Dutch Courage

20 apr ’14 – Stage 78 – Ghanxi to Buitenpos – 208 km

Gisteren blijken we de team time trial van 40 km in 1.09.uur te hebben gewonnen en daarmee voor het eerst (en laatst) een stage winner plaatje uitgereikt gekregen. Ik ben er trots op. Vandaag de langste rit van hele tour. Dat het 1e paasdag is gaat aan ons voorbij. Al om half zeven op de fiets over 3 km zandweg terug naar asfaltweg. Kon nu banden niet half leeg laten lopen want op asfalt harde banden nodig. Het is nog behoorlijk koud maar na ruim een uur temperatuur van 7 naar 14 graden opgelopen. In de middag loopt het op naar bijna 30 gr. Al na 80 km lunch en het gaat redelijk voor de wind maar toch ook vaak niet echt wind mee. Er is weinig verkeer. De weg wordt vooral bevolkt door hele grote krekels die van alles doen op de weg, zelfs elkaar opeten. Het is een hele kunst er telkens langs te rijden. Dat lukt regelmatig niet en dan geeft dat een krakend geluid met vervolgens de nodige sporen op je fiets. Bij de lunch zitten er zoveel dat ik maar snel verder ga. Onderweg valt niets te beleven. De weg en omgeving blijft 200 km lang hetzelfde. We moeten wat grensformaliteiten vervullen om Namibië in te kunnen. Vlak over de grens ligt een mooie campsite waar de paashaas twee huisjes voor ons heeft gehuurd. Er is ook een winkel waar van alles te koop is. Vooral (fris)drank. Al na zeven uur fietsen over en dat vinden sommige spieren wat veel van het goede.  Morgen maar weer eens rustig aan.

19 apr ’14 – Stage 77 – Bush Camp to Ghanxi 140 km

Een rustige nacht ook al loopt er 100 meter van campsite de snelweg door Botswana, er is nauwelijks verkeer. Op de campsite lopen wel een soort hele grote mestkevers rond die ook graag in de tent komen en goed kunnen springen.  Uit voorzorg alle tassen dicht gemaakt maar de volgende ochtend blijken ze nog wel de nodige schuilplekken te hebben gevonden zoals mijn schoenen waar er een vijftal uit te voorschijn komen. Het ontbijt is om zes uur maar het is nog donker. We komen steeds verder naar het westen. Vandaag een rit van 140 km met na 25 km een team time trial. Ik rijd met Jos, Ina en Michel. Die rijden een stuk sneller en zullen het kopwerk doen. Wilde eerst niet mee doen vanwege antibiotica gebruik, maar heb me toch laten overhalen. We vertrekken met zijn vieren en na 25 km gaan we als een van de eersten weg voor de team time trial.  We moeten wel met zijn vieren aankomen want tijd van de vierde telt. Een behoorlijke inspanning zo vroeg in de ochtend. Bij het einde van tijdrit is er meteen lunch. Daarna nog 75 km verder. Gelukkig staat wind redelijk gunstig. Al op het middaguur bijna over maar dan nog 3 km zandweg waar met harde en dunne banden niet te fietsen is. Gelukkig heb ik in de woestijn in Sudan geleerd wat te doen met dit soort wegen. Banden zo zacht mogelijk en dan kun je in heel kleine versnelling nog redelijk fietsen. Op de campsite kwam ik als eerste aan en nog een hutje voor Henri kunnen regelen. Zelf in mijn tent gekropen. Er is op Campsite een bar waar dankbaar gebruik van wordt gemaakt.

18 apr ’14 – Stage 76 – Maun to Bush Camp – 163 km

Vanuit ons chalet om zes uur meteen op ontbijt van tda die na rustdag meteen dient als ridersmeeting. De komende vijf dagen allemaal etappes van meer dan 155 km met als langste etappe van de hele tour een van 208 km. We fietsen eerst terug naar Maun dat een grote plaats moet zijn, maar dat valt eigenlijk wel mee. Na een uur fietsen komt er een stevige rugwind opzetten die het tempo een stuk hoger maakt. Binnen 3 uur 85 km gefietst wanneer we bij de lunch aankomen. Ik heb me inmiddels aangewend niet teveel te eten maar een gesmeerde boterham mee te nemen, lekker hollands. Na een korte lunch meteen doorgefietst om van rugwind te profiteren. Dat valt tegen want wind komt nu van schuin opzij. Er is een goede asfaltweg met weinig verkeer maar wel met ezels en koeien. Driemaal een niet lang geleden dood gereden dier gezien. Een werd verslonden door aasgieren en de andere twee werden door de plaatselijke bevolking ter plekke geslacht. Met een gemiddelde van net boven de dertig al vroeg op bush campsite waar echt niets is te beleven. Ik had een beetje doorgereden om niet te lang onder de zon te zijn. Dat zou vanwege antibiotica gebruik niet goed zijn. Gelukkig nog geen last van die medicijnen.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 2 reacties

Berichtnavigatie

2 gedachten over “Dutch Courage

  1. Ha Paul,
    Nou, petje gaat al weer af hoor! My God, ik dacht dat Mongolie weidse vergezichten en dito gedachten zou opleveren, reden waarom ik het ook wil doen. Maar 12 km p/u, doet me aan de roestige intocht uit Namibie in Zafrika denken. Blijf Schrjven. Ik volg je. Success. Henri

  2. Ha Paul,
    Nou, dat valt zo te lezen niet allemaal mee! My God, vooralsnog zeg ik al lezende Leve Afrika (zonder Soedan dan).
    Al die regenwind pal of schuintegen, tja, moet ik denken aan dat beulenstuk in het noorden v Z-Afr toen jij voort eerst ff afstapte. Ik bekijk je fotoos, en kan mijn reislust en afgunst vooralsnog redelijk in bedwang houden, maar ik denk/hoop dat het snel echt Mongolie of anderszinds Verweghistan wordt, met ook gewoon ’n zonnetje, leegte, luchten en ’n beetje lachen. Groet! Henri

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: