En het waait nog steeds…

Desert Camp – Atbara =  130 km (18 jan)

De ochtend is erg koud en dat is hier 13 graden. Als je naar bed gaat lijkt je tent wel een oventje vanwege het zand dat nog lang warm blijft. Gedurende de nacht koelt het wel goed af. Dit keer geen portie pap als ontbijt maar yoghurt en cruesli, ook lekker. We rijden in het begin recht op de opkomende zon af en de weg is daardoor nauwelijks te zien. Opletten voor kuilen dus. Die zijn er ook in deze nog nieuwe asfaltweg die niet echt gebruikt wordt. Over de wind wou ik het even niet hebben maar die is wel erg bepalend voor de zwaarte van de tocht. Eerste uur beetje wind schuin achter daarna steeds hardere wind opzij en na lunch weer schuin en recht van voren. Pittig dus weer. Atbara kun je al bijna op 30 km tevoren zien liggen met een lelijke olieraffinaderij als blikvanger. Onderweg is er zelfs wat verbouwing te zien van kleine pompoenen. Alvorens In Atbara te komen moeten we eerst weer de Nijl over. De campsite ligt weer aan het water. Toch neem ik een hotel. De taxi moet daarvoor over een brug over een rivier waar je stapvoets moet rijden vanwege vele en diepe kuilen. Je snapt niet dat er niemand op het idee komt daar wat aan te doen, maar daar moet natuurlijk wel geld voor zijn… Het hotel heeft warm water en wifi. Meer heb ik vooralsnog niet nodig. Ik heb een grote hotelkamer en de muggen laten zich al meteen zien. Het wasje kan op dakterras drogen.

In Atbara is het drukte van belang. Zoals in elke plaats in Sudan  is het op straat een grote bende met afval. Net als ik me afvraag waarom niemand eens zijn eigen straatje schoonveegt zie ik dat iemand doen. Een oude man raapt zelfs een halve klinker van de straat maar het is als water dragen naar de zee. Met een zestal overige rijders die ook in het hotel zitten geprobeerd ergens wat te eten te vinden. Een plek vinden had heel wat voeten in de aarde maar eten bestellen nog meer. Uiteindelijk werd een geroosterde kip gezessendeeld en met brood, omelet en rijst kwamen we toch nog aan onze trekken. Het blijft wel veel handen en voetenwerk.

Desert Camp – Desert Camp = 130 km (17 jan)

Vandaag zou de wind nu eindelijk eens uit een andere hoek waaien en ons naar het volgende camp blazen. Daar wacht ik maar niet op en het eerste uur is het windstil en onder de 20 gr. Onderweg valt er weinig te zien en verkeer is er niet zodat je de hele weg kunt gebruiken. De kilometer paaltjes het blikveld bepalen. Als de wind dan toch gaat waaien is het weer recht van voren. Na de lunch verandert dat gelukkig. Het landschap verandert ook en er zijn heuvels te zien. Ik ben al op tijd op de campsite en vanwege de wind moet ik weer even alle zeilen bijzetten om tent opgezet te krijgen. Daar heb ik ondertussen een manier voor bedacht om dat alleen te doen ondanks heftige wind.

Ondertussen wel een pijntje hier (knie) en pijntje daar (door zitten), maar ik kan er goed om fietsen. Verder is de groep is dit jaar veel kleiner en overzichtelijker zodat je gemakkelijker met iedereen contact hebt. Maar waarom zijn die Amerikanen altijd zo nadrukkelijk aanwezig?

Advertisements
Categories: Uncategorized | Leave a comment

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: