Maandelijks archief: januari 2014

Klimmetjes met kinderen in Ethiopie

Ondertussen zit Paul terwijl ik dit typ in het vliegtuig van Addis naar Frankfurt. Voorlopig is dit dus weer even de laatste update, maar we zijn weer terug in april met het laatste deel!

Gondar – Addis Ababa (30 jan)

Vandaag niet op de fiets maar met de fiets op weg naar huis om begin april weer in Victoria Falls met deze groep verder te rijden naar Kaapstad. Het is dus een tijdelijk afscheid van iedereen. Mijn kampeerspullen kan ik achterlaten en met een van de trucks meegeven. Mijn fiets weer in een doos gepropt. Op het kleine vliegvelden is het geen probleem mijn fiets als bagage mee te nemen. De trappers van mijn fiets had ik in mijn handbagage gedaan, maar dat bleek niet de bedoeling te zijn. Die moest in de gewone bagage die al bijna vliegtuig inging. Met controle ambtenaar moest ik mijn tas aanwijzen die al op een kar stond om in vliegtuig geladen te worden. Daar werden de trappers keurig in mijn tas gedaan. Een mooie vlucht naar Addis over de Nijlgorge waar ik twee jaar geleden al heb gefietst.

Mountain Camp – Gondar =  107 km (29 jan)

Tot nu toe was ik alle keren dat ik had deelgenomen aan tourdafrique verschoond gebleven van ziekteverschijnselen. Na het nuttigen van een heerlijke vegetarische maaltijd kreeg ik toch last van de nodige ingewand stoornissen. Of er een relatie is te leggen met de maaltijd weet ik niet maar David vertelde mij dat hij problemen had gekregen na het van de linzen. Die waren overigens heerlijk en daar had ik nog eens een tweede keer van opgeschept. ’s Nachts diverse keren mijn tentje uit gemoeten. Tot mijn verrassing had ik aan eind van de ochtend de problemen weer onder controle. Wel maar paar uur geslapen, maar ik voelde me prima en ook maar normaal ontbeten bestaande uit de gebruikelijke pap. Op tijd vertrokken maar bij vertrek was het al 24 graden. Die dag waren er in totaal 2500 hoogtemeters te overwinnen en van twee jaar geleden wist ik nog dat er een heel pittige klim van 13 km op het programma stond. Die bleek steiler te zijn dan ik me herinnerde. Na 4 uur fietsen en 60 km te hebben afgelegd, bereikten we de lunchtruc. Na de middag vreesde ik vooral de hitte, maar dat bleek mee te vallen. Af en toe was er zelfs schaduw van een wolk. Er waren veel meer klimmetjes dan ik mij herinnerde en daarbij werden we begeleid door meelopende kinderen die je bergop redelijk lang kunnen bijhouden. Twee keer werd ik geraakt door een steen. Eenmaal kwam een vrij grote steen tegen het frame van mijn fiets. Ik had een redelijke snelheid omdat het naar beneden ging, maar het gaf zo’n knal dat ik dacht dat ik een klapband had. Verder was het uitkijken voor de honden. Terwijl ik met 50 per uur naar beneden zoefte stak er een over die ik niet kon aan zien komen. Gelukkig rende hij door de weg over. Kortom genoeg om op te letten onderweg.

Na 90 km bereiken we een voorstad van Gondar. Er bleek een christelijke feestdag gevierd te worden en de weg was geblokkeerd voor verkeer. Als fietsers mochten we wel door. Dat was geen sinecure om tegen de hossende en feestende massa in te gaan. Men liet ons door maar daar had je het mee gehad. Het waren duizenden mensen en na een half uur konden we weer een beetje fietsen. Best beangstigend en een foto durfde ik niet te maken. We hadden het advies gekregen om in groepjes te proberen ons een weg te banen. Nadat we ons hier doorheen hadden gefrommeld was het nog maar een klein stuk naar Gondar, weliswaar onstant omhoog met een laatste hele steile klim naar het hotel te komen, vanwaaruit je dan wel een prachtig uitzicht had. Bij het hotel kon je kamperen maar ik vond dat ik wel een kamer had verdiend nu ik van de eerste sectie van de tocht alles had gereden hetgeen er maar 5 hadden gedaan. Ik denk dat het zwaarste sectie is die ik tot nu heb gereden. Eerst door de tegenwind daarna door het zand en ten slotte bergop. ’s avonds heerlijk pasta gegeten maar ik moest nog een maaltijd bestellen om mijn energieniveau terug te krijgen.

Matema – Mountain Camp = 96 km (28 jan)

Om 7 uur vertrek als het nog 17 graden is. Wat een verademing om in deze koelte te fietsen. Je merkt meteen dat je in Ethiopië zit. Veel dorpjes en veel roepende en aanwezige kinderen. Niemand kijkt uit voor fietsers en men steekt de straat over zonder te kijken. Bovendien loopt er regelmatig vee over de weg. Dan heb ik het nog niet gehad over de vele keren dat er een hond achter je aankomt. Tot nu toe nog geen stenen achter me aan gehad. Het landschap is schitterend en bovendien vliegen er heel veel kleurrijke vogels. Na 57 km staat de lunch klaar en daar zijn we al om 9 uur. Maar een broodje meegenomen. Na de lunch volgen een aantal pittige en steile klimmetjes. Al voor het middaguur, en dus voor de echte hitte, komen we aan op de campsite, die vlak bij een dorp ligt. We worden door heel veel kinderen verwelkomd of lastig gevallen, het is maar net hoe je het bekijkt. Bij de campsite hebben zich een aantal lokale jongens gesettled om frisdrank en bier te verkopen. Ik heb de indruk dat de prijs van de drank steeds verder oploopt hetgeen ook geldt voor de temperatuur van de drank. Als ik even de  straat van het dorp doorloop word ik de hele tijd begeleid door een tiental kinderen die constant van alles willen.

Gedaref – Matema = 166 km (27 jan)

Al voor zessen stap ik vanuit het hotel op de fiets naar de campsite. Gelukkig heb ik nog ergens een voor- en achterlicht want het is nog hartstikke donker. Zo druk als het overdag is, zo rustig is het nu. Niemand op de weg. Je hoort alleen van alle kanten de luidsprekers schallen met zingende imams of wat daar ook voor moet doorgaan. Wie daar naar luisteren vraag ik me af aangezien iedereen lijkt te slapen. Zodra het licht is starten we voor een rit van 166 km naar de grens met Ethiopië. We rijden naar het zuidoosten precies de richting waar de wind ook naar toe is gedraaid. Gelukkig is die niet stormachtig en al redelijk snel bereiken we de lunch. De hitte is wel afmattend. In de middag is het 40 graden en al rijdend in de zon is het zelfs 45 graden. Heel veel drinken en rustig tempo aanhouden, maar er moet wel gefietst worden. Aan het begin van de middag komen we al aan bij de grens en daar zijn we een uurtje bezig om Sudan uit te komen en Ethiopië in te komen. Daarna nog 5 km klimmen naar de campsite waar geld te wisselen is en na drie weken weer een biertje. In Sudan is alcohol verboden en hoewel ik wijn en bier op zijn tijd graag drink heb ik het de afgelopen drie weken niet gemist. Ik had in het vliegtuig een fles cognac gekocht voor het geval ik toch verslaafd zou zijn maar die had ik niet nodig en gisteren aan de kok gegeven denkend dat hij die wel ergens voor kon gebruiken. Vanmorgen kwam hij en zijn maatjes mij bedanken voor de heerlijke cognac die ze gisteravond hadden gedronken.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Woestijn!

Rustdag in Gedaref (26 jan)

Het hotel is het beste hotel van deze toch redelijk grote plaats. Alhoewel wifi werkt niet, er is geen warm water en als ik toch ga douchen komen er overal kakkerlakken te voorschijn. De warme kraan werkt niet en als ik de koude kraan open komt er gloeiend heet water uit. Maar nu is er geen koud water om bij te mengen. Klaarblijkelijk wordt water op dak door zon verwarmd. Heerlijk warme douche uiteindelijk. Men heeft in hotel hele ruime lounge en daar berichtgeving naar thuisfront bijgewerkt over afgelopen week. Het gaat niet allemaal even snel maar het werkt. Eten kun je er ook en met aantal andere tdaers keuze gemaakt uit kip, vis of beef. Het hele menu. Het is hier heet, daar kunnen gewoon geen ventilator en airconditioning tegenop. De airco maakt wederom zoveel lawaai als een ronkende auto dus die zet ik toch maar uit als ik ga slapen. Verder heb ik mijn gebruikelijke wasje gedaan en de terugweg naar de campsite alvast verkend. Na fietsonderhoud weer met fiets terug naar het hotel zodat ik de volgende ochtend niet afhankelijk ben van het al dan niet op komen dagen van een tuktuk.

Junction Camp – Gedaref = 140 km (25 jan)

Hoe verschillend kunnen de omstandigheden zijn. 140 km lijkt heel wat zeker als je bedenkt dat ik er de tweede dag meer dan 10 uur voor nodig had. Nu schoot ik zo met 30 km/u gemiddeld en de wind schuin achter in de rug naar de lunch. Ik fiets weer met Erwin samen en om de 10 minuten wisselen we van kop. Na de lunch draait wind wel weer naar opzij maar toch zijn we binnen 5 uur al over. Op 130 km is de finish voor de tijdregistratie en dat gebeurt onder belangstelling van een grote kinderschare. Als we met zijn tweeën laatste 10 km willen afleggen worden we door een politieauto met sirene van de weg gehaald. We moeten een andere route volgen onder politiebegeleiding. Na 10 minuten wachten in de brandende zijn we met zo’n 10 man en worden we onder begeleiding van de politie met loeiende sirene dwars door Getaref geleid. Al het  tegemoetkomende verkeer moet stoppen en we worden zelfs met applaus begroet door de plaatselijke bevolking. Na zes dagen in de tent zwicht ik voor de luxe van een hotel.

Canada Camp – Junction Camp = 98 km (24 jan)

Vandaag moet een gemakkelijke dag worden. Nog maar 30 km onverharde weg langs een kanaal en dan treffen we weer asfalt om met de wind in rug naar de campsite te vliegen. Maar na 20 km kunnen we niet verder omdat het kanaal is overgestroomd wat de weg onbegaanbaar maakt. De trucs proberen een andere weg te vinden maar kunnen ook niet verder. De race voor de racers wordt geannuleerd. Sharita die de weg een week tevoren nog had verkend maakt gebruik van een locale met motorfiets en vindt via omweg van de nodige kilometers uiteindelijk een asfaltweg richting Gedaref. Met een lekkere rugwind zijn we al snel bij de lunchtruc die nog maar net is gearriveerd door de omweg. We moeten hierdoor even wachten op de lunch waar  Iedereen alle begrip voor heeft. De campsite is een kalende zanderige akker vlakbij wat bebouwing waar wat te eten en drinken is te krijgen. Na zessen wanneer de generator voor het licht daar aangaat kan ik zelfs even mijn telefoon bijladen en naar huis bellen.

Green Sign – Canada Camp = 92 km (23 jan)

De weg wordt steeds beter maar toch zijn er nog regelmatig zandstukken. Omdat er tot zover je ogen reiken niets aan de horizon is te zien, lijkt of je de hele tijd iets omhoog fietst, terwijl je de hele dag geen hoogtemeters maakt. Ik concludeer dan maar dat het te maken moet hebben met feit dat de aarde rond is, zoals je dat op zee ook zou moeten kunnen zien. De eerste 50 km gaan we weer naar het oosten. In het eerste uur leggen we 21 km af daarna ontwikkelt zich een stormachtige tegenwind. In het tweede uur leggen we 15 km af en in het derde uur nog geen 12 km. Gelukkig gaan we daarna echt in zuidelijke richting en komen we weer in de bewoonde wereld.  Mijn mobiel meldt voor het eerst sinds vier dagen een berichtje. Het blijkt een berichtje van vier dagen geleden te zijn. Al die tijd was er geen bereik en geen enkel contact mogelijk. We zien ook weer water en wel een kanaal. We volgen dit kanaal maar het is op bepaald punt doorgebroken. Dus schoenen uit en met fiets paar meter zien te overbruggen. Er zijn er die zeggen krokodillen te hebben gezien… Al op tijd op de campsite en de plaatselijke bevolking is aanwezig om wat koude frisdrank te verkopen.

Umm Sheideeda – Green Sign = 82 km (22 jan)

Op tijd vertrekken is het devies omdat het dan nog koel is en er geen wind staat. Bovendien heeft de weg regelmatig iets hardere ondergrond. Als de weg heel breed wordt en iedereen een beter spoor probeert te vinden dan weet je dat je in het zand zult blijven steken. De woestijn wordt leger en nog kaler. We komen kudde kamelen met herder tegen die voor ons wil oversteken, maar de kudde schrikt en de herder heeft alle moeite de kudde bij elkaar te houden. Tot lunch (om 10 uur….) valt er goed te fietsen. Daarna steekt er weer een harde wind op. Ik had gedacht naar het zuiden te rijden maar dat blijkt pal naar het oosten terwijl de wind NO is. Hard werken dus. In de middag loopt de temperatuur op naar 44 graden als je op fiets zit. Gelukkig bereik ik op tijd de campsite en kan ik in de schaduw van de truc zitten. Waar je ook kijkt, aan de horizon is nergens wat te zien. Echt midden in de woestijn.

Dune Camp – Umm Sheideeda = 72 km (21 jan)

Hoewel er vandaag maar 72 km te fietsen is, maak ik me ernstig zorgen de finish te halen. De dag ervoor gemiddeld nog geen 12 km per uur afgelegd terwijl ik voor de lunch behoorlijk was opgeschoten. Mijn banden had ik veel zachter opgepompt en ik heb het idee dat dit helpt me de zandige stukken door te komen. Het is in de ochtend wel wat frisser, het was vannacht zelfs afgekoeld naar 17 graden. We vertrekken zodra het licht is. Na 10 km heb ik mijn eerste lekke band van de tocht. Met behulp van fietsmaatje Erwin hebben we de binnenband redelijk snel gewisseld. Gelukkig was het nog ochtend en stonden we niet in de brandende zon. Het blijft ploeteren en regelmatig afstappen omdat er niet te fietsen valt door diep los zand. Tegen 11 uur loopt de temperatuur goed op naar 40 graden. Met een gemiddelde snelheid van 12.5 km/u zijn we net voor heetst van de middag over. Eerst twee uur in de schaduw van de truc waar een tentzeil aan is gespannen bijkomen en daarna tentje opzetten. Dat bleek niet mee te vallen want ondanks dat we midden in woestijn zitten en er niets boven de grond te zien is blijken er heel veel muizen te zijn. Overal zitten muizenholen, waar ik mijn tentharingen ook in de grond probeer te krijgen. Er stond een behoorlijk harde wind en mijn tent ging in het begin met tentharingen en al de lucht in. Dat er ’s nachts dan ook in de buitentent muizen rondliepen was niet zo vreemd, door mensen laten die beestjes zich niet afschrikken. De sweep, iemand van de organisatie die helemaal achteraan fietst om te zien of iedereen binnen komt, was met de laatste rijder de weg kwijtgeraakt in de woestijn. Hij had wel de satelliet telefoon bij zich, maar het kostte nog de nodige moeite hen te vinden omdat er nauwelijks is aan te geven waar je je bevindt. Ze konden dan ook niet in de schaduw wachten, maar gelukkig hadden ze wel water bij zich.

Atbara – Dune Camp = 104 km (20 jan)

De komende twee dagen zouden zeer pittig worden. Sharita de tourdirector had me de dag tevoren al gevraagd of ik goede loopschoenen had. De eerste 6 km reden we nog over asfalt en daarna de woestijn in. De route werd met stokken met oranje lint of met oranje poeder pijlen op de grond aangegeven. Een echte weg is er niet. De weg is wel 100 meter breed en iedereen probeert het beste spoor te vinden. De belangrijkste aanwijzing om de weg niet kwijt te raken was het volgen van de elektriciteitspalen. De weg werd steeds moeilijker met veel los zand waar je moest lopen. Nog redelijk op tijd de lunchtruc weten te bereiken. Daarna ben ik blij wanneer je een paar honderd meter kon fietsen zonder af te stappen. Op 30 km van het eind kon ik nog een coke stop maken. Daarna echt de woestijn in en was nergens meer schaduw. Zoekend naar een fietsbaar stuk weg. Met nog 15 km te gaan aan het begin van de middag leek ik redelijk op te schieten, maar de hitte begon ook zijn tol te eisen. Ik had wel brede banden maar die bleken voor die omstandigheden toch nog te hard opgepompt. Telkens als ik meende in mijn kleinste versnelling weer een stukje te kunnen fietsen boorde band zich vast in het zand. Van de laatste 15 km heb ik er zeker 5 moeten lopen en uiteindelijk kom ik om 17.00 uur aan in het kamp. Meer dan 10 andere fietsers hebben die dag de finish niet gehaald.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

En het waait nog steeds…

Desert Camp – Atbara =  130 km (18 jan)

De ochtend is erg koud en dat is hier 13 graden. Als je naar bed gaat lijkt je tent wel een oventje vanwege het zand dat nog lang warm blijft. Gedurende de nacht koelt het wel goed af. Dit keer geen portie pap als ontbijt maar yoghurt en cruesli, ook lekker. We rijden in het begin recht op de opkomende zon af en de weg is daardoor nauwelijks te zien. Opletten voor kuilen dus. Die zijn er ook in deze nog nieuwe asfaltweg die niet echt gebruikt wordt. Over de wind wou ik het even niet hebben maar die is wel erg bepalend voor de zwaarte van de tocht. Eerste uur beetje wind schuin achter daarna steeds hardere wind opzij en na lunch weer schuin en recht van voren. Pittig dus weer. Atbara kun je al bijna op 30 km tevoren zien liggen met een lelijke olieraffinaderij als blikvanger. Onderweg is er zelfs wat verbouwing te zien van kleine pompoenen. Alvorens In Atbara te komen moeten we eerst weer de Nijl over. De campsite ligt weer aan het water. Toch neem ik een hotel. De taxi moet daarvoor over een brug over een rivier waar je stapvoets moet rijden vanwege vele en diepe kuilen. Je snapt niet dat er niemand op het idee komt daar wat aan te doen, maar daar moet natuurlijk wel geld voor zijn… Het hotel heeft warm water en wifi. Meer heb ik vooralsnog niet nodig. Ik heb een grote hotelkamer en de muggen laten zich al meteen zien. Het wasje kan op dakterras drogen.

In Atbara is het drukte van belang. Zoals in elke plaats in Sudan  is het op straat een grote bende met afval. Net als ik me afvraag waarom niemand eens zijn eigen straatje schoonveegt zie ik dat iemand doen. Een oude man raapt zelfs een halve klinker van de straat maar het is als water dragen naar de zee. Met een zestal overige rijders die ook in het hotel zitten geprobeerd ergens wat te eten te vinden. Een plek vinden had heel wat voeten in de aarde maar eten bestellen nog meer. Uiteindelijk werd een geroosterde kip gezessendeeld en met brood, omelet en rijst kwamen we toch nog aan onze trekken. Het blijft wel veel handen en voetenwerk.

Desert Camp – Desert Camp = 130 km (17 jan)

Vandaag zou de wind nu eindelijk eens uit een andere hoek waaien en ons naar het volgende camp blazen. Daar wacht ik maar niet op en het eerste uur is het windstil en onder de 20 gr. Onderweg valt er weinig te zien en verkeer is er niet zodat je de hele weg kunt gebruiken. De kilometer paaltjes het blikveld bepalen. Als de wind dan toch gaat waaien is het weer recht van voren. Na de lunch verandert dat gelukkig. Het landschap verandert ook en er zijn heuvels te zien. Ik ben al op tijd op de campsite en vanwege de wind moet ik weer even alle zeilen bijzetten om tent opgezet te krijgen. Daar heb ik ondertussen een manier voor bedacht om dat alleen te doen ondanks heftige wind.

Ondertussen wel een pijntje hier (knie) en pijntje daar (door zitten), maar ik kan er goed om fietsen. Verder is de groep is dit jaar veel kleiner en overzichtelijker zodat je gemakkelijker met iedereen contact hebt. Maar waarom zijn die Amerikanen altijd zo nadrukkelijk aanwezig?

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wind, zand, zon en maan

Desert Camp – Desert Camp = 112 km (16 jan)

In de ochtend volgde het omgekeerde: ondergaande volle maan en opkomende zon. Bijzondere ervaring. In een vlot tempo naar de lunchplek gefietst omdat de wind flink was afgenomen. Na de lunch eindigde de race om zo de wat grotere plaats Karima te kunnen bezoeken. De lunchplek was schitterend gelegen bij de Nubian Pyramids. Voor het eerst sinds lange tijd ook weer wat groene bomen te zien. Karima was ik voorbij voor ik er erg in had. Ook zijn we de Nijl weer een keer overgestoken en dat gaf een mooi uitzicht. In de middag loopt de temperatuur al snel op naar 35 graden. Al vroeg aangekomen op de campsite in de woestijn. Omdat we een van de eersten waren mochten we meehelpen met het snijden van groenten en aardappelen voor de avondmaaltijd. Dit keer had ik het geluk dat ik ook nog mocht helpen alle pannen schoon te maken. Die corvee beurt heb ik dan maar weer gehad.

Dongola – Desert Camp = 112 km (15 jan)

Al vroeg naar bed gegaan om genoeg rust te krijgen. Klaarblijkelijk had ik genoeg gerust want ik kon de slaap niet vatten. Bovendien werd ik de eerste vijf uur uit slaap gehouden door muggen. Elk uur ving ik er een. Dan maar muskietennet over mijn hoofd maar dat slaapt niet lekker… Enfin, ons was plechtig beloofd dat om 06.15 uur de volgende ochtend een tuktuk klaar zou staan om ons naar de campsite te brengen. Maar geen tuktuk te bekennen in de vroege ochtend. Toen ben ik maar gaan lopen en onderweg kwam ik een tuktuk tegen waar ik in kon stappen en die ik terug naar hotel heb gestuurd om anderen op te halen die ook mijn bagage hadden. Wel mezelf eerst op campsite laten afzetten. De hoop om een keer met de wind mee te fietsen leek te worden vervuld maar helaas niet voor lang. Uiteindelijk bleek de wind uit noordoost te komen en wij fietsten zuidoost. En naarmate dag vorderde werd die weer steeds sterker. De zon deed er ook een schepje bovenop. Het zou maar dertig graden worden maar dat is in de schaduw en die is er niet, alleen een eindeloze verlatenheid van zand. Ook veel minder verkeer en toch een goede asfaltweg. Zo zoefde ik al in begin van middag de campsite in. ’s Avonds werden we verrast door een Indrukwekkende zonsondergang aan de ene kant en opkomst volle maan aan de andere kant.

 

Categorieën: Uncategorized | 2 reacties

Storm in de Sahara

Rustdag in Dongola (14 jan)

In Dongola kon ik kiezen tussen een hotel of kamperen in een voormalige speeltuin aan de Nijl. Toch maar tuktuk genomen naar hotel een paar km verderop. In hotel was niets te eten maar in een eettentje kon ik nog wat brood en koude vis met veel graten krijgen. Mes en vork kreeg ik er niet bij dus dat is gemakkelijk. Meteen naar bed gegaan en wel 11 uur geslapen. Hoewel dit het beste hotel zou zijn waren lakens en rest van beddengoed niet echt schoon. Vreemd als je ziet hoe men hier in smetteloze witte kleren rondloopt. In de ochtend terug naar campsite gegaan voor fietsonderhoud en verslaglegging tocht. Geen wifi, wel roaming en KPN liet al snel weten dat ik aan mijn limiet zat, maar ook daar is een oplossing voor. In de middag rondje door Dongola gefietst en op een hoek van een straat had ik plotseling wifi verbinding dat na 10 min ook plotseling ophield. Mijn fiets had ik aan een paal vastgemaakt, maar kettingslot kreeg ik met geen mogelijkheid open. Alessandro lukte het uiteindelijk toch. Was wel verkeerde plek geweest om je fiets te moeten laten staan. In het restaurant op campsite was er gelukkig meer keuze op het menu dan het tentje van de avond ervoor.

Stage 4: Camel Camp – Dongola = 144 km (13 jan)

De wind is zowaar gaan liggen in de nacht. Ik ben dan ook zo vroeg mogelijk weg gegaan nu het windstil lijkt. En als het ene weer element mee valt is er wel weer een andere dat tegen kan weren, het was namelijk maar 6 graden! Na 20 km was er een tijdrit gepland, maar als ik op dat punt aankom blijkt er nog niemand te zijn. Ik heb niet zo’n zin te wachten want de wind is alweer komen opzetten. Na 30 km komt Gillian,die de race organiseert voorbij en als ik blijf wachten op rest kan ik nog starten. Toch kies ik ervoor met een andere rijder, Edwin, verder te gaan. Om de 2 km wisselen we van kop. Het is zo uitgestrekt en kaal dat je het volgende wisselpunt 2 km verderop al ziet liggen. We wisselen immers bij zo’n kilometer bord. Af en toe hebben we wind schuin van achter. Na de middag lijken we af en toe zelfs de wind mee te hebben, maar dan blijkt die even weg te zijn. Als we als een van de eersten Dongola binnen rijden worden we opgewacht door twee camera ploegen die vanaf een pickup rijdend een tijdje ons filmen. Dat je daar nu helemaal voor naar Sudan moet. De eerste vier dagen zitten erop en vooral de tweede dag viel niet mee door de stormachtige wind. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Verder had ik niet gedacht dat het zo koud kan zijn in Sudan. Overdag is het zelfs niet meer dan 24 graden en heb al die tijd met drie laagjes gefietst. En dat terwijl ik dacht geen fleece jack nodig te hebben: het was mijn redding.

Stage 3: Desert Camp – Camel Camp = 146 km (12 jan)

De tweede dag had ik dan wel  fietsend de campsite bereikt maar de derde dag was weer 146 km en de wind was niet veel minder geworden. Bovendien kreeg ik ’s nachts last van kramp in mijn been. Gelukkig kon ik het met rekken en strekken onder controle krijgen maar in een klein tentje geeft dat toch een probleem als je eigenlijk onmiddellijk rechtop moet gaan staan. De volgende ochtend was ik weer op tijd weg hoewel er alweer wel de nodige wind stond. Na ruim een uur in mijn eentje fietsen ben ik met een achterop komend groepje meegereden. Dat maakt een groot verschil. Iedereen wordt geacht kopwerk te doen want er was nog steeds stormachtige wind van opzij. Maar niet iedereen bleek te weten hoe een waaier werkt en bovendien kon niet iedereen kopwerk aan. Dat bleek wel na de lunch toen er twee fietsers zijn gevallen. Een was er zelfs even bewusteloos. In een kleinere groep verder gereden en na 100 km draaiden we naar links en hadden we eindelijk 30 km wind mee. Wat een genoegen na bijna drie dagen alleen maar wind tegen en wat voor wind. Mooi op tijd op de campsite maar toch nog 7.5 uur gefietst. Ondertussen ben ik al ervaren om in harde wind in mijn eentje mijn tent op te zetten.

Stage 2: Abu Dolooa – Desert Camp = 149km (11 jan)

De hele nacht bleef de wind aanhouden en ik maakte me ernstig zorgen of de volgende dag binnen de tijd te halen was. Binnen 8 tot 10 uur moest haalbaar zijn had ik uitgerekend wanneer ik rustig zou rijden. Als eerste reed ik weg.Toch al veel wind, harder dan 21km/u ging het niet. Ik hoopte ingehaald te worden door een groepje waarin ik mee kon rijden. Na een uur werd ik door een viertal racers ingehaald, maar hun tempo was toch te hoog. Ondertussen ging het niet meer harder dan 18 km/u vanwege de stormachtige wind die frontaal tegen stond en soms rechts voor. Na bijna 5 uur ploeteren had ik 80 km gefietst en kwam ik aan bij de lunch. Behalve die vier racers was  ik verder door niemand meer ingehaald. Een van die racers had ik wel al ingehaald maar die was niet eens meer in staat om mij te volgen. Met een stevige lunch van broodjes bananen ging ik maar weer alleen verder omdat er nog steeds niemand kwam. Ik had uitgerekend dat ik nog zeker vijf uur nodig zou hebben om op tijd binnen te komen. Het leek wel een elfstedentocht. De wind nam steeds meer toe en waar ik in het begin nog 18 km/u ging het nu vaak nog maar 12 km/u. Elke km kon afgeteld worden omdat de weg en de kilometer bordjes het enige wat er te zien waren. Onderweg werd ik gelukkig nog van water en energie reepjes voorzien door tourdirector Sharita. Ik had me de hele dag niet geforceerd en een rustig tempo gereden maar alleen rijden is toch niet slim. Acht km voor de campsite werd ik pas ingehaald door een groepje van 6 en daar ben ik gelijk bij aangesloten. Uiteindelijk kwamen we om 17.30 op de campsite aan. Een heleboel anderen bleken deze etappe fietsend niet te halen. Ik was 10.5 uur onderweg geweest en had er 10 uur van gefietst. Een heel pittig ritje. Het duurde nog wel een tijdje voor we te eten kregen omdat een aantal gestrande fietsers nog moest worden opgehaald.

Stage 1: Khartoum – Abu Dolooa = 87 km (10 jan)

Hoewel de groep dit jaar niet zo groot is viel het voor het hotel niet mee bij het ontbijt iedereen van een bord en kopje te voorzien laat staan een stoel, maar uiteindelijk stond iedereen op tijd klaar voor vertrek. De eerste 20 km fietsten we onder politiebegeleiding maar vanwege een feestdag was er nagenoeg geen verkeer. Na het konvooi kon iedereen zelf op weg. De lunch was alleen al vrij snel hierna gepland en zo zat ik om 9.30 aan de lunch. Snel een broodje verorberd en weer verder op weg. Er stond een stevige wind zo niet een zandstorm. Harder dan 15km per uur ging het niet. Aanvankelijk alleen tegen wind in geploeterd en de laatste 20 km in een groepje van drie. Het was wel uitkijken voor voorbij racende bussen. Wat een makkelijke dag leek te worden bleek heel pittig te zijn. Zo gaat dat vaak in het tda leven. De tent opzetten met zeer harde wind bleek heel probleem en men had elkaars hulp hard nodig. Menigeen met nieuw tentje had het extra lastig omdat ze ook nog moesten uitzoeken hoe het precies moest. Ik had me voorbereid op warmte/hitte maar het was toch best fris en ik was heel blij met mijn fleece vest.

Categorieën: Uncategorized | 3 reacties

Khartoum

Khartoum (9 jan)

Eenvoudig hotel of niet, wel goed geslapen in een goed bed. Met de temperatuur valt het erg mee, dus geen airco nodig. Die is er wel maar als je die aanzet is het net alsof er een auto naast je bed stationair staat te ronken. Om half zeven ontbijt om alvast aan vroege tijd te wennen. (2 uur tijdsverschil ook nog). Fiets al snel in elkaar en daarna kwam de hele groep bij elkaar voor instructies. Die ken ik ondertussen wel zo’n beetje. In de middag geluncht in restaurant waar de menukaart voor mij onleesbaar was. Toch iets te eten gekregen. Nog wat rondgefietst langs Nijl en alvast alle bagage de truck in gedaan. Klaar voor het fietsen waarvoor ik ben gekomen.

Frankfurt – Khartoum (8 jan) 

Dit keer helemaal naar Frankfurt gereden om een rechtstreekse vlucht op Khartoum te hebben zodat je er iets zekerder van kunt zijn dat je fiets ook meekomt. We waren avond tevoren naar hotel vlakbij vliegveld gegaan om er zeker van te zijn de vlucht te halen. Gelukkig maar want het nam meer tijd in beslag dan verwacht om in Frankfurt te komen. Om met fiets en 2 personen met een taxi op vliegveld 1 km verderop te komen lukte niet in een keer. Moest men 2 keer voor rijden. Daar weten ze in Afrika wel raad op. Heb daar met 2 fietsen en 2 personen dubbelgevouwen in taxi gezeten om uiteindelijk het vliegtuig wel te missen. Het inchecken van fiets en bagage leverde gelukkig geen problemen op en na een vlucht van 6 uur was ik in Khartoum. Visum was dit keer snel op vliegveld te regelen en er was iemand van hotel aanwezig die ik overigens ook snel weer kwijtraakte. Iedereen staat klaar om je te helpen of je nou wil of niet, en die hulp is natuurlijk niet gratis. Dat wist ik nog van de vorige keer. Ik had geen hulp nodig en heb iedereen af kunnen schudden. In het hotel was alles prima geregeld maar moest stiekem wel weer even wennen aan iets minder luxe. Het is schoon maar je ziet het er niet aan. Nog wel een hapje kunnen eten en een aantal fietsgenoten ontmoet.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

De ja vu

Het lijkt wel een jaarlijks ritueel, schaatsen om fit te blijven zodat er overwinterd kan worden op de fiets ergens op de route van Cairo naar Kaapstad. Want ja als TDA-routinier gaat Paul weer op pad om de laatste gaatjes die nog open liggen op de route dwars door Afrika dicht te fietsen. Morgen vertrekt hij vanuit Frankfurt om van Khartoum naar Gondar te fietsen. Natuurlijk horen er voor vertrek ook de bijna routineuze voorbereidingen bij, maar het is toch elke keer weer een heel gezoek naar alle spullen die gedurende het jaar door het hele huis verspreid raken. Een weekendje lijstjes aflopen en alles in de juiste tassen en tasjes stoppen dus. De fietsenmaker heeft trouw weer een grote doos geleverd en de fiets nog een keer een laatste servicebeurt gegeven. Dit jaar zit er weer voorvorkvering op de fiets, nu met hydraulische werking in plaats van lucht zodat ie niet lek kan gaan. Paul zijn fiets is ondertussen van al het gemak en de nieuwste foefjes voorzien, behalve het fietsmetertje, daar heeft hij dit jaar een stapje terug in de tijd gedaan. Niks geen hypermoderne toestanden, gewoon een sensortje in het wiel en aan de voorvork die vervolgens via een draadje alle metingen naar het metertje brengt. Hopelijk werkt deze ouderwetse methode wel zodat Paul eindelijk de door hem zo geliefde afstanden, snelheden, gemiddelden, etc. kan meten en iedere avond kan opschrijven in zijn even ouderwetse boekje! Via de toch weer modernere telefoon en internet technieken zal ik jullie weer op de hoogte houden van Paul zijn avonturen en prestaties!

01 paul op ijs 2014-01-05 15.50.34 2014-01-05 15.50.16

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Blog op WordPress.com.