Storm in de Sahara

Rustdag in Dongola (14 jan)

In Dongola kon ik kiezen tussen een hotel of kamperen in een voormalige speeltuin aan de Nijl. Toch maar tuktuk genomen naar hotel een paar km verderop. In hotel was niets te eten maar in een eettentje kon ik nog wat brood en koude vis met veel graten krijgen. Mes en vork kreeg ik er niet bij dus dat is gemakkelijk. Meteen naar bed gegaan en wel 11 uur geslapen. Hoewel dit het beste hotel zou zijn waren lakens en rest van beddengoed niet echt schoon. Vreemd als je ziet hoe men hier in smetteloze witte kleren rondloopt. In de ochtend terug naar campsite gegaan voor fietsonderhoud en verslaglegging tocht. Geen wifi, wel roaming en KPN liet al snel weten dat ik aan mijn limiet zat, maar ook daar is een oplossing voor. In de middag rondje door Dongola gefietst en op een hoek van een straat had ik plotseling wifi verbinding dat na 10 min ook plotseling ophield. Mijn fiets had ik aan een paal vastgemaakt, maar kettingslot kreeg ik met geen mogelijkheid open. Alessandro lukte het uiteindelijk toch. Was wel verkeerde plek geweest om je fiets te moeten laten staan. In het restaurant op campsite was er gelukkig meer keuze op het menu dan het tentje van de avond ervoor.

Stage 4: Camel Camp – Dongola = 144 km (13 jan)

De wind is zowaar gaan liggen in de nacht. Ik ben dan ook zo vroeg mogelijk weg gegaan nu het windstil lijkt. En als het ene weer element mee valt is er wel weer een andere dat tegen kan weren, het was namelijk maar 6 graden! Na 20 km was er een tijdrit gepland, maar als ik op dat punt aankom blijkt er nog niemand te zijn. Ik heb niet zo’n zin te wachten want de wind is alweer komen opzetten. Na 30 km komt Gillian,die de race organiseert voorbij en als ik blijf wachten op rest kan ik nog starten. Toch kies ik ervoor met een andere rijder, Edwin, verder te gaan. Om de 2 km wisselen we van kop. Het is zo uitgestrekt en kaal dat je het volgende wisselpunt 2 km verderop al ziet liggen. We wisselen immers bij zo’n kilometer bord. Af en toe hebben we wind schuin van achter. Na de middag lijken we af en toe zelfs de wind mee te hebben, maar dan blijkt die even weg te zijn. Als we als een van de eersten Dongola binnen rijden worden we opgewacht door twee camera ploegen die vanaf een pickup rijdend een tijdje ons filmen. Dat je daar nu helemaal voor naar Sudan moet. De eerste vier dagen zitten erop en vooral de tweede dag viel niet mee door de stormachtige wind. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Verder had ik niet gedacht dat het zo koud kan zijn in Sudan. Overdag is het zelfs niet meer dan 24 graden en heb al die tijd met drie laagjes gefietst. En dat terwijl ik dacht geen fleece jack nodig te hebben: het was mijn redding.

Stage 3: Desert Camp – Camel Camp = 146 km (12 jan)

De tweede dag had ik dan wel  fietsend de campsite bereikt maar de derde dag was weer 146 km en de wind was niet veel minder geworden. Bovendien kreeg ik ‘s nachts last van kramp in mijn been. Gelukkig kon ik het met rekken en strekken onder controle krijgen maar in een klein tentje geeft dat toch een probleem als je eigenlijk onmiddellijk rechtop moet gaan staan. De volgende ochtend was ik weer op tijd weg hoewel er alweer wel de nodige wind stond. Na ruim een uur in mijn eentje fietsen ben ik met een achterop komend groepje meegereden. Dat maakt een groot verschil. Iedereen wordt geacht kopwerk te doen want er was nog steeds stormachtige wind van opzij. Maar niet iedereen bleek te weten hoe een waaier werkt en bovendien kon niet iedereen kopwerk aan. Dat bleek wel na de lunch toen er twee fietsers zijn gevallen. Een was er zelfs even bewusteloos. In een kleinere groep verder gereden en na 100 km draaiden we naar links en hadden we eindelijk 30 km wind mee. Wat een genoegen na bijna drie dagen alleen maar wind tegen en wat voor wind. Mooi op tijd op de campsite maar toch nog 7.5 uur gefietst. Ondertussen ben ik al ervaren om in harde wind in mijn eentje mijn tent op te zetten.

Stage 2: Abu Dolooa – Desert Camp = 149km (11 jan)

De hele nacht bleef de wind aanhouden en ik maakte me ernstig zorgen of de volgende dag binnen de tijd te halen was. Binnen 8 tot 10 uur moest haalbaar zijn had ik uitgerekend wanneer ik rustig zou rijden. Als eerste reed ik weg.Toch al veel wind, harder dan 21km/u ging het niet. Ik hoopte ingehaald te worden door een groepje waarin ik mee kon rijden. Na een uur werd ik door een viertal racers ingehaald, maar hun tempo was toch te hoog. Ondertussen ging het niet meer harder dan 18 km/u vanwege de stormachtige wind die frontaal tegen stond en soms rechts voor. Na bijna 5 uur ploeteren had ik 80 km gefietst en kwam ik aan bij de lunch. Behalve die vier racers was  ik verder door niemand meer ingehaald. Een van die racers had ik wel al ingehaald maar die was niet eens meer in staat om mij te volgen. Met een stevige lunch van broodjes bananen ging ik maar weer alleen verder omdat er nog steeds niemand kwam. Ik had uitgerekend dat ik nog zeker vijf uur nodig zou hebben om op tijd binnen te komen. Het leek wel een elfstedentocht. De wind nam steeds meer toe en waar ik in het begin nog 18 km/u ging het nu vaak nog maar 12 km/u. Elke km kon afgeteld worden omdat de weg en de kilometer bordjes het enige wat er te zien waren. Onderweg werd ik gelukkig nog van water en energie reepjes voorzien door tourdirector Sharita. Ik had me de hele dag niet geforceerd en een rustig tempo gereden maar alleen rijden is toch niet slim. Acht km voor de campsite werd ik pas ingehaald door een groepje van 6 en daar ben ik gelijk bij aangesloten. Uiteindelijk kwamen we om 17.30 op de campsite aan. Een heleboel anderen bleken deze etappe fietsend niet te halen. Ik was 10.5 uur onderweg geweest en had er 10 uur van gefietst. Een heel pittig ritje. Het duurde nog wel een tijdje voor we te eten kregen omdat een aantal gestrande fietsers nog moest worden opgehaald.

Stage 1: Khartoum – Abu Dolooa = 87 km (10 jan)

Hoewel de groep dit jaar niet zo groot is viel het voor het hotel niet mee bij het ontbijt iedereen van een bord en kopje te voorzien laat staan een stoel, maar uiteindelijk stond iedereen op tijd klaar voor vertrek. De eerste 20 km fietsten we onder politiebegeleiding maar vanwege een feestdag was er nagenoeg geen verkeer. Na het konvooi kon iedereen zelf op weg. De lunch was alleen al vrij snel hierna gepland en zo zat ik om 9.30 aan de lunch. Snel een broodje verorberd en weer verder op weg. Er stond een stevige wind zo niet een zandstorm. Harder dan 15km per uur ging het niet. Aanvankelijk alleen tegen wind in geploeterd en de laatste 20 km in een groepje van drie. Het was wel uitkijken voor voorbij racende bussen. Wat een makkelijke dag leek te worden bleek heel pittig te zijn. Zo gaat dat vaak in het tda leven. De tent opzetten met zeer harde wind bleek heel probleem en men had elkaars hulp hard nodig. Menigeen met nieuw tentje had het extra lastig omdat ze ook nog moesten uitzoeken hoe het precies moest. Ik had me voorbereid op warmte/hitte maar het was toch best fris en ik was heel blij met mijn fleece vest.

Advertisements
Categories: Uncategorized | 3 Comments

Post navigation

3 thoughts on “Storm in de Sahara

  1. Hoi Paul!

    Wat leuk dat je dit jaar weer een stuk meerijdt! Ben wel een beetje jaloers hoor! Zeker omdat er een mooi nieuw stuk in zit! Veel succes nog, jullie keren nu wat meer van de wind af geloof ik?

    Groet,
    Thijs (TDA-2013)

  2. Ha Paul,
    Holy Mozes, dat klinkt tamelijk beestachtig allemaal! Althans die stormen. Petje/zuidwester af hoor. Ik weet dat elke dag erger kan zijn dan de vorige, maar ik hoop toch dat die Elephant Highway niet ook intussen is omgedoopt in Desert Storm! Heb intussen geboekt, dus het trainen kan beginnen. Denk dat ik veel Afsluitdijk heen en weer ga fietsen.. Keep Cool, en warm ook! Groets Henri

  3. Nondeju Paul, petje gaat steeds dieper af, tot op knieen. Ben net terug van 3 dagen Berlijn-werk, bij soms min 13 en ook wind, en lees een hele week terug. Je hebt wel wat over voor die EFI! Vertel altijd dat, toen die dikke mw die altijd in de truck zat, er tegen mij over begon, dat.ze ‘niet ging voor de EFI’, ik haar, de term niet kennende, vroeg of dat een sexueke term was. Sindsdien keek ze me altijd wat schichtig aan. Toen we samen naar Arusha reden, leek het ook voortdurend vals plat. Heeft dat niet zozeer met ronde aarde te maken als wel met lineair perspectief? In de woestijn zie je sowieso dingen die er niet zijn, lijkt me, zoals het einde van de trip. Weet iig zeker dat ik dit niet had gered, en dat zou niet alleen aan myn hybride hebben gelegen. En zo te lezen heb je ook niet een lekker partijtje kunnen golfen? Jij hebt het zwaar man! Voor jou moet Botswana walhalla worden. Maar weet, van jou heb ik geleerd: morgen kan het nog erger worden dan vandaag. Ik kijk er naar uit! Really. Hartelijks. Henri

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: