Maandelijks archief: maart 2012

Home sweat home!

Beste mensen,

Vanochtend in alle vroegte hebben we papa op het vliegveld opgehaald en hij kwam zo bruin als een hoentje de aankomsthal instappen. Voor de ochtendspits waren we alweer in Nijmegen om met twee van de kleinkids samen te ontbijten. Kortom een warm onthaal na een spectaculaire trip! De fiets kan weer even in het vet, de vraag is voor hoe land, want de tocht is nog niet volbracht…..wordt vervolgd!!

PS vergeet ik bijna te vermelden dat meneer wel als 10e is geeindigd van de sectie Addis – Nairobi!!!!       (zie uitslagen)

Zondag 11 maart. Nairobi.

Vandaag vertrek ik naar Nederland. Na een goede nachtrust ondanks veel hondengeblaf is het een kwestie van alles verzamelen en mijn fiets inpakken. Er is uit Nederland een nieuwe sectional rider aangekomen van wie ik een mooie klm fietsdoos krijg. Fiets inpakken is dus zo gebeurd in tegenstelling tot twee jaar geleden toen ik van 20 kleine doosjes een grote doos moest zien te plakken. Vlakbij de campsite is een grote shopping mall voor de laatste inkopen. ’s Middags is er nog een bike donation door de TDA foundation. Voor de rest wachten op vliegtuig. Laatste foto’s van campsite, bike donation en bagage.

Zaterdag 10 maart. Savage – Nairobi 110 km.

Laatste fietsdag maar geen racedag zodat iedereen rustig aan doet. Het is een prachtig landschap waar we doorheen fietsen. Er wordt van alles verbouwd en regelmatig zie je schoolgebouwtjes. Van primary schools tot high schools. Een heel verschil met Ethiopië. De soms onaangename bejegening daar ben ik overigens alweer bijna vergeten, maar het verschil met Kenia is wel groot. We rijden vandaag over een weg met veel verkeer. Vooral tegemoetkomend verkeer is levensgevaarlijk en soms moet je de berm in. Na 40 km wordt het een vierbaans snelweg, maar dat geeft als fietser nu meer ruimte.

Bij km 52 is er lunch en we verzamelen om in konvooi naar en door Nairobi te gaan. Het is lang wachten op de langzaamste rijders en uiteindelijk wordt gelukkig besloten slechts de laatste 18 km in konvooi door Nairobi te rijden. Door Nairobi met politiebegeleiding is toch weer een hele ervaring. Uiteindelijk einde van de middag op campsite aan de buitenkant van Nairobi. Foto van onderweg. Foto van verzamelen voor konvooi en foto van mijzelf.

Vrijdag 9 maart. Nanyuki – Sagana 105 km.

Omdat de evenaar 2 km ten zuiden van Nanyuki ligt verzamelen we daar eerst voor een fotosessie. Daarna ruim 100km over een goede en mooie weg die op en af gaat. Wind staat niet helemaal gunstig maar we dalen meer dan we klimmen. Aanvankelijk heel uitgestrekt landschap met korenvelden later wat bosrijker. In het begin reed ik met een groepje mee maar al snel toch alleen doorgegaan. Ik kan dan beter om me heen kijken en hoef niet zo op het achterwiel van mijn voorganger te letten.

Al rond de middag op campsite aangekomen waar allerlei activiteiten kunnen worden ondernomen zoals raften en kanovaren. Er zijn een aantal schoolgroepen die zich uiteraard laten horen. Camping is prachtig met zwembad waar ik vanwege aantal wonden aan mijn been geen gebruik van kan maken. Ik ben al een beetje aan het voorbereiden op vertrek uit tda-gebeuren. Foto van overschrijden evenaar. Van campsite met soep en van mezelf.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

De laatste dagen….

Donderdag 8 maart. Isiolo – Nanyuku. 71 km.

Het lijkt vandaag een gemakkelijke dag te worden met maar 71 km. Maar we moeten wel de eerste 30 km 1500 meter klimmen. Als je de campsite afrijdt de asfaltweg op begrijp je niet waarom je bijna niet vooruitkomt. Hele uitgestrekte vlaktes die veel meer stijgen dan je kunt waarnemen. In de verte kun je de Mt Kenia zien liggen. Prachtig landschap. Helaas is het zicht wat beperkt door de wolken hoewel Mt Kenia toch goed te zien is. Na drie uur vooral klimmen lunch op 2000 meter hoogte en het is er koud en winderig. Met wind in de rug en wat afdalen al voor de middag op mooie campsite in Nanyuku. Daar vind ik zowaar wifi.

Woensdag 7 maart. Konvooidag.

Vandaag rustig begin van de dag. Er hoeft niet gefietst te worden. We worden 175 km met de bus vervoerd. Het dagelijkse ritme gaat wel gewoon door, om 7 uur ontbijt en tegen achten vertrekken we in konvooi naar Isiolo. De eerste 20 km is hobbelen. Daarna begint asfalt van de weg die in 2011 is geopend. Tegen de middag komen we aan bij een hotel waar we kamperen op groen gras. De rest van de dag is fietsonderhoud, banden wisselen en kletsen. Het wordt ons afgeraden om naar Isiolo te gaan dat een paar km verderop ligt. Het er namelijk  niet echt veilig zou. Foto’s van konvooi, vanuit bus, buiten bus en van campsite.

Dinsdag 6 maart. Marsabit – Laisamis 96 km.

Na de rustdag die zeer welkom was vroeg aan ontbijt die tevens als ridersmeeting dient. Het overzicht van voor mij de laatste dagen staan op een foto. Vandaag wordt een zware off road dag voorspeld en een behoorlijk aantal riders neemt al meteen de truck. Er wordt op aangedrongen geen foto’s te maken, zeker niet ban het volk de samburu. We hebben nog meer militaire begeleiding dan gebruikelijk. De volgende dag zullen we zelfs een deel met de bus afleggen omdat er vorige week wat ongeregeldheden waren. We vertrekken uit Marsabit waar het nog heerlijk koel is, een prachtige nevel hangt en bijzondere bomen groeien. De weg gaat wel naar beneden maar is bijzonder moeilijk vanwege vele gaten en keien. Als fietsers gaan we sneller dan begeleidende voertuigen. Er zijn ook stukken waar je lekker kunt doorfietsen. Toch nog twee maal gevallen. Kapotte knie en elleboog en men rechter pink stond ook niet meer normaal. Na wat bewegen schoot bovenste kootje vanzelf weer in kom.

Na de lunch wordt de weg nog slechter. Soms denk je dat het niet slechter kan maar blijkt het toch te kunnen. Als we in buurt van Laisamis komen hebben we aantal keren last van stenengooiende kinderen. Dat hadd ik niet meer verwacht, maar waar we zijn in een onherbergzaam buitengebied. De bevolking is heel anders en gaat zeer kleurrijk gekleed. Om half drie, net voor grootste hitte over. Er blijken wel meer riders te zijn gevallen want bij de de medicals is het druk.

Maandag 5 maart. Rustdag Marsabit.

Na de vermoeiende dag van gisteren had ik een kamer genomen. Helaas geen toilet of douche. Daarvoor moet je naar buiten. Het muskietennet onverhoopt gebruikt want ’s ochtends had ik er vier gevangen in het net. De zusters serveerden ontbijt en lunch. Heel de ochtend ben ik druk geweest met fiets poetsen en wassen, want aanvankelijk was er geen water. Na een warme lunch weer energie om naar Marsabit te gaan. Gelukkig kregen we een lift. In Marsabit hadden ze wifi en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Op de terugweg taxi naar taxi gevraagd. Dat blijken daar motorfietsen te zijn. Zonder helm en met heel goed vast houden veilig overgekomen in campsite. Op de foto campsite bij de nonnen. De hoofdweg door Marsabit en de eetzaal bij de nonnen.

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Jambo!!

Zondag 4 maart. Lava Rock Camp- Matsabit 87 km.

Vandaag staat de moeilijkste stage op het programma. De weg is onbegaanbaar door de keien. Er zijn 2 diepe sporen en wil je van spoor veranderen dan moet je afstappen. Bij aankomst gisteren in het camp vond ik het gekkenwerk en nu moet ik weer. Na een veel te warme nacht voor zevenen op pad gegaan. De lunch staat na 36 km gepland en na 3 uur ploeteren kom ik daar aan zonder echt te vallen. Clips voor de schoenen durf ik vaak niet te gebruiken. Hoe abominabel slecht de weg is kun je nauwelijks beschrijven. Je moet het zelf hebben ondervonden (dat is echt niet te doen inderdaad!).

De weg is niet alleen slecht maar klimt in totaal 1000 meter. Ook dat is naast de hitte van 40° nog wel te overleven maar de stormachtige tegenwind maakt dat ik uiteindelijk met een gemiddelde van 11 km per uur na bijna 8 uur fietsen en 9 uur onderweg zijn aan het einde van de middag aankom. We logeren bij zusters 3 km buiten Marsabit en zij zorgen ook voor het eten. Prima verzorgd maar om half acht heb je na zo’n dag fietsen al drie doden gestorven. Foto van vervoer in Kenia. Van lava rock camp. Van onderweg als ik onder een boom uitrust en van een krater.

Zaterdag 3 maart. Sololo-Lava Rock Camp. 84 km.

Gisteren blijkt Klaus, een 60 jarige Deen, met wie ik regelmatig contact had, te zijn gevallen en zijn heup te hebben gebroken. Hij is teruggebracht naar Moyale en vandaar naar Nairobi gevlogen. Dat is even schrikken en voor mij reden extra voorzichtig te zijn. Mijn vering van mijn voorwiel is weer defect maar voor vertrek en bij lunch oppompen (de vering kun je ook oppompen…) is voldoende om over te komen. En die vering is ook hard nodig. Tot lunch is er nog redelijk te fietsen, maar na lunch als de lava rock begint is het vechten voor elke meter. Met 10 tot 12 km per uur ga ik nog altijd harder dan de Nijlgorge-klim, houd ik me voor. Om zeven uur gestart en net voor de grootste hitte om half twee in campsite in totale leegte met veel lavastenen. Op het laatst is fietsen bijna niet mogelijk. Ik ben niet gevallen en dat blijkt bij een heleboel anderen anders te zijn gaan. Foto van voor lunch toen weg nog goed was. Lavarockweg. Een boom, een van de weinige waar ik schaduw wilde zoeken was al bezet.

Vrijdag 2 mrt. Moyale- Sololo 79 km.

Vandaag de eerste van vijf dagen off road. We staan iets eerder op om op tijd te kunnen vertrekken en dus zoveel mogelijk profijt van ochtendkoelte te hebben. Het gaat knap warm worden.  We beginnen met 10 km wat afdalen en er zitten behoorlijke gleuven en gaten in de weg of wat daar voor moet doorgaan. Veel mul zand en oppassen om telkens berijdbare route te vinden en keien te mijden. Er is weinig verkeer maar als het voorbij komt is het stofhappen. We passeren geen dorpjes, alleen een lange eenzame weg die wat golvend verloopt.

De lunch op 40 km al na ruim twee uur bereikt en eigenlijk te vroeg om te lunchen. Na de lunch wordt de weg nog slechter en de laatste 10 km is bar en boos. Of door heel mul zand rijden of stuiteren over een wasbord. Veel harder dan 10 km per uur gaat het niet. Toch ben ik al op tijd in Sololo. Het zijn een paar hutten en winkeltjes langs de weg. Men verkoopt water en cola en dat wordt dankbaar afgenomen. De winkeltjes zijn niet groter dan een bushokje. In de avond valt de eerste regenbui sinds de start in Cairo half januari. Heerlijke afkoeling maar de waterdichtheid van mijn tent laat te wensen over.

1 maart. Bush Camp- Moyale 83 km.

Vandaag een korte etappe omdat we de grens van Ethiopië naar Kenia passeren. De laatste dagen in Ethiopië lijken in niets op voorgaande tijd in Ethiopië. Mensen zijn totaal anders en het landschap is ook veranderd naar een drogere savanne. Omdat de grens tussen de middag dicht is probeer ik er voor twaalf uur te zijn. De eerste vijftig gaan heel voorspoedig maar de laatste dertig vallen door sterke tegenwind en diverse klimmetjes behoorlijk tegen. Als je denkt boven te zijn blijkt er altijd nog weer klim achter te zitten. Formaliteiten bij grens verlopen probleemloos en voor 12 uur ben ik op de eerste campsite in Kenia.

’s Middags look ik wat rond in Moyale, de naam van het grensdorp. Wat een chaos. Het asfalt is weer opgehouden. Zandwegen met diepe gleuven en grote keien banen een weg tussen de huisjes. Bij de bank staat al een jaar een auto die in beslag zou zijn genomen. Ondertussen zijn  de wielen verdwenen. Een tankwagen zonder truck die er ook al tijden moet staan, dient als schaduwrijke vergaderplek. Ik ontdek een wifi plek maar de electro winkelier wil mij het wachtwoord niet geven, ook niet na een half uur praten. Hij zet zijn computer uit. Dus de berichten volgen later. Als ik wat drinken koop heeft men geen wisselgeld maar wel een pakje biscuitjes gelijk aan het bedrag dat ik moet terugkrijgen. Een ander land waar men wel veel beter Engels spreekt. Het Swahili is ook gemakkelijker en ik ben druk aan het oefenen. Jambo!

Woensdag 29 febr. Yabello-Bush Camp.128 km.

Vandaag staat er weer een stuk asfaltweg op het menu.  Het is ook gelijk de enige weg die vanuit Yobello naar Kenia gaat. Er is weinig verkeer en er wordt door chinezen hard aan een nieuwe weg gewerkt. Het lijkt of we al in Kenia zijn. De aarde is rood en de mensen zijn veel aardiger. Geen last van de gebruikelijke benaderingen. Hoewel de wind niet echt gunstig is fietst het lekker en regelmatig met prachtig landschap. De mensen zijn hier veel donkerder van huidskleur en veel kleurrijker gekleed.

Na de lunch toch nog een pittige klim, harde wind tegen en erg slecht wegdek. Gelukkig is mijn voorvorkvering gerepareerd en heb ik de off road banden niet gewisseld. Na 5 en half uur fietsen op campsite aangekomen waar gelukkig weinig belangstelling voor is van de lokale bevolking. We gaan Ethiopië dus achter ons laten. Foto’s van onderweg en van campsite met versteende termietheuvel.

Dinsdag 28 februari. Rustdag in Yobello.

Al vroeg op en maar begonnen met fietskleren zelf uit te wassen. Overige was in hotel of wat daar ook voor moet doorgaan, afgegeven. Na een uur nog geen ontbijt en maar naar tda campsite bij hotel gegaan om daar te ontbijten. Verder heb ik de hele ochtend besteed aan onderhoud van fiets en tent. In het dorpje ben ik op zoek gegaan naar batterijen voor mijn fietscomputer. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd en maar uiteindelijk heb ik de juiste batterijen bemachtigd. Het volgen van de gebruiksaanwijzing van mijn fietscomputer was eigenlijk nog ingewikkelder.

Alles is weer in orde voor komende vijf dagen waarvan programma is bijgevoegd als foto. Stiekem ben ik blij om Ethiopië te verlaten. Het is een mooi land met heel veel mensen die je constant aanspreken. Er zijn ook heel veel mensen die je met een stralende lach aankijken, maar dat blijft toch minder hangen op een of andere manier.  Ik denk niet dat ik direct behoefte heb om er nog terug te keren, zeker niet fietsend, hoewel het een echte uitdaging is.

Maandag 27 febr. River bed Camp- Yabello 97 km.

Ondanks dat de tent niet echt recht stond omdat er geen vlak stuk was te ontdekken toch redelijk geslapen. ’s Nachts vallen er wat regendruppels, maar echte regen blijft uit. Weer op tijd vertrokken. De hele dag geen asfalt op laatste stukje na. Eerste 50 km tot lunch gaan voorspoedig in 4 uur. Nadien gaat weg omhoog, in totaal klimmen we 1500 meter. De omstandigheden zijn pittig; sterke wind tegen en mijn voorvorkvering is defect, heel veel stenen en geen vlak stuk weg te ontdekken. De temperatuur valt gelukkig mee zo net boven 30° is al niet meer warm.

Het landschap is veranderd door de rode aarde en het is hier dun bevolkt, dus geen last van stenen gooiende kinderen. Na een cokestop en refreshment eindelijk na 7 en half onderweg te zijn kom ik aan in Yabello. Daar heeft een van mederijders, Gizelle, die met truck vooruit was, een kamer voor me geregeld. Het serveren van het eten nam helaas nogal wat tijd in beslag. Na lang wachten komt er dan toch voor ieder een groot bord met heel veel brood (zie foto). Voor het poseren van Keniaan moest ik een PVM bar (energiereep) betalen.

Zondag 26 februari. Arba Minch – River bed Camp 100 km.

Omdat ik een hotelkamer had kon ik al eerder ontbijten in het hotel en was als eerste op pad. Op die manier hoopte ik wat minder last van kinderen te hebben maar dat viel eigenlijk tegen. Bovendien is het zondag dus geen school voor de kinderen. Na 35 km off road tot lunch. Mooie vergezichten en het is behoorlijk bewolkt. ’s Nachts blijkt het al zwaar geonweerd en geregend te hebben maar ik heb niets gemerkt terwijl ik dacht slecht te hebben geslapen. Na de lunch weer asfalt maar wel met pittige klim. Daarna via dirt road afdalen naar het river bed camp. Dat blijkt vanwege vele stenen en steilte niet eenvoudig. Onderweg nog wat foto’s gemaakt. Als je stopt heb je meteen kinderen om je heen.

Zaterdag 25 februari. Bush Camp – Arba Minch 103 km.

Vandaag een rit met verschillende stukken dirt road. Gisteren daarom banden gewisseld. Eerste stuk was mooi asfalt waar veel mensen al vroeg op weg waren, maar allemaal droegen ze een groot mes (machette) in hun hand. Ziet er vervaarlijk uit. Moeilijk foto van te maken. Lukte ook niet van een hele kolonie baboons die op de weg zaten. Zodra ik stop vliegen ze weg de struiken in. Er is heel veel vee op de weg en die dan ook hele weg in beslag nemen. Voor een fietser gaan ze niet aan de kant en ik moet regelmatig stoppen. Als de dirt road begint is het goed uitkijken om niet over/tegen vervaarlijk uitstekende stenen te rijden. Als je dan ook nog naar alle mensen moet zwaaien is het extra oppassen.

Al vroeg bij de lunchplek en al voor twaalf uur in Arba Minch. Het venijn zat in de staart met een lange pittige klim maar dan heb je ook een mooi uitzicht over het meer. We kamperen bij een hotel waar ze ook kamers hebben en daar maak ik dankbaar gebruik van. Omdat ik wat tijd over heb laat ik me met een tuk tuk terugbrengen naar een ander hotel in Arba Minch met wifi. Heb me daarvoor behoorlijk laten afzetten, maar bij wifi hotel kom ik een aardige man tegen die voor een ngo werkt en die mij met zijn auto terugbrengt. De eerste foto is een kudde koeien op de weg. Tweede het uitzicht over meer vanaf campsite.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.