en weet dat er elk moment een stuk met diep zand kan komen waarin je kunt blijven steken. 45 is mijn maximum waar anderen 60 of harder naar beneden vliegen. Na de lunch een lelijke tegenwind en erg warm. Wel een zeer indrukwekkende omgeving weer. Na 130 km bereiken we eindelijk een asfaltweg. Het is bijna 40 graden en nergens een boom of struik om in schaduw uit te rusten. Het is gewoon woestijn. Zand rotsen en hitte. Er ligt wel een asfaltweg door. Vier jaar geleden was deze er nog niet en fietste ik over een andere weg. Ik ben er even niet zeker van of ik wel goede weg heb. Zie geen andere fietsers en er is geen enkele aanwijzing waar ik naar toe fiets. Met de zon voor mij in het noorden weet ik zeker dat ik naar het zuiden fiets waar ik ook naar toe moet. Gelukkig is na 170 km de campsite bereikt waar ik een maand geleden met moeite kamer heb kunnen boeken. Aanvankelijk zonder uitzicht op de Orange River maar Henri die vanaf de lunchplek is gaan fietsen en al op de campsite was heeft een andere plek weten te regelen en wel met het mooiste uitzicht. Het huisje heet Lions Kingdom en dat zegt genoeg. Een mooie plaats om te vieren dat ik EFI heb gehaald. Zeker nu ik er op de rustdag morgen ook nog zit.

1 mei ’14 – Stage 87 – Seeheim to Canon Roadhouse 94 km

Of de medicijnen hun uitwerking hebben kan ik nog niet goed beoordelen. De aangedane plek is behoorlijk groot maar ik heb er geen last van. De ochtend begint slecht want ik ben mijn portemonneetje met sleutel van kettingslot kwijt en ook tijdregistratie sleutel en wat geld.  Gelukkig weet ik een reservesleutel bij mijn fiets spullen te vinden. Wel eerst half uur gezocht en hele kamer en alle bagage op zijn kop gezet. Als ik wil gaan ontbijten komt eigenaresse van hotel naar buiten met portemonneetje die ik gisteravond bij bar had laten liggen of verloren. Dat viel dus toch nog mee. En ik zeg wel dat de ochtend slecht is begonnen maar er is ook heel goed nieuws want via Anke vernam ik avond tevoren dat ik nu echt de zogeheten EFI status heb hetgeen betekent dat ik elke kilometer van hele tocht heb gefietst zij het in 3 jaar. Op dit moment zijn er nog maar 3 anderen van de groep die alles gefietst hebben en geen gebruik hebben gemaakt van een truck. Misschien voor anderen moeilijk te begrijpen maar voor mij belangrijk moment. Het is niet vanzelf gegaan. Vandaag voorspoedige tocht met gravelroads van goede kwaliteit te vergelijken met een slechte asfaltweg. Na de lunch ook nog grotendeels wind mee. Al om half elf op plaats van bestemming. Een grote campsite met bar en restaurant waar je zelfs apfelstrudel kunt bestellen. De duitse invloed in Namibië is nog best groot ook al hebben de Duitsers Namibië niet eens zo lang als kolonie gehad. Voor de rest van de dag uitrusten en voorbereiden op een lange dag morgen van 174 km. Ik had de Fish Rivera Canyon nog wel eens willen bezoeken  25 km verderop maar er is geen vervoer te krijgen. Op de fiets is mij teveel. Anderen hebben eerst truck naar campsite genomen en zijn er op fiets naar toe.

30 apr ’14 – Stage 86 – Konkiep Lappa to Seeheim 124 km

We beginnen met een dertigtal kilometers goede gravelroad tot Bethanie. Een wat grotere plaats met een kerk en een winkel. We zijn er al om half acht en er is al koffie te krijgen waarvoor menigeen stopt. Zelf ben ik op zoek naar een apotheek want aan de binnenkant van mijn linker bovenbeen heb ik een steeds verder uitdijende rode plek. Al allerlei medicijnen geprobeerd. Het blijkt ringworm te zijn waarvoor ik een bepaald medicijn nodig heb. De drogist heeft het niet en verwijst mij naar de dokter die ik na enig zoeken weet te vinden. Eerst zegt hij dat ik om negen uur op zijn spreekuur kan komen. Hij heeft echter allang vastgesteld wat het is en na enig aandringen helpt hij mij meteen. Hij ziet de plek en stelt vast dat het ringworm is en geeft mij een drietal medicijnen. Het was wel handig dat ik met nederlands terecht kon bij hem want hij sprak afrikaans. Met enige vertraging de weg vervolgd die inmiddels was overgegaan in asfaltweg en dat zou de hele dag verder zo blijven tot geruststelling van velen. Al rond de middag aangekomen in Seeheim waar ik een kamer kon krijgen. Snel een wasje gedaan want op advies van de arts moest ik wel zorgen voor telkens schone kleren gewassen in Sunlight.

29 apr ’14 – Stage 85 – Betta to Konkiep Lappa – 153 km

Vandaag laatste dag die ik moet afleggen om de hele tocht elke kilometer te hebben gefietst, zij het wel in 4x. De dag ervoor heeft veel energie gekost en meer dan 9 uur onderweg geweest. Wel goede nachtrust ondanks de vrij warme kamer. Als eerste zit ik weer op mijn fiets. In het begin is de weg redelijk maar het wordt steeds slechter en moeilijker een goed stuk weg te vinden. Met gemiddeld 15 km per uur schiet ik nog redelijk op. De lunch is na 79 km maar voordat ik daar aan kom moet er behoorlijk geklommen worden op een heel beroerde weg. Ik begin er aan te twijfelen of ik op tijd kan binnen komen. Verschillende anderen nemen de truck voor halve dag. Om 12 uur vertrek ik van de lunchplek en gelukkig blijkt de laatste 50 km de weg aanzienlijk beter te zijn. Soms zelfs op asfalt gelijkend. Voor 4 uur toch nog binnen. We logeren op een campsite die in feite is verlaten. Er zijn een aantal houten huisjes met een bed waarin het lekker warm is. De camping wordt nu provisorisch door een vijftal jagers gerund. Die zijn daar omdat het jachtseizoen 1 mei opengaat. Ze verkopen de frisdrank en bier en zijn zelf de grootste innemers. Om 10 uur gaat de elektriciteit uit en de volgende ochtend moeten we voor het licht wachten op de zon.

28 apr ’14 – Stage 84 – Sesriem to Betta – 137 km

Het beloofd een lange dag te worden. De gravelroad valt in het begin mee maar al snel wordt het echt slecht en vaak nauwelijks fietsbaar. We rijden over een lange weg die licht omhoog gaat. Op het eind zie ik een punt waarvan ik denk dat het een half uur fietsen is. Blijkt 1.5 uur te zijn en 20 km verderop.  Het landschap is erg mooi maar ik heb alle moeite om het fietsspoor te vinden. Bij het wisselen naar een ander spoor blijf ik steken in een grindlaag en val. Gelukkig alleen een paar wondjes aan mijn knie. De lunch is na 72 km maar pas na 5 uur fietsen weet ik die te bereiken. Na de lunch zouden er een paar cokestops zijn. Bij de eerste is niemand te bekennen behalve een Oryx die wegrent. Ik herinner me dat ik er in 2000 met de familie eens ben geweest en toen had men er net een Oryx geslacht. Bij de volgende aangekondigde cokestop 20 km verderop moet je een heel eind van de weg af. Toch maar niet. Af en toe komt iemand van de organisatie voorbij om je te voorzien van water. Dat is hard nodig bij een temperatuur van boven 35 gr. Tegen 4 uur bereik ik eindelijk na 9 uur onderweg te zijn geweest Betta. Niet meer dan een pompstation en campsite waar ik nog kamer weet te krijgen. Erg vermoeiende dag en ga meteen naar bed. Geen puf om welk verhaal ook nog te doen.

27 apr ’14 – Sesriem  

In de ochtend worden we wederom opgehaald om in de hoofdlodge te ontbijten. We blijken geen extra nacht te kunnen bijboeken dus terug naar de campsite om tent op te zetten.  We vinden heel mooi plekje maar na paar huur hangt er een briefje aan de tent dame er weg moeten omdat het gereserveerde plek betreft. Henri is naar duinen en komt pas om zeven uur terug. Bij receptie van alles geprobeerd maar het is eenvoudiger mijn tent maar te verplaatsen. Wanneer de mensen komen die plek hebben gereserveerd weet ik hen zover te krijgen dat Henri die nacht tentje kan laten staan. Voor de rest van dag weer voorbereidingen treffen voor volgende fietsdag.

26 apr ’14 – Stage 83 – Solitaire to Sesriem – 83 km

In Solitaire hebben we een kamer geboekt. Nog net voor de sluiting van de bakkerij om zes uur de laatste stukken applepie weten te bemachtigen die we buiten voor onze kamer met koffie oppeuzelen. We worden vergezeld door heel veel vliegende beestjes. Dus maar op tijd naar bed. Omdat we al voor half zeven vertrekken en ontbijt pas later geserveerd wordt, zou men een ontbijtpakket de avond tevoren afgeven. Om negen uur zou men bij mij op de deur hebben geklopt en gerammeld maar ik ben er niet wakker van geworden. Bovendien gaat de pap van tda er ’s ochtends goed in en die kan ik de volgende ochtend rustig naar binnen werken, want er staat een tijdrit van 30 km  op het programma die na 15 km begint. Om de minuut start er iemand en ik sta om 07.50 gepland. In alle rust naar start gepeddeld. Het is een gezellige happening en er doen er bijna 25 fietsers aan mee. Ik heb me voorgenomen wel door te fietsen maar geen risico te nemen om in elk geval te voorkomen dat ik zou vallen.  Dat is met dat losse zand en grind zo gebeurd. De eerste 20 km zijn bergop en slechte weg. De laatste 10 km zijn heel goed. Met 1.14 uur in achterhoede geëindigd maar ik ben heel tevreden. De finish van tijdrit is ook lunchplek. De rit van vandaag blijkt traditioneel de rit te zijn om een naked mile te fietsen. Men doet er nogal opgewonden en ingewikkeld over en het is bepaald geen spontane actie. Niet alleen moet ik met mijn antibiotica zoveel mogelijk zon vermijden maar vooral wil ik toch niet dat ik met foto’s hiervan op internet verschijnen. Na de lunch nog 40 km af te leggen waarvan de laatste wel heel beroerd zijn vanwege het losse grind en vooral de wasbord kwaliteit van wegdek. We hebben hut gehuurd in een Desert Camp 4 km verder dan campsite en om half twee worden we opgehaald om er naar toe gebracht te worden met de auto. Het is een hut vanwaaruit je over de vlakte uitkijkt. De hut is deels steen en deels van tent. Heel bijzondere plek. Voor het diner worden we opgehaald en naar de hoofdlodge 4 km verderop gebracht. Het is een buffet en de vleeseters kunnen goed aan hun trekken komen. De koks bereiden ter plekke alle soorten wild die hier voorkomen. Met onze buik rond worden we ook weer teruggebracht. Goed geregeld.

 

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.