Woestijn!

Rustdag in Gedaref (26 jan)

Het hotel is het beste hotel van deze toch redelijk grote plaats. Alhoewel wifi werkt niet, er is geen warm water en als ik toch ga douchen komen er overal kakkerlakken te voorschijn. De warme kraan werkt niet en als ik de koude kraan open komt er gloeiend heet water uit. Maar nu is er geen koud water om bij te mengen. Klaarblijkelijk wordt water op dak door zon verwarmd. Heerlijk warme douche uiteindelijk. Men heeft in hotel hele ruime lounge en daar berichtgeving naar thuisfront bijgewerkt over afgelopen week. Het gaat niet allemaal even snel maar het werkt. Eten kun je er ook en met aantal andere tdaers keuze gemaakt uit kip, vis of beef. Het hele menu. Het is hier heet, daar kunnen gewoon geen ventilator en airconditioning tegenop. De airco maakt wederom zoveel lawaai als een ronkende auto dus die zet ik toch maar uit als ik ga slapen. Verder heb ik mijn gebruikelijke wasje gedaan en de terugweg naar de campsite alvast verkend. Na fietsonderhoud weer met fiets terug naar het hotel zodat ik de volgende ochtend niet afhankelijk ben van het al dan niet op komen dagen van een tuktuk.

Junction Camp – Gedaref = 140 km (25 jan)

Hoe verschillend kunnen de omstandigheden zijn. 140 km lijkt heel wat zeker als je bedenkt dat ik er de tweede dag meer dan 10 uur voor nodig had. Nu schoot ik zo met 30 km/u gemiddeld en de wind schuin achter in de rug naar de lunch. Ik fiets weer met Erwin samen en om de 10 minuten wisselen we van kop. Na de lunch draait wind wel weer naar opzij maar toch zijn we binnen 5 uur al over. Op 130 km is de finish voor de tijdregistratie en dat gebeurt onder belangstelling van een grote kinderschare. Als we met zijn tweeën laatste 10 km willen afleggen worden we door een politieauto met sirene van de weg gehaald. We moeten een andere route volgen onder politiebegeleiding. Na 10 minuten wachten in de brandende zijn we met zo’n 10 man en worden we onder begeleiding van de politie met loeiende sirene dwars door Getaref geleid. Al het  tegemoetkomende verkeer moet stoppen en we worden zelfs met applaus begroet door de plaatselijke bevolking. Na zes dagen in de tent zwicht ik voor de luxe van een hotel.

Canada Camp – Junction Camp = 98 km (24 jan)

Vandaag moet een gemakkelijke dag worden. Nog maar 30 km onverharde weg langs een kanaal en dan treffen we weer asfalt om met de wind in rug naar de campsite te vliegen. Maar na 20 km kunnen we niet verder omdat het kanaal is overgestroomd wat de weg onbegaanbaar maakt. De trucs proberen een andere weg te vinden maar kunnen ook niet verder. De race voor de racers wordt geannuleerd. Sharita die de weg een week tevoren nog had verkend maakt gebruik van een locale met motorfiets en vindt via omweg van de nodige kilometers uiteindelijk een asfaltweg richting Gedaref. Met een lekkere rugwind zijn we al snel bij de lunchtruc die nog maar net is gearriveerd door de omweg. We moeten hierdoor even wachten op de lunch waar  Iedereen alle begrip voor heeft. De campsite is een kalende zanderige akker vlakbij wat bebouwing waar wat te eten en drinken is te krijgen. Na zessen wanneer de generator voor het licht daar aangaat kan ik zelfs even mijn telefoon bijladen en naar huis bellen.

Green Sign – Canada Camp = 92 km (23 jan)

De weg wordt steeds beter maar toch zijn er nog regelmatig zandstukken. Omdat er tot zover je ogen reiken niets aan de horizon is te zien, lijkt of je de hele tijd iets omhoog fietst, terwijl je de hele dag geen hoogtemeters maakt. Ik concludeer dan maar dat het te maken moet hebben met feit dat de aarde rond is, zoals je dat op zee ook zou moeten kunnen zien. De eerste 50 km gaan we weer naar het oosten. In het eerste uur leggen we 21 km af daarna ontwikkelt zich een stormachtige tegenwind. In het tweede uur leggen we 15 km af en in het derde uur nog geen 12 km. Gelukkig gaan we daarna echt in zuidelijke richting en komen we weer in de bewoonde wereld.  Mijn mobiel meldt voor het eerst sinds vier dagen een berichtje. Het blijkt een berichtje van vier dagen geleden te zijn. Al die tijd was er geen bereik en geen enkel contact mogelijk. We zien ook weer water en wel een kanaal. We volgen dit kanaal maar het is op bepaald punt doorgebroken. Dus schoenen uit en met fiets paar meter zien te overbruggen. Er zijn er die zeggen krokodillen te hebben gezien… Al op tijd op de campsite en de plaatselijke bevolking is aanwezig om wat koude frisdrank te verkopen.

Umm Sheideeda – Green Sign = 82 km (22 jan)

Op tijd vertrekken is het devies omdat het dan nog koel is en er geen wind staat. Bovendien heeft de weg regelmatig iets hardere ondergrond. Als de weg heel breed wordt en iedereen een beter spoor probeert te vinden dan weet je dat je in het zand zult blijven steken. De woestijn wordt leger en nog kaler. We komen kudde kamelen met herder tegen die voor ons wil oversteken, maar de kudde schrikt en de herder heeft alle moeite de kudde bij elkaar te houden. Tot lunch (om 10 uur….) valt er goed te fietsen. Daarna steekt er weer een harde wind op. Ik had gedacht naar het zuiden te rijden maar dat blijkt pal naar het oosten terwijl de wind NO is. Hard werken dus. In de middag loopt de temperatuur op naar 44 graden als je op fiets zit. Gelukkig bereik ik op tijd de campsite en kan ik in de schaduw van de truc zitten. Waar je ook kijkt, aan de horizon is nergens wat te zien. Echt midden in de woestijn.

Dune Camp – Umm Sheideeda = 72 km (21 jan)

Hoewel er vandaag maar 72 km te fietsen is, maak ik me ernstig zorgen de finish te halen. De dag ervoor gemiddeld nog geen 12 km per uur afgelegd terwijl ik voor de lunch behoorlijk was opgeschoten. Mijn banden had ik veel zachter opgepompt en ik heb het idee dat dit helpt me de zandige stukken door te komen. Het is in de ochtend wel wat frisser, het was vannacht zelfs afgekoeld naar 17 graden. We vertrekken zodra het licht is. Na 10 km heb ik mijn eerste lekke band van de tocht. Met behulp van fietsmaatje Erwin hebben we de binnenband redelijk snel gewisseld. Gelukkig was het nog ochtend en stonden we niet in de brandende zon. Het blijft ploeteren en regelmatig afstappen omdat er niet te fietsen valt door diep los zand. Tegen 11 uur loopt de temperatuur goed op naar 40 graden. Met een gemiddelde snelheid van 12.5 km/u zijn we net voor heetst van de middag over. Eerst twee uur in de schaduw van de truc waar een tentzeil aan is gespannen bijkomen en daarna tentje opzetten. Dat bleek niet mee te vallen want ondanks dat we midden in woestijn zitten en er niets boven de grond te zien is blijken er heel veel muizen te zijn. Overal zitten muizenholen, waar ik mijn tentharingen ook in de grond probeer te krijgen. Er stond een behoorlijk harde wind en mijn tent ging in het begin met tentharingen en al de lucht in. Dat er ’s nachts dan ook in de buitentent muizen rondliepen was niet zo vreemd, door mensen laten die beestjes zich niet afschrikken. De sweep, iemand van de organisatie die helemaal achteraan fietst om te zien of iedereen binnen komt, was met de laatste rijder de weg kwijtgeraakt in de woestijn. Hij had wel de satelliet telefoon bij zich, maar het kostte nog de nodige moeite hen te vinden omdat er nauwelijks is aan te geven waar je je bevindt. Ze konden dan ook niet in de schaduw wachten, maar gelukkig hadden ze wel water bij zich.

Atbara – Dune Camp = 104 km (20 jan)

De komende twee dagen zouden zeer pittig worden. Sharita de tourdirector had me de dag tevoren al gevraagd of ik goede loopschoenen had. De eerste 6 km reden we nog over asfalt en daarna de woestijn in. De route werd met stokken met oranje lint of met oranje poeder pijlen op de grond aangegeven. Een echte weg is er niet. De weg is wel 100 meter breed en iedereen probeert het beste spoor te vinden. De belangrijkste aanwijzing om de weg niet kwijt te raken was het volgen van de elektriciteitspalen. De weg werd steeds moeilijker met veel los zand waar je moest lopen. Nog redelijk op tijd de lunchtruc weten te bereiken. Daarna ben ik blij wanneer je een paar honderd meter kon fietsen zonder af te stappen. Op 30 km van het eind kon ik nog een coke stop maken. Daarna echt de woestijn in en was nergens meer schaduw. Zoekend naar een fietsbaar stuk weg. Met nog 15 km te gaan aan het begin van de middag leek ik redelijk op te schieten, maar de hitte begon ook zijn tol te eisen. Ik had wel brede banden maar die bleken voor die omstandigheden toch nog te hard opgepompt. Telkens als ik meende in mijn kleinste versnelling weer een stukje te kunnen fietsen boorde band zich vast in het zand. Van de laatste 15 km heb ik er zeker 5 moeten lopen en uiteindelijk kom ik om 17.00 uur aan in het kamp. Meer dan 10 andere fietsers hebben die dag de finish niet gehaald.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: