De eerste 8 dagen in de hitte

Beste allemaal,

De wereld op zijn kop deze week: Paul in de hitte op een fiets in Afrika, Anke in de bittere vrieskou op natuurijs! Alles is mogelijk, dat blijkt maar weer.

  

Hieronder volgen foto’s en het verslag van papa wat ik via gesproken berichtjes en whatsapp heb ontvangen. Ondertussen heb ik hem ook gesproken en hij klinkt erg tevreden. Vanuit Khartoum begonnen ze gelijk aan de langste etappe tussen twee rustdagen, namelijk 8 dagen lang doorbikkelen! Daarbij de overgang van vrieskou naar boven 40, dat is nie niks! Dat wou ik er nog even bij zeggen, ben natuurlijk heel trots dat die piepjonge vader en oom van mij dat gewoon nog even doen! Morgen en overmorgen fietsen ze naar Bahir Dar en daar hebben ze weer een rustdag, dat is een beter acclimatisatie schema lijkt me zo!

Zaterdag 4 februari

De dag begint slecht. ’s Nachts blijken er een tweetal fietsen te zijn gestolen. Ze stonden vlakbij onze fietsen, want wij stonden ook nogal aan de rand van het kamp vlakbij een grote weg. Ondanks (of dankzij?) dat er politiebescherming is zijn de fietsen weggehaald. Jo en ik hadden onze fietsen met een kabel aan elkaar gemaakt. Misschien is dat onze redding geweest.

Na de ruim 140km van de vorige dag besluiten we om een halve dag rust te nemen. We beginnen in de lunch truck maar dat schiet bepaald niet op. Na de lunch, dat is al ’s ochtends om 11uur, vertrekken we en we komen precies in de hitte van de dag terecht. We fietsen zo’n 75km en omdat de wind gunstig staat gemiddeld 28 km/u. We maken dankbaar gebruik van een aantal cokestops. In het kamp hebben we dan nog de nodige tijd over zodat ik mijn banden kan wisselen. De volgende dag liggen er namelijk rough roads op ons te wachten. Ook monteer ik een andere zadelpen met nog meer vering.

Onderweg is het opvallend hoe vriendelijk de Sudanesen zijn. Vaak roepen ze wat in het engels dingen zoals ‘Hello’, ‘What is your name’ en ‘How are you?’ Maar vooral ‘where are you going to?’ Toch gebeuren er ook wel eens onaangename dingen omdat mensen in al hun enthousiasme aan je stuur trekken. Gisteren waren er helaas een paar valpartijen waardoor sommige rijders gewond zijn geraakt.

Zondag 5 februari

We fietsen vandaag 87km over onverharde wegen. We vertrekken iets voor acht uur en de eerste 12km is nog asfalt. Daarna wordt het een zanderige weg langs een hele oude spoorlijn die is opgebroken. We komen steeds verder in de binnenlanden van Sudan. In de kleine plaatsjes waar we doorkomen zijn we volop bekijks. De lunch staat op 50 km en we schieten lekker snel op. Mede omdat de wind redelijk in de rug staat. Voor niet iedereen is de route altijd even duidelijk en een aantal mensen hebben de lunch gemist. Maar wij hebben het nog net ontdekt door de lintjes goed in de gaten te houden.

Na de lunch hoeven we nog maar 37km, maar dat blijken wel de zwaarste te zijn. De hitte is boven de 40 graden en de wind staat ook verkeerd. Na 16km gaan we ergens onder een boom liggen. Als we nog 10km hebben te gaan komen we in Dinder en daar hebben we een lange cola stop gehouden. Om 15uur komen we aan in het bush camp. We staan aan een kanaal waar we uiteraard gebruik van hebben gemaakt om te zwemmen en te wassen. Uiteindelijk is het zo dat de afstand en wind nog wel meevielen, maar de hitte is de grote boosdoener!

Maandag 6 februari

We rijden van Dinder naar Stone Village. We vertrekken al op tijd en voor 8 uur zijn we al op pad. De eerste 10 km gaan nog wel maar daarna wordt het zeer moeilijk met los zand, grote ribbels en al stuiterend proberen we verder te komen. Het ergste daarbij is dat er een behoorlijke tegenwind is. Vaak gaan we niet harder dan 10 of 11 km/u vooruit (voor de niet fietser, dat is echt heel langzaam!).

De lunch is na 53km en daar zijn we rond half een. We besluiten om niet verder te gaan omdat de hitte ondragelijk is geworden en we al behoorlijk moe zijn. Na ruim een uur komen de laatste fietsers bij de lunch aan, zelfs nog na anderhalf uur. Die gaan mee in de truck naar het kamp. Onderweg pikken we nog meer uitgeputte fietsers op. Een daar van blijkt een zonnesteek te hebben opgelopen en die moet onderweg in de lunchtruck worden behandeld. Gelukkig dat Jo erbij was die het allemaal in de gaten had.

Pas laat in de middag rijden we het kamp binnen en dan is het toch haasten om de tent opgezet te krijgen, soep te eten en vervolgens op tijd te zijn voor de riders meeting en het avondeten. We hebben veel belangstelling van de plaatselijke bevolking van Stone Village. Die belangstelling was er tijdens de lunch ook al, men kwam ook steeds dichter bij staan. Wat van de lunch overblijft, en dat is vaak behoorlijk wat, wordt aan de plaatselijke bevolking uitgedeeld. We hebben nog steeds bewaking van de politie. Terwijl ik dit verhaaltje inspreek in mijn telefoon wordt ik door een agent op motor bekeken wat ik aan het doen ben. Het is avond, het is nog 32 graden en het waait nauwelijks, dat wordt weer een warme nacht!

Donderdag 9 februari

Vanuit Metema begonnen we aan onze eerste rit in Ethiopië. 93 km en 1000 hoogtemeters te overwinnen. We vertrokken al op tijd om de hitte voor te blijven. Het ging lekker op en af. Ethiopië is totaal anders dan Sudan. Veel dorpjes met veel mensen, veel voetgangers en vee op straat. Dat is dus echt uitkijken geblazen. Er werden me vijf stenen toegegooid en slechts een kleine raakte me zonder gevolgen. Vriendelijkheid en agressiviteit  bij de grote kinderen wisselen elkaar snel af. Ik probeer zoveel mogelijk vriendelijk te zwaaien.

We waren al om twee uur in het kamp aangekomen. Het ligt vlak bij een klein dorp waar ze frisdrank verkopen. We hebben als groep weer veel belangstelling en dat betekent dat we kamperen op een kleine met lint afgezette plek. Hierdoor is er weinig ruimte voor de tentjes maar houden we de toeschouwers wel uit onze tent. Met zoveel belangstelling is het ook lastig een rustig plekje te vinden voor je behoeft en wordt het een toiletvoorziening met zeer weinig privacy. Wachten op de nacht…

Zaterdag 11 februari

Gisteren na 8 dagen fietsen een rustdag. Eerst alle fietskleren zelf gewassen. Die durf ik toch niet aan het hotel toe te vertrouwen. In de middag zijn we ergens gaan eten en een heerlijke fruitdrank gehad. Hoewel ik nog wel een beetje huiverig ben iets te drinken dat niet met een dop is afgesloten, smaakte dit zeer goed.

Vervolgens hebben we een kasteelruïne bezocht. Ondanks de 2500m hoogte is het hier toch nog knap warm. Daarna met een tuk tuk naar een kerkje iets buiten Gondar. Als toerist betaal je daar ruim voor en ze proberen je ook nog te bewegen tot dagelijks kerkbezoek. In hotel gegeten en lang bezig geweest met het versturen van berichten en foto’s.

Advertisements
Categories: Uncategorized | 2 Comments

Post navigation

2 thoughts on “De eerste 8 dagen in de hitte

  1. Arthur

    Respect hoor! Dat het afzien zou zijn had ik wel in de gaten, maar dat je zelfs met stenen bekogeld zou worden….. Wij zijn hier in training voor de elfstedentocht 🙂 We wensen je veel succes verder, pas goed op jezelf!
    groet,

    Arthur

  2. Maaike

    Lieve vati,
    het klinkt indrukwekkend en warm. De eerste week heb je gehad, hopelijk heb je je ritme nu te pakken en kan het echte genieten beginnen. Met Anke heb ik je vertegenwoordigd op het natuurijs. Dat is gelukkig voor jou (en werktechnisch ook voor mij) weer weg dus geen zorgen over die tocht der tochten die slaat nog weer een jaartje over. Veel succes met fietsen!
    Liefs Maaike, ook van Edwin, Helle en Tobias.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: