Klimmetjes met kinderen in Ethiopie

Ondertussen zit Paul terwijl ik dit typ in het vliegtuig van Addis naar Frankfurt. Voorlopig is dit dus weer even de laatste update, maar we zijn weer terug in april met het laatste deel!

Gondar – Addis Ababa (30 jan)

Vandaag niet op de fiets maar met de fiets op weg naar huis om begin april weer in Victoria Falls met deze groep verder te rijden naar Kaapstad. Het is dus een tijdelijk afscheid van iedereen. Mijn kampeerspullen kan ik achterlaten en met een van de trucks meegeven. Mijn fiets weer in een doos gepropt. Op het kleine vliegvelden is het geen probleem mijn fiets als bagage mee te nemen. De trappers van mijn fiets had ik in mijn handbagage gedaan, maar dat bleek niet de bedoeling te zijn. Die moest in de gewone bagage die al bijna vliegtuig inging. Met controle ambtenaar moest ik mijn tas aanwijzen die al op een kar stond om in vliegtuig geladen te worden. Daar werden de trappers keurig in mijn tas gedaan. Een mooie vlucht naar Addis over de Nijlgorge waar ik twee jaar geleden al heb gefietst.

Mountain Camp – Gondar =  107 km (29 jan)

Tot nu toe was ik alle keren dat ik had deelgenomen aan tourdafrique verschoond gebleven van ziekteverschijnselen. Na het nuttigen van een heerlijke vegetarische maaltijd kreeg ik toch last van de nodige ingewand stoornissen. Of er een relatie is te leggen met de maaltijd weet ik niet maar David vertelde mij dat hij problemen had gekregen na het van de linzen. Die waren overigens heerlijk en daar had ik nog eens een tweede keer van opgeschept. ‘s Nachts diverse keren mijn tentje uit gemoeten. Tot mijn verrassing had ik aan eind van de ochtend de problemen weer onder controle. Wel maar paar uur geslapen, maar ik voelde me prima en ook maar normaal ontbeten bestaande uit de gebruikelijke pap. Op tijd vertrokken maar bij vertrek was het al 24 graden. Die dag waren er in totaal 2500 hoogtemeters te overwinnen en van twee jaar geleden wist ik nog dat er een heel pittige klim van 13 km op het programma stond. Die bleek steiler te zijn dan ik me herinnerde. Na 4 uur fietsen en 60 km te hebben afgelegd, bereikten we de lunchtruc. Na de middag vreesde ik vooral de hitte, maar dat bleek mee te vallen. Af en toe was er zelfs schaduw van een wolk. Er waren veel meer klimmetjes dan ik mij herinnerde en daarbij werden we begeleid door meelopende kinderen die je bergop redelijk lang kunnen bijhouden. Twee keer werd ik geraakt door een steen. Eenmaal kwam een vrij grote steen tegen het frame van mijn fiets. Ik had een redelijke snelheid omdat het naar beneden ging, maar het gaf zo’n knal dat ik dacht dat ik een klapband had. Verder was het uitkijken voor de honden. Terwijl ik met 50 per uur naar beneden zoefte stak er een over die ik niet kon aan zien komen. Gelukkig rende hij door de weg over. Kortom genoeg om op te letten onderweg.

Na 90 km bereiken we een voorstad van Gondar. Er bleek een christelijke feestdag gevierd te worden en de weg was geblokkeerd voor verkeer. Als fietsers mochten we wel door. Dat was geen sinecure om tegen de hossende en feestende massa in te gaan. Men liet ons door maar daar had je het mee gehad. Het waren duizenden mensen en na een half uur konden we weer een beetje fietsen. Best beangstigend en een foto durfde ik niet te maken. We hadden het advies gekregen om in groepjes te proberen ons een weg te banen. Nadat we ons hier doorheen hadden gefrommeld was het nog maar een klein stuk naar Gondar, weliswaar onstant omhoog met een laatste hele steile klim naar het hotel te komen, vanwaaruit je dan wel een prachtig uitzicht had. Bij het hotel kon je kamperen maar ik vond dat ik wel een kamer had verdiend nu ik van de eerste sectie van de tocht alles had gereden hetgeen er maar 5 hadden gedaan. Ik denk dat het zwaarste sectie is die ik tot nu heb gereden. Eerst door de tegenwind daarna door het zand en ten slotte bergop. ‘s avonds heerlijk pasta gegeten maar ik moest nog een maaltijd bestellen om mijn energieniveau terug te krijgen.

Matema – Mountain Camp = 96 km (28 jan)

Om 7 uur vertrek als het nog 17 graden is. Wat een verademing om in deze koelte te fietsen. Je merkt meteen dat je in Ethiopië zit. Veel dorpjes en veel roepende en aanwezige kinderen. Niemand kijkt uit voor fietsers en men steekt de straat over zonder te kijken. Bovendien loopt er regelmatig vee over de weg. Dan heb ik het nog niet gehad over de vele keren dat er een hond achter je aankomt. Tot nu toe nog geen stenen achter me aan gehad. Het landschap is schitterend en bovendien vliegen er heel veel kleurrijke vogels. Na 57 km staat de lunch klaar en daar zijn we al om 9 uur. Maar een broodje meegenomen. Na de lunch volgen een aantal pittige en steile klimmetjes. Al voor het middaguur, en dus voor de echte hitte, komen we aan op de campsite, die vlak bij een dorp ligt. We worden door heel veel kinderen verwelkomd of lastig gevallen, het is maar net hoe je het bekijkt. Bij de campsite hebben zich een aantal lokale jongens gesettled om frisdrank en bier te verkopen. Ik heb de indruk dat de prijs van de drank steeds verder oploopt hetgeen ook geldt voor de temperatuur van de drank. Als ik even de  straat van het dorp doorloop word ik de hele tijd begeleid door een tiental kinderen die constant van alles willen.

Gedaref – Matema = 166 km (27 jan)

Al voor zessen stap ik vanuit het hotel op de fiets naar de campsite. Gelukkig heb ik nog ergens een voor- en achterlicht want het is nog hartstikke donker. Zo druk als het overdag is, zo rustig is het nu. Niemand op de weg. Je hoort alleen van alle kanten de luidsprekers schallen met zingende imams of wat daar ook voor moet doorgaan. Wie daar naar luisteren vraag ik me af aangezien iedereen lijkt te slapen. Zodra het licht is starten we voor een rit van 166 km naar de grens met Ethiopië. We rijden naar het zuidoosten precies de richting waar de wind ook naar toe is gedraaid. Gelukkig is die niet stormachtig en al redelijk snel bereiken we de lunch. De hitte is wel afmattend. In de middag is het 40 graden en al rijdend in de zon is het zelfs 45 graden. Heel veel drinken en rustig tempo aanhouden, maar er moet wel gefietst worden. Aan het begin van de middag komen we al aan bij de grens en daar zijn we een uurtje bezig om Sudan uit te komen en Ethiopië in te komen. Daarna nog 5 km klimmen naar de campsite waar geld te wisselen is en na drie weken weer een biertje. In Sudan is alcohol verboden en hoewel ik wijn en bier op zijn tijd graag drink heb ik het de afgelopen drie weken niet gemist. Ik had in het vliegtuig een fles cognac gekocht voor het geval ik toch verslaafd zou zijn maar die had ik niet nodig en gisteren aan de kok gegeven denkend dat hij die wel ergens voor kon gebruiken. Vanmorgen kwam hij en zijn maatjes mij bedanken voor de heerlijke cognac die ze gisteravond hadden gedronken.

Advertisements
Categories: Uncategorized | 1 Comment

Post navigation

One thought on “Klimmetjes met kinderen in Ethiopie

  1. Ha Paul,
    Mooi om te lezen dat je veilig en wel weer op het vliegtuig kon stappen. En natuurlijk vooral mooi om te lezen dat de truck jou niet van binnen heeft gezien! In de top 5, als je snel bent kun je nog mee naar Sotschi!
    Geloof graag dat sit het zwaarste traject was dat je hebt gereden. Begon af en toe lichtelijk zenuwachtig te worden als ik het las. Afijn, wb ons traject, en de rest vh leven: we’ll pass that bridge when we come to it.
    En al lang sluit ik, als er reden voor is, mijn mails af met:
    Venceremos!
    Hartelijks,
    Henri

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: