Maandelijks archief: april 2014

Namibie

25 apr ’14 – Stage 82 – Weissenfels to Solitaire – 124 km

Wanneer ik de avond ervoor mijn tent in wil gaan blijk ik op een plek te staan met nogal wat dorens. Vrij kleine ronde balletjes met naar alle kanten wat uitsteeksels dus altijd prijs. Ze steken zelfs door het grondzeil dat ik onder mijn tent heb liggen. Op de plek waar mijn opblaasbare matje ligt heb ik de meeste dorens met mijn nagels onklaar gemaakt. De volgende ochtend blijkt mijn matje nog steeds opgeblazen te zijn dus de actie heeft geholpen. Als een van de eersten zit ik weer op de fiets. Het is zoeken naar de goede plekken. Het maakt niet uit of het links of rechts van de weg is. Het blijft oppassen vooral als het naar beneden gaat en met behoorlijke snelheid in diep los zand terecht komt. Menno zie ik in zo’n situatie over de kop gaan. Gelukkig heeft hij niets en zijn fiets ook niet. Na drie uur padvinderen en 60 km verder kom ik bij de lunch aan. Daarna op weg naar de Spreetshoogte pas. De weg er naar toe is prachtig en wanneer ik boven op de pas ben dan zie je diep beneden je een prachtige vlakte. Iedereen die boven komt geeft een schreeuw van verbazing, wauw! Wel een hele steile maar wel bestrate afdaling van zeker 15 procent. Daarna blijft het fietsen door een schitterende omgeving. De mooiste route tot nu toe. Dan toch nog de nodige kilometers naar Solitaire met het laatste stuk een fijne rugwind. Solitaire is bekend om zijn applepie. Voor de rest heeft het een campsite met restaurant, winkeltje, bakkerij en pompstation. Vrij bescheiden maar toch staat het op elke kaart en 100 km van tevoren op richtingaanwijzers aangegeven.

24 apr ’14 – Stage 81 – Windhoek to Weissenfels – 114 km

Na een slechte nachtrust en met verkoudheidsverschijnselen om half zes tassen naar de truck brengen. Het is erg koud, 3 graden hoogstens. De handschoenen komen nu goed van pas. Bij het ontbijt zit ik zo te bibberen dat ik even denk dat ik koorts heb, maar het is gewoon echt heel koud. Als we eenmaal op de fiets zitten en de zon doorbreekt gaat de temperatuur snel omhoog. Na een paar kilometer gaan we de grote weg af en komen meteen in een prachtige omgeving. Het is wel klimmen geblazen en de extra kleren die ik had aangedaan kan ik gelukkig meegeven met de lunchtruck als die voorbijkomt. Ondertussen is het wegdek veranderd in een gravelroad. Dat zal in Namibië grotendeels zo blijven. Degenen met mountainbike of hybride fietsen zijn nu wat in het voordeel. Mijn fiets met vering en dikkere banden is ideaal voor dit terrein. We moeten gelijk klimmen en als we op de Kupferbergpass zijn ontvouwd zich een schitterend landschap. In werkelijkheid nog mooier dan de herinnering die ik eraan had van 4 jaar geleden. We blijven een tijdje op dezelfde hoogte en de vergezichten zijn fantastisch. Het afdalen vraagt de nodige voorzichtigheid want wanneer je met te hoge snelheid in het losse zand terecht komt, lig je eraf. Na de lunch blijft het op en afgaan. De laatste 10 km met fikse wind tegen naar een soort camping boerderij. Al vroeg over zodat ik alle tijd heb mijn tent op te zetten en van de soep te genieten.

23 apr ’14 – Windhoek

Ondanks de rustdag toch vroeg op en pas om kwart voor zeven aan ontbijt. Het Engelse ontbijt laat ik maar aan mij voorbij gaan. Voor de rest de gebruikelijke dingen zoals het wassen van de fietskleding. Daarna het fietsonderhoud en het wisselen van de banden want in Namibië krijgen we veel gravel roads. Aanvankelijk kon ik mijn dikkere banden die ik in Gondar op de truck had achtergelaten niet vinden. De avond tevoren alle banden bekeken en ze lagen er niet bij. Gelukkig vond ik ze terug, want anders had ik Windhoek in gemoeten op zoek naar dikkere banden. De ochtend fietsonderhoud en in de middag wat boodschapjes ter voorbereiding op de verdere tour door Namibië en Zuid Afrika.

22 apr ’14 – Stage 80 – Witvlei to Windhoek – 159 km

Vandaag op weg naar Windhoek en daar een rustdag. Toch eerst nog 159 km afleggen. Anke had me gewaarschuwd voor lastige dag mede vanwege wind. Daarom op tijd aan ontbijt. Hoe vroeger hoe minder wind. Henri was vandaag wat later dus maar alleen op pad. Bewolkt en redelijk fris. De race zou bij de lunch ophouden vanwege drukke verkeer daarna. Al op tijd bij lunch en daarna verder met zijn vieren. Er was ondertussen een behoorlijke wind op komen zetten pal uit het westen, de richting waar we naar toe moesten. En in de laatste 30 km moesten we ook nog 750m klimmen. Dat deed ieder voor zich. Bovendien was er erg veel verkeer vanwege het vliegveld dat ver buiten Windhoek ligt en waar wij dus langs fietsten. Tweebaansweg met hoge snelheden en nauwelijks ruimte voor fietsers. Wel volgt er nog een prachtige afdaling naar Windhoek. Het landschap is door de bergen nu totaal veranderd. Ik zal wat vaker stoppen om een foto te maken maar meestal gun ik me daar geen tijd voor. Ik beloof beterschap. We moeten nog 10 km door Windhoek fietsen om op de campinglocatie te komen. Er is een goed restaurant en heb er  ook een kamer geboekt om de rustdag door te brengen. Meteen een maaltijd besteld samen met Michel en Jos met wie ik als een van de eersten arriveerde. Jos neemt afscheid en wel in stijl met een fles champagne waar ik zo weinig mogelijk van heb genomen vanwege medicijngebruik. ’s Avonds gaan de meesten naar een bekend restaurant in Windhoek maar ik geef voorkeur aan een vroege nachtrust. Het was vandaag de zwaarste rit tot nu toe.

21 apr ’14 – Stage 79 – Buitenpos to Witvlei – 162 km

Vanwege uur tijdsverschil is het al licht als we ontbijten om 6 uur. Nog snel even naar het winkeltje van de campsite om de laatste pula’s uit te geven, de munteenheid van Botswana. Ik ben in de veronderstelling dat Henri al is vertrokken maar dat blijkt een vergissing. Dan maar alleen verder. De eerste 10 km beginnen met een redelijk lange klim. Dat viel nog wel te overzien, maar toch kan ik mijn ritme niet vinden. Het is 85 km tot de lunch. Het landschap is wel iets afwisselender. De race is slechts tot de lunch omdat we gelegenheid hebben een wat grotere plaats Gobabis aan te doen en er geld te wisselen. Na ruim drie uur fietsen bij lunch. Ga daarna maar snel verder want het kan zijn dat campsite 15 km verder is. Dat is nog onzeker. In Gobabis zie je op verschillende winkels Afrikaanse opschriften zoals meeneem eten. Na ergens wat gedronken te hebben nog 50 km, hoofdzakelijk tegen de wind in. Gelukkig zijn we met drie man en wisselen om de 10 minuten van kop. Al op tijd op Campsite die oorspronkelijk was gepland, maar er zijn geen voorzieningen. Wel hele grote bedrijvige torren waar je overigens geen last van hebt tot nu toe althans.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dutch Courage

20 apr ’14 – Stage 78 – Ghanxi to Buitenpos – 208 km

Gisteren blijken we de team time trial van 40 km in 1.09.uur te hebben gewonnen en daarmee voor het eerst (en laatst) een stage winner plaatje uitgereikt gekregen. Ik ben er trots op. Vandaag de langste rit van hele tour. Dat het 1e paasdag is gaat aan ons voorbij. Al om half zeven op de fiets over 3 km zandweg terug naar asfaltweg. Kon nu banden niet half leeg laten lopen want op asfalt harde banden nodig. Het is nog behoorlijk koud maar na ruim een uur temperatuur van 7 naar 14 graden opgelopen. In de middag loopt het op naar bijna 30 gr. Al na 80 km lunch en het gaat redelijk voor de wind maar toch ook vaak niet echt wind mee. Er is weinig verkeer. De weg wordt vooral bevolkt door hele grote krekels die van alles doen op de weg, zelfs elkaar opeten. Het is een hele kunst er telkens langs te rijden. Dat lukt regelmatig niet en dan geeft dat een krakend geluid met vervolgens de nodige sporen op je fiets. Bij de lunch zitten er zoveel dat ik maar snel verder ga. Onderweg valt niets te beleven. De weg en omgeving blijft 200 km lang hetzelfde. We moeten wat grensformaliteiten vervullen om Namibië in te kunnen. Vlak over de grens ligt een mooie campsite waar de paashaas twee huisjes voor ons heeft gehuurd. Er is ook een winkel waar van alles te koop is. Vooral (fris)drank. Al na zeven uur fietsen over en dat vinden sommige spieren wat veel van het goede.  Morgen maar weer eens rustig aan.

19 apr ’14 – Stage 77 – Bush Camp to Ghanxi 140 km

Een rustige nacht ook al loopt er 100 meter van campsite de snelweg door Botswana, er is nauwelijks verkeer. Op de campsite lopen wel een soort hele grote mestkevers rond die ook graag in de tent komen en goed kunnen springen.  Uit voorzorg alle tassen dicht gemaakt maar de volgende ochtend blijken ze nog wel de nodige schuilplekken te hebben gevonden zoals mijn schoenen waar er een vijftal uit te voorschijn komen. Het ontbijt is om zes uur maar het is nog donker. We komen steeds verder naar het westen. Vandaag een rit van 140 km met na 25 km een team time trial. Ik rijd met Jos, Ina en Michel. Die rijden een stuk sneller en zullen het kopwerk doen. Wilde eerst niet mee doen vanwege antibiotica gebruik, maar heb me toch laten overhalen. We vertrekken met zijn vieren en na 25 km gaan we als een van de eersten weg voor de team time trial.  We moeten wel met zijn vieren aankomen want tijd van de vierde telt. Een behoorlijke inspanning zo vroeg in de ochtend. Bij het einde van tijdrit is er meteen lunch. Daarna nog 75 km verder. Gelukkig staat wind redelijk gunstig. Al op het middaguur bijna over maar dan nog 3 km zandweg waar met harde en dunne banden niet te fietsen is. Gelukkig heb ik in de woestijn in Sudan geleerd wat te doen met dit soort wegen. Banden zo zacht mogelijk en dan kun je in heel kleine versnelling nog redelijk fietsen. Op de campsite kwam ik als eerste aan en nog een hutje voor Henri kunnen regelen. Zelf in mijn tent gekropen. Er is op Campsite een bar waar dankbaar gebruik van wordt gemaakt.

18 apr ’14 – Stage 76 – Maun to Bush Camp – 163 km

Vanuit ons chalet om zes uur meteen op ontbijt van tda die na rustdag meteen dient als ridersmeeting. De komende vijf dagen allemaal etappes van meer dan 155 km met als langste etappe van de hele tour een van 208 km. We fietsen eerst terug naar Maun dat een grote plaats moet zijn, maar dat valt eigenlijk wel mee. Na een uur fietsen komt er een stevige rugwind opzetten die het tempo een stuk hoger maakt. Binnen 3 uur 85 km gefietst wanneer we bij de lunch aankomen. Ik heb me inmiddels aangewend niet teveel te eten maar een gesmeerde boterham mee te nemen, lekker hollands. Na een korte lunch meteen doorgefietst om van rugwind te profiteren. Dat valt tegen want wind komt nu van schuin opzij. Er is een goede asfaltweg met weinig verkeer maar wel met ezels en koeien. Driemaal een niet lang geleden dood gereden dier gezien. Een werd verslonden door aasgieren en de andere twee werden door de plaatselijke bevolking ter plekke geslacht. Met een gemiddelde van net boven de dertig al vroeg op bush campsite waar echt niets is te beleven. Ik had een beetje doorgereden om niet te lang onder de zon te zijn. Dat zou vanwege antibiotica gebruik niet goed zijn. Gelukkig nog geen last van die medicijnen.

Categorieën: Uncategorized | 2 reacties

De beuk dr in in Botswana

17 apr ’14 – Maun

Na enige keren vriendelijk vragen blijken we toch ook nog een 2e nacht in de chalet te kunnen vertoeven. De tent blijft dus mooi in de locker. Nog even de nurse bezocht want er blijkt zich vanuit een heel klein plekje een ontsteking aan mijn linker bovenbeen te ontwikkelen die met wat meer kracht dan een zalfje moet worden bestreden. Ook nog even hulplijn Maaike ingeschakeld die antibiotica adviseerde. Voor de rest fietsonderhoud en wachten op een vlucht met Cessna vliegtuig over de Okavango Delta. Met 5 personen naar vliegveld waar we alle controles moesten ondergaan. In het vliegtuigje passen we precies. We hadden tevoren voor het gewicht nog op de weegschaal moeten staan maar wat men met dat gegeven deed is mij een raadsel. We vliegen op bijna 200 meter hoogte en de olifanten en nijlpaarden zijn goed te zien, met camera alleen niet goed vast te leggen. Het gaat uiteindelijk om de delta die prachtig is. Helaas doet het kleine vliegtuigje me erg veel denken aan de ultra light vlucht van vorig jaar boven Vicc Falls. Erg veel bewegingen zodat ik op het eind toch nog de papieren zak nodig had. Op terugweg in Maun naar apotheek voor antibiotica die ik zonder recept kon meekrijgen nadat ik de aandoening had getoond en het advies van Maaike. Bij thuiskomst nog even herstellen van vlucht en voorbereiden op de volgende fietsdag.

16 apr ’14 – Stage 75 – Bush Camp to Maun – 137 km

Vannacht niet wakker geworden van de leeuwen. Zo spectaculair was het dus niet. Dat was het wel toen we na een vroege start na een paar km minstens zes giraffen voor ons op de weg zagen staan en naast de weg nog een groep met wat kleinere giraffen. Helaas gingen we er wat te enthousiast op af zodat ze in gestrekte draf de bush in verdwenen. Ik zag geen kans ze te fotograferen maar Klaus. lukte dat wel. Foto komt hopelijk nog. In goed tempo met Henri al rond half tien bij lunch. Broodjes maar gesmeerd en meegenomen om ze op later tijdstip te eten. Daarna met Klaus doorgefietst naar Maun. Weinig wind en al voor 12 uur op campsite in Maun. Alle kamers waren bezet maar niet door tdaers want ik kwam als een van de eersten aan. Wel kon ik nog een chalet met twee kamers krijgen. Meteen de vertrouwde rustdagrituelen uitgerold: douchen, wasje doen en telefoon plus batterijen opladen. Er is hier een restaurant, bar en groot zwembad hoewel dat laatste toch niet zo aan mij besteed is ondanks de warmte.

15 apr ’14 – Stage 74 – Nata to Bush Camp – 182 km.

Een flinke afstand dus maar weer op tijd weg. Om half zeven is dat want dan is het licht. Stiekem is het nog best frisjes. De racers hebben een afspraak om gezamenlijk te vertrekken en de baobab lodge aan te doen waar je kunt zwemmen. Daarna is het nog 80 km naar de campsite. Ik ga liever meteen naar campsite want er is toch een flinke afstand te overbruggen. Tot de lunch (09.30 uur!) gaat het in hoog tempo omdat we eindelijk eens rugwind hebben. Helaas verandert dat na de lunch. Toch alweer op tijd op de campsite die de naam nauwelijks verdient. We staan wel omheind want er zijn leeuwen in de buurt, weer eens wat anders dan olifanten… De middag in schaduw gezeten om te herstellen en de kramp lijkt te zijn overwonnen.

14 apr ’14 – Stage 73 – Bush Camp to Nata – 148 km 

Vandaag dus rustig op weg voor ‘slechts’ 148 km. De wind werkt nog niet mee. Het is één lange rechte weg met gelukkig heel goed asfalt. Op de weg liggen veel olifanten uitwerpselen maar de olifanten zelf houden zich schuil in bush. Ondanks de niet ideale wind schieten we toch lekker op. Al rond half twee op de campsite bij Nata lodge waar we lekker kunnen douchen. De zon heeft behoorlijk zijn werk gedaan want ik had beter moeten smeren. Op tijd naar bed en regelmatig rekken en strekken om kramp voor te blijven.

13 apr ’14 – Stage 72 – Kasane to Bush Camp – 175 km

Het wordt een lange rit en de wind staat niet echt gunstig. Schuin links van voren of opzij. Op tijd weg dus en de verwachting is dat we ook de nodige olifanten tegenkomen. De eerste paar uur in heel regelmatig tempo gereden. Daarna heb ik me aangesloten bij Claus uit Denemarken. Tandje bijgeschakeld en al vroeg bij de lunch. Na de lunch rijdt Jos ook en gaat het tempo nog een stukje omhoog. Dat moet ik 25 km voor einde met kramp verschijnselen bekopen. In een heel rustig tempo peddel ik naar de campsite. Vlak voor mij steekt nog een olifant de weg over. Nadat ik mijn tent had opgezet kreeg ik te horen dat de boom op 10 meter afstand van mijn tent door de olifanten gebruikt wordt om tegen aan te schuren. Geen rustgevend idee maar een olifant deskundige die ons in Botswana begeleidt zegt dat ik rustig mijn tent kan laten staan. Vlak voor het avondmaal verschijnen een paar olifanten op 50 meter van mijn tent. Ze gaan ook weer. Ik heb geen tijd om me er druk over te maken want ik wordt gehinderd door kramp verschijnselen die mijn nachtrust behoorlijk hebben verstoord. Toch rustiger fietsen.

 

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Livingstone

Paul is weer op pad en dus heb ik wederom de eer om zijn ervaringen en foto’s door te sluizen via dit blog. Henri heeft zich ook weer tot het avontuur laten verleiden en samen hebben zij zich in Livingstone bij de TDA-karavaan aangesloten. Voordat we zomaar in de nieuwe verhalen opgaan vond ik het nog wel een eervolle vermelding waard dat Paul in januari door weer en saharawind derde is geworden van de eerste sectie!! Helmpje af!! De uitdaging voor dit laatste stuk is om alle dagen helemaal uit te rijden zodat hij echt Elke Fantastische Inch (EFI in TDA-taal) tussen Cairo en Kaapstad per fiets heeft afgelegd…he must be mad!

12 apr ’14 – Stage 71 – Livingstone to Kasane – 84 km

Al om 5 uur op om alles goed georganiseerd te krijgen. Het miezert een beetje maar ook dat hoort erbij. Vandaag staat er een korte rit op het programma omdat we met een veerboot over moeten steken op het vierlandenpunt van Zambia naar Botswana (Namibië en Zimbabwe zijn de andere twee landen die hier samen komen). Het is dan ook geen racedag. Meteen na het ontbijt met Henri vertrokken en we hebben lekker windje mee. Na twee uur trappen had nog niemand ons ingehaald dus trappen we ook maar even door om als eersten bij lunch te arriveren. Dat was dan al om 9.15 uur, een soort van 2e ontbijt. Daarna naar de veerboot waar meer dan 80 vrachtwagens in een lange rij stonden te wachten om overgezet te worden. Welteverstaan een voor een. Gelukkig had de TDA iets voor ons geritseld en waren alle grensformaliteiten snel vervuld. Na tent te hebben opgezet in de middag nog boottocht gemaakt om veel krokodillen en nijlpaarden te zien. Geheel in stijl lagen we nog een tijdje nog stil omdat accu van de boot het begeven had. Uiteindelijk pas met donker terug, snel gegeten en de tent in.

10/11 apr ’14 – Livingstone 

De rustdagen worden vooral gebruikt als voorbereiding op het fietsen en kennismaken met oude en nieuwe fietsers. Negen nieuwe sectional rijders voegen zich vanaf Livingstone bij de groep waarvan vier nederlandssprekenden. Donderdag nog het stukje naar de grens met Zimbabwe gefietst wat bij mij weer de pijnlijke herinnering van de gemiste vlucht van vorig jaar opriep. Op vrijdag is er een bijeenkomst met de nieuwe tdaers geleid door tourleider Randy die dat heel boeiend en goed doet. Toch ook nog maar even echt de Victoria Falls zien. Dit keer over kleine brug waar je een stortbad over je heen krijgt. Ik wist niet hoe snel ik terug moest nadat ik nog net foto had gemaakt. Morgenochtend 6 uur ontbijt en op weg naar Botswana.

9 apr ’14 – Aankomst in Livingstone

Na eerst in ruim 8 uur naar Nairobi te zijn gevlogen en daar 6 uur in een troosteloze omgeving te hebben gewacht en vervolgens nog een vlucht van 3 uur, eindelijk in Livingstone aangekomen. Op zo’n vlucht komt bij mij regelmatig de tekst van het fotoboek van de tda reis van vorig jaar naar boven: “I must be mad”. Met een paar anderen stappen we het vliegtuig uit dat nog doorvliegt naar Harare. Het is het enige vliegtuig dat er staat want er zijn maar drie vluchten op een dag. We kunnen goed zien hoe de bagage wordt uitgeladen en of ook onze fietsen meekomen. Snel een foto gemaakt want in Nairobi mocht dat niet en moest ik 2 gemaakte foto’s wissen van een beveiligster. Ik had in Nederland al voor een visum gezorgd maar die kosten en moeite had ik  beter kunnen besparen want dat was op dit helemaal vernieuwde vliegveld zo geregeld. Er waren meer beambten dan passagiers. De van tevoren geregelde taxi stond klaar en de fietsen konden zowaar mee zonder zelf opgevouwen te hoeven zitten in de taxi zoals een jaar geleden. Een luxe onderkomen op Zambezi Waterfront waar ik al snel vele tdaers ontmoet. Een heel hartelijk weerzien. De groep is wel iets veranderd van samenstelling maar niet wezenlijk. Nu nog alles uitpakken en zien dat ik alle spullen zo georganiseerd krijg dat ik ze kan terugvinden en ze in mijn locker passen. Ik zie er naar uit om weer in het fietsritme te komen.

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.