Maandelijks archief: maart 2013

Malawiaanse miezer en mooie vergezichten

Stage 62: Kasungu- Lilongwe = 131 km (31 maart)

Om zes uur, net als het licht is geworden, vertrokken na een onrustige nacht. De binnenplaats van het hotel mag dan wel mooi gras hebben om je tent op te zetten, maar de disco die er is dreunt lekker door in mijn tent. Dat duurt tot elf uur (wat dus laat is voor onze begrippen). Als ik op pad ben heb ik niet echt het idee dat het eerste paasdag is. Het leven gaat gewoon door zoals anders. Er is redelijk wat fietsverkeer op de weg. Na een half uur kom ik door een dorp waar ik mensen zie die er in hun paasbest lijken bij te lopen. Ik rij in mijn eentje een redelijk tempo maar ik wordt door een locale fietser bijgehouden zelfs als ik mijn tempo af en toe verhoog. Fietsen kunnen ze hier wel. Regelmatig zie je in dorpen fietsreparatie winkeltjes onder een boom. Langs de kant van de weg vindt je ook heel veel tomatenverkopers maar er lijkt niemand te zijn die voorbijkomt om wat te kopen. Ik bewonder de moed, die zou mij in de schoenen zaken, zeker als je ziet dat er zoveel staan. Tot de lunch behoorlijk doorgefietst en zelfs een stuk bij de racers aangeklampt, maar dat tempo is toch te hoog gegrepen voor mij zeker als het iets steiler omhoog gaat. Na de lunch doe ik rustig aan en laat een locale fietser met op de bagagedrager vastgebonden mekkerend geitje voorbijgaan om er een foto van te maken, maar die gaat ineens zo snel dat hij al een dorp in is verdwenen voor ik hem kon inhalen. Het ziet er wel een beetje zielig uit, maar het toont wel aan dat hier alles per fiets kan worden vervoerd. Al op 20 km kun je Lilongwe in de verte in een dal zien liggen. Een prachtige rustige afdaling en eindelijk weer eens wind mee die hele dag behoorlijk heeft tegen gezeten en het stiekem toch nog tot zware dag maakt. In Lilongwe hebben we twee rustdagen en slaan we ons kamp op in een hotelkamer in buurt van de tda campsite.

Stage 61: Luviri School – Kasungu = 107 km (30 maart) 

Hoewel het niet heeft geregend is de tent toch drijfnat door de condens. Zoals gebruikelijk is geworden beginnen we met miezerig weer afgewisseld met regen. We weten inmiddels niet beter. Ook dat het weer snel opklaart zoals ook vandaag weer gebeurt. Ik fiets met Henri in stevig tempo naar de lunch. Daarna rij ik nog zo’n 45 km alleen die 55 km blijken te worden omdat route niet helemaal goed was aangegeven. Onderweg staan zoals gebruikelijk veel kinderen langs de weg die een minder vriendelijke toon hebben dan in Tanzania. Er wordt veel gebedeld om geld en de gebruikelijke vraag waar je naar toe gaat en hoe je heet. Als je een groep kinderen toeroept: ” munire” dan roepen alle kinderen tegelijk, alsof ze een commando krijgen : ” jawe” of zoiets. Erg bijzonder. Al voor de middag kom ik aan op de kampeerplek en zet mijn tent op op het binnenterrein van een hotel. Voor Henri reserveer ik een goed bed en maak dankbaar gebruik van de badkamer die daar bij hoort. De rest van de middag plak ik een aantal banden en doe het rustig aan, het ijkt wel een halve rustdag.

Stage 60: Mzuzu – Luviru School = 124 km (29 maart)

Vandaag wederom behoorlijk wat klimwerk met 2000 hoogtemeters te overbruggen. Mijn fiets handschoenen heb ik weggegooid. Bij natte weersomstandigheden gaven ze zo zwart af dat het iemand de opmerkte dat ik wel een local leek… Het duurt dagen voor ik het zwarte goedje eraf gewassen krijg. We starten in dikke miezer regen en de wolken trekken laag over waardoor we regelmatig in de mist rijden. Als na een tijdje ineens de zon doorbreekt dan blijken er prachtige bergruggen tevoorschijn te komen. Na de lunch eerst weer mist en regen maar daarna toch echt zon. Na 7 uur onderweg te zijn geweest toch al om 1 uur over. Dat lijkt vroeg maar we staan hier om half vijf op en om half acht de tent in. We kamperen bij een school op een voetbalveld met weer heel wat omstanders. ‘ s Avonds koelt het lekker af omdat we op 1800 meter hoogte zitten.

Stage 59: Chitimba Beach – Mzuzu = 136 km (28 maart)

’s Nachts is het behoorlijk gaan regenen en als ik wakker wordt is het nog niet opgehouden. We hebben geluk dat we in een cabine slapen en geen natte tent hoeven in te pakken. We ontvangen routeaanwijzingen voor de dag en eten ons ontbijt in de regen. De eerste 25 km is een tijdrit bergop. De laatste 10 km hiervan is een klim van gemiddeld 6 %. In de stromende regen vertrek ik en na anderhalf uur houdt het pas op als ik bijna boven ben. Het uitzicht is prachtig en we passeren onderweg veel watervallen. Halverwege zitten paar apen langs kant van de weg me aan te kijken. Ze snappen er niets van die gekke mensen in strakke pakjes op twee wielen. Sja wie snapt dat wel? Na de tijdrit liggen er nog eens 110 km voor de boeg. We cruisen door een schitterend weids landschap, met de wind in het gezicht en af en toe wat fikse klimmetjes. Met een paar anderen meegereden en afwisselend rijden we op kop. In begin van middag kom ik al op de campsite aan bij een hotel, waar zelfs nog kamer beschikbaar was die ik mooi voor Henri kon reserveren. Die kwam met al het klimwerk wat later aan en was blij dat hij geen tent meer op hoefde te zetten.

Rustdag in Chitimba Beach (27 maart)

Hoewel we nog maar twee dagen hebben gefietst komt de rustdag toch wel gelegen. Tijdens rustdagen houdt de TDA kok ook rust en moeten we zelf voor ons eten zorgen. Dat betekent over het algemeen dat we een kijkje kunnen nemen in de lokale keuken. Maar in dit geval zitten we met zijn alle op een prachtige camping aan het meer met één restaurant, waar we nu met de hele TDA crew van afhankelijk zijn aangezien er geen ander restaurant in de buurt is. Om 6 uur ’s ochtends staat al menig hongerig fietser klaar om zijn bestelling op te geven terwijl men pas vanaf 7 uur serveert. Zo gaat dat met een groep hongerige leeuwen… Voor ons betekent het een flinke tijd wachten op ons ontbijtje. De rest van de dag is kwestie van onderhoud tent, fiets en wat wassen en ook wat lezen en zelfs zwemmen in het aangename Lake Malawi. Aan het eind van de dag zitten we weer met zijn allen in hetzelfde restaurant en hebben ondertussen bijna alles wat op de menukaart staat al een keer besteld.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Rust en laatste klim en afdaling (!) naar Malawi

Stage 58: Karonga – Chitimba = 92 km (26 maart)

De ochtend  begint slecht want telefoon Henri blijkt te zijn verdwenen. Waarschijnlijk heeft de avond tevoren ergens neergelegd waar die voor het grijpen lag. Wel heel vervelend. We hebben advies gekregen in de plaats waar we nu zijn wat snacks te kopen omdat in Chitimba Beach waar we naar toe gaan voor een rustdag maar beperkt te eten is. Na het snackshoppen beginnen we aan een vlakke weg. Er is weinig autoverkeer maar wel heel veel fietsers, sommigen gaan zelfs harder gaan dan wij. Na een uur trappen steekt er weer een straffe wind tegen op. Telkens prachtig uitzicht op Lake Malawi. Het is vandaag maar 92 km maar door de tegenwind wordt het voor menigeen nog onverwacht zwaar. De Nederlanders en Denen zijn wind wel gewend. Ik kom al voor de middag op prachtige locatie aan Lake Malawi aan. Er zijn een aantal cabines die door de eerst aankomenden al zijn bezet, maar gelukkig had Anke er al een voor ons gereserveerd. De  eigenaar van Chitimba Beach blijkt een Nederlander uit Meijel te zijn. Dat schept een band en hij geeft me het wachtwoord van wifi.  De rest kan alleen inloggen via laptop, want als iedereen met zijn smartphones op Internet zit wordt de verbinding veel te traag. Maar door mijn Limburgse broederschap heb ik toch wat berichten en foto’s kunnen versturen om jullie op de hoogte te houden van de Afrikaanse wederwaardigheden. Nu eerst een duik in Lake Malawi!

Stage 57: Mbeya – Karonga = 162 km (25 maart)

Om zes uur ontbijt om vervolgens al ons spul een paar honderd meter mee te sjouwen naar het TDA kamp. Bij de ochtendlijke ridersmeeting blijkt dat we ongeveer in 20 km zo’n 900 meter moeten klimmen om Mbeya uit te komen en om in Malawi terecht te komen. De klim is lang maar erg mooi. Het gaat regelmatig afwisselend omhoog en omlaag. Daadwerkelijk schitterend landschap en dat blijft de hele dag zo. We worden ook nog getrakteerd op een lange afdaling. Ik mis bijna de lunch omdat ik dacht nog 10 km verder te moeten, mijn fietsmetertje is nog steeds buiten gebruik… Freek  zou hem goed hebben ingesteld en vanochtend van hem terug gekregen, maar ik heb hen nog niet kunnen bevestigen. Vanwege de grensperikelen om in Malawi te komen is het vandaag geen racedag en zo zie ik bij de lunch alle racers die normaal supersnel zijn. Ik wacht op Henri en samen fietsen we verder. We dalen steeds verder af en kunnen Lake Malawi zien liggen. De omgeving blijft prachtig.

Vlak voor de grens laat ik me nog even afzetten door een malafide geldwisselaar om mijn laatste overbodig geworden Tanzaniaans geld te ruilen voor Malawiaanse kwacha’s. De grensformaliteiten verlopen redelijk snel voor Afrikaanse begrippen. Daarna over eindelijk weer een vlakke weg, maar de Hollandse heuvels steken de kop op en we hebben flink wind tegen met nog ruim 50 km te gaan. We worden regelmatig gevolgd of voorafgegaan door locale fietsers die met een versnelling en bagage achterop toch 25 tot 30km per uur rijden. Het doet me denken aan de jaren zestig toen ik op de fiets met terugtraprem voor het eerst naar Zuid Limburg ging. Wel handrem erbij voor geval ketting eraf zou lopen en terugtraprem niet zou werken. Dat bleek toen ook nodig te zijn. Aan het eind van de middag komen we op de campsite aan vanwaar we Lake Malawi in de verte kunnen zien liggen.

Rustdag Mbeya (24 maart)

Hoewel ik prima in een tent slaap is het na 8 dagen ook wel fijn in een bed te slapen. Anke heeft voor ons in een hotel gereserveerd 200 meter van het hotel waar TDA tenten haar heeft opgeslagen. Het blijkt een soort appartement te zijn met grote kamer met keuken en heel groot gemeenschappelijk verblijf. Het ziet er prachtig uit maar de blinkende schijn bedriegt een beetje want als je gedoucht hebt staat de badkamer blank en de trap verschilt in hoogte van treden wat je tred een beetje uit balans uit brengt. Maar een bed is een bed. De fietskleding hebben we zelf gewassen in de keuken en buiten over het balkon gehangen. De hoteleigenaar is daar niet helemaal gelukkig mee vertelt ons dat dat niet de bedoeling in. Gelukkig is de Afrikaanse zon zeer gedreven in het drogen van kleren en was het al bijna droog. Voor de rest van de dag waren we druk om communicatie met het thuisfront tot stand te brengen. Wifi zou in heel Mbea zijn uitgevallen. Op een of andere manier lukt het toch nog wat berichten te versturen en zelfs een paar foto’s. De rest van de dag bestaat uit fietsonderhoud wat na de modderdagen hard nodig. Ook zet ik mijn snelle banden er weer op want vanaf nu alleen nog maar asfalt!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Tanzaniaanse modder

Stage 56: Makongolosi – Mbeya = 109 km (23 maart)

Midden in de nacht om 4 uur vertelt mijn telefoon dat de batterij op is en bijgeladen moet worden. Omdat het ook mijn wekker vat ik niet meer echt slaap. Henri had ook geen wekker meer en uiteindelijk was ik dat. Het gaat een zware dag worden omdat er meer dan 2000m geklommen moet worden. Op zichzelf wel te doen maar de weg is werkelijk erbarmelijk slecht met heel veel stenen. Na 4 en half uur fietsen bij lunch en dan gaat het klimmen pas echt beginnen. Na eerste klim kom ik uit op een smalle hoogvlakte waar je naar beide kanten ver naar beneden kunt kijken. Tot nu toe mooiste punt van de tocht.  Daarna door naar 2400 meter over een van de hoogste wegen in Afrika.  Als je denkt nog lekker 13 km te kunnen afdalen is dat een lelijke misrekening. Hoewel de Chinezen wel bezig zijn een asfalt weg aan te leggen, waren ze hier nog niet geweest. Constant uitkijken voor grote stenen en gaten. Dus bijna even langzaam naar beneden als naar boven. Voor vijven Mbeya bereikt naar zware fietsdag en daar was ik niet alleen in. Sommigen vonden dit zwaarste rit van tocht tot nu toe. Gelukkig daarna naar hotel voor rustdag. Na acht dagen wel verdiend.

Stage 55: Village Camp – Makongolosi = 120 km (22 maart)

De tent kan droog worden ingepakt en iets over zeven uur gaan we op pad. We hebben afgesproken met elkaar dat ieder zijn eigen tempo rijdt. Het gaat redelijk vlotjes. Weinig te zien als we door bosgebied fietsen. Na een korte lunch volgt een behoorlijk lastig stuk naar de campsite. Nagenoeg geen foto’s gemaakt omdat batterij telefoon bijna leeg is en telefoon tot morgen nog mee moet. De campsite is weer het plaatselijke voetbalveld en de belangstelling voor ons is nog groter dan elders.

Stage 54: Game Post 2 – Village Camp = 128 km (21 maart) 

Elke dag heeft weer een nieuwe verrassing. Na de hele avond regen en de hele nacht regelmatig een bui, kan ik net tussen de buien door een mijn natte tent inpakken. Na ontbijt toch maar op weg nog steeds in regen. De weg is een enorme modderboel. Het is glibberen en glijden en alles zit onder de modder. Na twee uur gaat de regen over in stromende regen. Wanneer de lunchtruck passeert word ik bijna van de weg geduwd doordat de truck ineens eens tuk wegglijdt. Het blijft oppassen. Achteraf blijkt dat twee rijders bij valpartij sleutelbeen hebben gebroken of zwaar gekneusd. Na 4 uur regen wordt het eindelijk droog en na de lunch is het weer beter en de weg ook, al blijft het uitkijken. Acht en half uur na vertrek kom ik in kamp aan. We zitten al honderden kilometers op weg naar Mbeya , maar verkeer komen we nauwelijks tegen. Hoogstens 3 of 4 auto’s op een dag. Wel een aantal dorpjes waar ondertussen alle kinderen langs de weg staan. Als ik dan “Jambo” roep dan klinkt in koor uit wel 20 kinderkelen tegelijk hetzelfde terug.

Stage 53 Game Post 1 – Game Post 2 = 114km (20 maart)

Na een hele avond regen de ochtend begonnen met het inpakken van natte spullen en een heel natte tent. De truck die de lunch verzorgt vertrekt al vroeg omdat wordt verwacht dat de weg moeilijk begaanbaar zal zijn vanwege de regen. Het is droog en de eerste 10 km gaan heel soepeltjes. Dan komen we in de echte modder terecht.  Een enkeling fietst, de rest loopt. De klei blijft met dikke klonten tegen de remmen hangen en zelfs als ik loop draaien de wielen niet. Ik kom een vrachtwagen tegen die voor de helft in de sloot ligt en een bus is ook van de weg geraakt. Met takken en houwelen probeert men met 25 man die weer op de weg te krijgen. Later zal blijken dat de dinnertruck daardoor enige uren vertraging oploopt. Wanneer de weg zo blijft komen we nooit 114 km ver. Gelukkig krijgen we na 5 km weer normale weg en na 3 uur fietsen kom ik bij de lunch aan. Helaas heb ik geen foto’s kunnen maken, de batterij van telefoon is leeg en bovendien had ik al moeite genoeg mijn fiets mee te sleuren. Na de lunch over afwisselend betere en slechte stukken weg. Het blijft een verademing in Tanzania te fietsen. Mensen zwaaien en lachen allemaal en zelfs een paar schoolklassen staan te juichen voor de ramen als ik voorbij kom. Als ik rond 2 uur op het plaatselijke voetbalveld van een dorp arriveer blijkt iedereen te wachten op de truck die nog vast zit. Alles loopt daardoor wat vertraging op. Henri was ik in modder al kwijt geraakt en na een korte lift en verwijdering van een zijn spatbord is hij toch nog tijdig binnen. Ik sta met mijn tent aan de rand van de kampeerplaats en dat geeft veel bekijks zoals de foto’s laten zien. Spullen moeten wel bewaakt worden want ook vannacht zijn sommigen spullen kwijtgeraakt die men buiten de tent had laten staan.

Stage 52: Puma Camp – Game Post 1 = 104 km (19 maart)

De regen is gelukkig opgehouden maar er hangen wel heel veel heel donkere wolken in de lucht. Dit keer voor de verandering een keer zonder pech vertrokken. De vorige dag bleek een van de riders (Huber) hard gevallen te zijn en in een ziekenhuis in de buurt opgenomen te zijn. Het kwam niet door voorbij razend verkeer maar doordat hij een bij wilde wegslaan. Het verkeer is namelijk behoorlijk roekeloos en ik vind het opvallend dat sommige fietsers toch naast elkaar blijven rijden. Na de lunch houdt het asfalt op en beginnen we aan een door de regen moeilijk begaanbare offroad weg die over 400 km in Mbeya uit zal komen. Ondanks de modderweg is het een prachtige tocht. ik ben al vroeg op de campsite maar mijn bagage laat nog even op zich wachten. Henri blijkt onderweg een lekke band te hebben gehad maar met enige hulp komt hij toch op tijd aan in kamp. Aan het eind van de middag begint het te regenen en dat houdt voorlopig niet op.

Stage 51: Katesh – Puma camp = 119  km (18 maart)

De hele nacht heeft het behoorlijk gewaaid. Mijn tentje heeft het goed gehouden ondanks dat er veel aan wapperde. We beginnen de derde ochtend op rij met pech. Als Henri wil wegrijden blijkt zijn band leeg. De route is prachtig en het is een genoegen om door Tanzania te rijden zeker als je dat met Ethiopië vergelijkt. Mensen lachen en zwaaien vriendelijk en iedereen zegt ” Jambo”. Het weer is zonnig en uiteraard moet er regelmatig geklommen worden. Na 70 km is de lunch en daarna snel door. De campsite is ergens in een weiland 3 km buiten Puma Village. Morgen houdt het asfalt op en dat betekent voor menigeen banden wisselen. Dat had ik 3 dagen geleden in al mijn enthousiasme al gedaan. Na het eten begint het te regenen. Dat belooft wat voor morgen op onverharde wegen…

Stage 50: Magugu – Katesh = 95 km (17 maart)

Vannacht onrustige nacht. Om 3 uur pakte politie vlakbij mijn tent nog een diefje op. Er was vlak bij mij in de buurt een tas gestolen. Ook al stond mijn fiets in de voortent, het slaapt toch niet helemaal. rustig. Al bij tijds ontbijt op en vertrokken met heel veel dreigende wolken. Na 25 km begint vandaag een tijdrit van 25 km met het nodige klimwerk. Bij het vertrek merkte ik dat er een spaak van mijn achterwiel was geknapt en het wiel daardoor wat aanliep. Bovendien had ik al een paar dagen geleden de offroad banden erop gelegd omdat ik dacht dat alles offroad zou zijn.  Ik het natuurlijk toch niet laten om mijn best te doen en zo werk ik  26e geworden van de 42e. Na de lunch rustig naar kamp gefietst door prachtig vruchtbaar groen land. We kamperen op bijna 1500m hoogte. Precies het aantal meters dat we vandaag ook omhoog zijn gegaan. Het kampement bevindt zich naast een hotel in Katesh. Alleen de snelsten hebben een kamer maar daar was ik overigens niet op uit. Ik geniet zowaar van het camperen met prachtig uitzicht vanuit tent. Wel weer nodige kinderbekijks en opletten op je spullen.

Stage 49: Arusha – Magugu = 145 km (16 maart)

Na 3 rustdagen gelukkig weer op de fiets. Om 5.45 al aan het ontbijt in ons hotel en gelijk daarna een taxi waarmee we hadden afgesproken staat om 06.00 klaar zodat we op tijd in tda campsite konden zijn voor de riders meeting. Bij aankomst blijkt mijn band lek te zijn, niet echt bevorderlijk voor een goed humeur. Gelukkig kon ik de binnenband snel vervangen en rijden we alsnog als eersten weg omdat we al hadden ontbeten. Als we Arusha uit zijn rijden we door prachtige landschappen. De weg is redelijk en we rijden lange tijd op een weg die nog in aanleg is. Lekker rustig maar wel een soort van grind aangezien het asfalt nog gelegd moet worden. Na 80 km lunch en daarna nog lange tijd over een net nieuw aangelegde asfaltweg. Het is redelijk vlak met prachtige vergezichten. We komen al vroeg aan op de campsite, het plaatselijke voetbalveld, met heel veel belangstelling van locale bevolking. Overigens hadden we de afstand afgelegd met een gemiddelde van net boven de 24 km/u, dat wilde ik jullie toch niet onthouden.

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Drie rustdagen

Rustdag 3 (15 maart)

De derde rustdag hebben we gebruikt om de golfbaan nog eens te bezoeken en om voorbereidingen voor komende acht aan een volgende fietsdagen te treffen. Op de camping heb ik het schema met de afstanden opgehaald. Ziet er indrukwekkend uit. Ik ben bang dat er weinig mogelijkheden zijn om berichten en foto’s te versturen aangezien we de onverharde paden opgaan.

Rustdag 2 (14 maart)

Op de tweede rustdag werden we ’s ochtends opgehaald door Noud van Hout, een Nederlander die al 10 jaar in Arusha woont en die hier een groot aantal projecten heeft opgezet via de Watoto Foundation (www.watotofoundation.nl). Vorig jaar hoorde ik voor het eerst van deze stichting via Ton van der Vegt. Hij sponsorde naar aanleiding van zijn deelname aan TDA Watoto en dit jaar heb ik zijn voorbeeld gevolgd.

Het eerste project dat we bezochten, genaamd “Child in the Stars”, is een tehuis waar maximaal 12 straatkinderen uit heel Tanzania worden opgevangen. We werden luid zingend ontvangen waarna wij ons voorstelden. De kinderen deden dat ook allemaal tijdens de les. We moesten de nodige vragen beantwoorden over ons beroep en ons land. We kregen een rondleiding door het tehuis en de tuin, met alle kinderen in het kielzog. Ten slotte lieten ze nog wat gymnastische oefeningen zien.

Vervolgens werden we naar een groot complex gebracht 20 km verderop : “Child in the Sky”. Als de straatkinderen de eerste 3 maanden goed zijn doorgekomen krijgen ze hier een opleiding zodat ze een beroep hebben geleerd waarmee ze verder kunnen. Er verblijven hier zo’n honderd kinderen. Het ziet er zeer gedisciplineerd en verzorgd uit. Na een rondleiding hier gingen we door naar de Kiboko Lodge die mede is opgezet zodat de kinderen hier stage kunnen lopen. Omdat ik had toegezegd de aanleg van een borehole (waarvoor 60 tot 80 meter de grond in geboord moet worden) mee te sponsoren, gingen we ook nog even bij de aannemer langs die de klus gaat uitvoeren. Hij gaf ons nadere toelichting op zijn offerte. Als het borehole er uiteindelijk is kan ook de omliggende community er gebruik van maken.

Terug op Kiboko Lodge kregen we een heerlijke lunch voorgeschoteld. Het is prachtig gelegen en zeker een aanrader. Lonely planet vermeldt het zelfs als een topkeuze. Na de lunch nam Noud ons nog mee naar een school en een weeshuis waar hij ook in het bestuur zit. In een kerkje die we onderweg ook nog bezochten hing al foto van de nieuwe paus, welk nieuws ik een paar uur tevoren had gehoord.

Zeer veel gezien en heel veel indrukken opgedaan. Wat een energie heeft die Noud nog terwijl hij toch ook al 65 is. Geweldig!

Rustdag 1 (13 maart)

Hoewel we nog maar 2 dagen hebben gefietst krijgen we toch al drie rustdagen cadeau, het lijkt zo waar een vakantie ;). Degenen die de hele tour rijden zijn op de helft en hebben nu gelegenheid om een korte safari te doen. Van tevoren hadden we al een mooi hotel geboekt omdat de camping waar de hele TDA kudde zit nogal rumoerig is en omdat we stiekem ook graag vlakbij de golfbaan wilden zitten. Monter trokken we er op uit om de 9 holes baan te lopen. We waren verplicht om met een caddy op pad te gaan en we kregen begeleiding van de kampioen van Tanzania… Ik voelde me dus niet helemaal op mijn gemak en was blij dat ze ons niet van de baan afstuurden door ons gestuntel.

In de middag zijn we op zoek gegaan naar een campingwinkel om een nieuw slaapmatje voor Henri te zoeken. Gelukkig is Arusha de start-, en bevoorradingsplek voor alle bergwandelaars die zich aan de Kilimanjaro wagen en zijn er zo waar een aantal ‘outdoorshops’. Onze tweede zoektocht leidden ons naar een bank om alle dollarbiljetten van voor 2003 om te wisselen. Men blijkt oude biljetten hier niet te accepteren vanwege een andere koers. Al met al hebben we een mooi straatbeeld van Arusha gekregen tijdens deze queeste. Terwijl wij balanceren op onze fietsjes, balanceert men hier met van alles op zijn hoofd..(zie foto)

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Van Kenia naar Tanzania

Stag 47:  Nairobi – Namanga = 157 km  (maandag 11 maart)

Na een onrustige nacht met veel hondengeblaf sta ik om 5.30 op en probeer weer snel in het TDA-ritme te komen. Ik probeer alles zodanig op te bergen dat het meteen weer is terug te vinden. Bovendien moet alles ook nog in de locker passen. Iedere keer weer een kleine logistieke operatie. Omdat er in totaal zo veel ‘riders’ zijn hebben wij een locker in de lunchtruck toegewezen gekregen, waar ze breder  zijn maar minder diep. Het is even passen en meten, maar alles krijgt uiteindelijk een plekje. Henri past zich goed aan aan de hurry waarin alles gaat en staat al klaar voor vertrek. Een uur en drie kwartier nadat ik ben opgestaan gaan we op pad. De eerste 17 km  gaan over een drukke en slechte weg om de stad uit te komen. Na 40 km wordt het nog erger want de weg blijkt onder construction te zijn. Het lijkt wel een gravelroad in Namibië.

De tocht duurt langer dan ons lief is en Henri vraagt zich af of hij wel de goede vakantie heeft geboekt. Na 70 km is er even tijd voor lunch, na 125 km zijn we dringend aan cola toe en maken de voor TDA gebruikelijke cokestop. Henri probeert contact te krijgen met plaatselijke bevolking maar dat gaat wat moeizaam. 15 km voor finish gaat het regenen en de drup gaat over in een tropische stortbui die aanzienlijk kouder is dan men mij had voorgesteld. We hebben nog even geprobeerd te schuilen omdat we niks zagen, maar al weer snel doorgereden. Natter konden we toch niet worden. Op de camping was men ook alles in veiligheid aan het brengen, maar gelukkig was het zoals een tropische bui betaamt, ook snel weer over. Het bijzondere was dat fietsers die een half uur later binnen kwamen helemaal droog waren gebleven. Al met al een zware eerste dag. Voor de liefhebbers: we waren om 15.45 uur binnen en gemiddeld 21.5 gemiddeld gereden. Geen slecht begin, al zeg ik het zelf.

Stage 48: Namanga – Arusha = 118 km (dinsdag 12 maart)

Vandaag lijkt het een korte etappe na gisteren. We hebben een relatief matige camping plaats en honden blaffen weer de hele nacht wat af. Ik heb het ritme en de logistiek nog niet helemaal te pakken. Ik kan mijn fietsmetertje niet vinden… Dan maar zonder van start en dat betekent heel wat voor mij! Maar dat is TDA. Na 4 km komen we aan bij de grensovergang met Tanzania. Dat betekent eerst papieren invullen om je uit te schrijven uit Kenia en vervolgens weer papieren invullen (en betalen) om Tanzania in te komen. Dit hele proces duurt toch gauw een uur. Wel meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om geld te wisselen bij een van de vele wisselaars die er rondlopen. Weer wennen aan nieuw geld terwijl ik nog niet eens aan de keniaanse shiling was gewend. Dat blijkt wel, want bij het afrekenen van een colaatje gaf ik iemand 50 dollar ipv 50 shilling (50 cent). Ik had het zelf eerst niet door maar de jongen aan wie ik het gaf stond met zulke grote ogen te kijken dat ik zag dat er iets mis was en we nog terug konden ruilen naar de juiste briefjes.

Om half negen gaan we eindelijk echt van start. Prachtig landschap, niet te warm en weinig verkeer op glad nieuw gelegd asfalt. Toch redelijk heuvelachtig en in de verte duikt mount Meru aan de horizon op. Ondanks het heuvelachtige is het een lange rechte weg. Na 70 km lunch en gelijk daar achteraan een klim van 10 km. Ik raak Henri kwijt die halverwege een cokestop neemt. Na de klim zou het nog 30km afdalen naar Arusha zijn. Dat viel stiekem een beetje tegen door de harde wind tegen en regelmatig klimmetjes.

Om half drie kom ik aan op de campsite in Arusha, waar ik nog een uurtje wacht op de lunchtruck waar mijn bagage in zit. Zaterdag beginnen we aan 8 dagen offroad dus ik zet er alvast banden op met meer profiel.  Maar eerst drie rustdagen die we heel lux in een hotel gaan doorbrengen. Voor fietsers die de hele tocht in een keer rijden zijn we op de helft van de toer. De meesten hebben een safari geboekt in het nabij gelegen Serengeti Park. Ik hoop nog wat wild onderweg tegen te komen. Aan het eind van de middag worden mijn benen verrast door wat kramp, misschien toch te voortvarend geweest vandaag. Gelukkig hebben we 3 dagen voor herstel!

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Klaar voor de start!

Afgelopen zaterdag is Paul naar Nairobi gevlogen om weer een stuk van de Tour d’Afrique te fietsen. Dit keer heeft hij Henri, het andere broertje van Marjet, zo gek gekregen om mee te fietsen. Namens Paul zal ik (Anke) zijn blog weer bijhouden met berichten en foto’s die ik van hem ontvang via whatsapp en mail. Ondertussen heb ik de eerste berichten alweer ontvangen!

Na een goede vlucht zijn we goed aangekomen in het hotel in Nairobi. De woestijn was lang en ver met af en toe zichtbare irrigatievelden. De volgende ochtend zijn we vroeg naar de camping gegaan waar het hele fietscircus zich had neergestreken. Het valt niet mee alle mensen te leren kennen. Voor de nieuwkomers hebben we al een eerste meeting gehad. Er zijn namelijk 20 nieuwe fietsers die in Nairobi van start vaan. Dat zal wel invloed hebben op het groepsproces. In totaal zijn er nu zelfs 10 Nederlanders. Mijn fiets is helemaal klaar voor vertrek, morgen staat er 157km op het programma!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.