Maandelijks archief: februari 2012

En nog meer hoogtemeters

Maandag 20 febr. Gorge Camp -Addis Abeba 106 km.

Al vroeg wakker en wel om half zes omdat de orthodoxe christenen via luidsprekers een soort mis lieten horen die anderhalfduurde. Klaarblijkelijk wil men concurreren met de islam maar die zijn wel wat korter van stof in hun gebeden. Vandaag 1250 hoogtemeters te overwinnen met zogenaamde rolling hills. Behalve dat ze steiler waren dan gedacht hadden we een sterke tegenwind die ook niet echt meewerkte. De laatste 12km ging in konvooi met de hele groep van rijders en auto’s bergafwaarts Addis Abeba binnen. Wel erg opletten geblazen, zeker vanwege soms opgebroken weg en steile afdaling. De hele groep probeert als een colonne zonder te stoppen op alle kruisingen en rotondes voorrang te nemen door het verkeer tegen te houden. Een heel gebeuren. Omdat op de campsite er beperkte voorzieningen waren toch maar hotel genomen.

Dinsdag 21 februari. Rustdag in Addis.

Jo vertrekt vanavond met vliegtuig naar huis terug evenals een aantal andere sectional riders zoals Claar. Dat betekent dat we zijn fiets in een doos pakken, maar ook tijd hebben voor een museumbezoek waar we de restanten van oudste mens Luci hebben gezien.

Woensdag 22 februari. Addis Abeba – Gogetti Bush Camp 108 km.

Eerst vanuit hotel op tijd vertrokken om naar de tda campsite te gaan waar de riders meeting op tijd begint. Het ontbijt in hotel was maar half klaar en met enige moeite lukt het een taxi te krijgen. Pas om half negen (dat is laat in mijn nieuwe ritme…) kunnen we in konvooi vertrekken om Addis Abeba uit te komen. Na 16 km zijn we ver genoeg uit de drukte en gaat ieder al of niet in groep zijn eigen tempo verder. Het is even wennen  zonder vaste fietsmaat Jo. Er moet redelijk geklommen worden (in totaal 1250 meter) maar we blijven boven de 2000 meter zodat de temperatuur aangenaam blijft. Ik ben al vroeg op de campsite. Een nogal ongelijk terrein met heel veel stenen. Ook hier weer volop belangstelling van de plaatselijke bevolking, maar minder opdringerig.

Donderdag 23 februari. Gogetti bush camp- Hosaina bush camp. 130 km.

Ondanks de stenige campinggrond heb ik een goede en lange nachtrust. Zoals gewoonlijk vertrek ik rond half acht. Ga als een van de eersten op pad. Relatief lange stage met 1700 hoogtemeters. Vooral de klimmetjes die na de lunch komen zijn venijnig. Bij iedereen die ik zie langs de weg, en dat is in Ethiopië nogal veel, steek ik mijn hand op en begroet ik met selam in de hoop dat het aandacht problemen als het gooien van stenen voorkomt. Het lijkt hier vriendelijker, ook al zag ik wel een keer dat kinderen een stok bij Carlos tussen de wielen probeerden te gooien. Verder is er erg veel vee op de weg waarvoor je regelmatig moet stoppen. Het asfalt zie je vaak nauwelijks nog. Weer vroeg op de campsite waar weer erg veel belangstellenden zijn. Er is een wat onaangename stemming omdat geprobeerd wordt spullen van ons mee te nemen. Ik sta met mijn tent aan de buitenzijde en ben maar extra waakzaam. Uiteindelijk komt er wat politiebewaking.

Vrijdag 24 februari. Hosaina – Bush Camp. 118 km

Ondanks politiebewaking zijn er bij een aantal mensen wat spullen weggehaald en zelfs een toilet tent. De campsite was winderig en erg stoffig. Al mijn spullen waren bedekt met een laag stof en ’s nachts werd ik wakker met zand in mijn mond. Water spoelt veel weg. Als een van de eersten vertrokken en een tijdje als eerste door de dorpjes gekomen. Men is dan zo verbaasd dat men vergeet om money money te roepen. Dat bleek later weer anders toen ik door een paar mensen gepasseerd was. Vandaag meer afdalen dan klimmen maar nog altijd1350m hoogte overwonnen. Hele lange afdaling gedaan met prachtige vergezichten, het is de mooiste afdaling tot nu toe. Campsite ligt op zo’n 1600 meter hoogte en de temperatuur stijgt meteen. En aanzienlijk meer last van muggen. Een van de foto’s is van een roofvogel die boven campsite vloog en stukken kip kwam halen als je een stukje omhoog gooide.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Ethiopische Ardennen, maar dan anders…

Hieronder weer een paar korte verslagen van papa die hij vanuit Addis heeft kunnen sturen. Ondertussen is zijn fietsmaatje Jo alweer in Nederland en hij alleen met de groep doorgereden. Voor de fanatieke volger wilde ik nog even de link geven naar de website van de organisatie. Daar is namelijk elke dag te zien hoe lang papa heeft gefietst en of ie wel binnen is gekomen! http://www.tourdafrique.com/tours/tourdafrique/race-results

Donderdag 16 februari. Bahir Dar – Bush Camp 162 km.

Na de rustdag op tijd op om voorbereidingen te treffen voor een lange dag waarin ook nog 1650 hoogtemeters moeten worden overwonnen. We vertrekken al voor half acht en het landschap is schitterend. Opvallend veel land is in cultuur gebracht en je ziet hier de boeren met een os en ploeg het land bewerken. De eerste helft fietsen we mee in een groepje en met gemiddeld 25 km/u arriveren we bij lunch. Na de lunch klimt het steeds verder omhoog en we rijden over een hoogvlakte. Schitterende vergezichten en een mooie afdaling. Over het algemeen relatief weinig last van kinderen langs kant van de weg hoewel Jo nog op het eind van tocht door iets in zijn gezicht werd geraakt. Niks ernstigs gelukkig. De eerste foto is van het ontbijt op de binnenplaats van het hotel en de tweede is van de prachtig gelegen campsite.

Vrijdag 17 febr. Bush Camp – Forest camp 117 km.

Vandaag ‘slechts’ 117 km, maar wel ruim 1800 hoogtemeters. We zijn op tijd weg maar de klimmen zijn langer en steiler dan gisteren. Onderweg toch wat tijd voor foto’s. De ploegende boer zetten we vandaag wel op de foto. We blijven op een hoogte van 2000 tot 2500 meter rijden. Nog steeds en prachtig landschap zoals op foto’s is te zien. Onderweg worden we weer constant aangesproken. Als de kinderen je zien aankomen rennen ze zo hard mogelijk naar de weg om een glimp van je op te vangen. Langzaam leer ik met het gebedel om money om te gaan. Het is een gegeven – keep smiling. Na de lunch nog even doorbijten zeker als het laatste stuk weg omhoog een weg in aanleg blijkt vol keien (anke: dat is dan al twee jaar zo!). Onderweg nog een stop in Debre Marcos waar we voor de afwisseling op alles cola een fruit juice konden krijgen. Iets na drieën in camp gearriveerd zodat we voldoende tijd hebben om de tent rustig op te zetten.

Zaterdag 18 februari. Vandaag tocht van 86 km.

We gaan ‘The Nile Gorge’ doen vandaag. De Nijl stroomt namelijk tussen twee hoogvlaktes door er een enorme gorge is ontstaan. We zullen 1500 m dalen, een brug overgaan en gelijk weer 1500 m klimmen. We beginnen op tijd en het landschap is blijft schitterend. Er wordt veel graan verbouwd en dat op 2500m! Al vroeg heel is het druk met veel mensen die veel stro op hun hoofd dragen. Het zijn vooral vrouwen. Ook wordt er hard gewerkt om het kaf van het koren te scheiden. Ik heb geprobeerd er een foto van te maken, maar dat lukt niet zonder dat er veel kinderen voor gaan staan.

Na lunch de afdaling van 20 km de Nijl gorge in. Erg slecht wegdek met gaten en stukje golvend/ribbelig asfalt. De brug over (het is in het dal 42°!) en dan begint de klim van 20 km. Voor de racers telt dit als een time trial. Heel mooie maar erg zware klim met stukken van 12 tot 15%. Na 2.40 uur kom ik uitgeput boven aan. De snelste was al boven toen ik halverwege was. Het blijkt nieuw record te zijn. De langste en zwaarste klim van de hele tour hebben we mooi achter de rug. Nog twee dagen en dan zijn we alweer in Addis Abeba.

Zondag 19 februari Gona Tsion – Gorge Camp. 90 km.

We vertrekken zoals gewoonlijk rond half acht en het lijkt na gisteren met slechts 1100 hoogtemeters een gemakkelijk tochtje. Dat is nu net de verkeerde gedachte. Voor de lunch een pittige klim waardoor we op 3000m hoogte komen. Na de lunch bereiken we het hoogste punt van de tour op ruim 3100m. Dat  blijft 15 km zo maar wel telkens op en af , net als in de Ardennen. Schitterende vergezichten en soms is het zelfs aan de koele kant ondanks de zon. Het blijkt vandaag zondag te zijn, zelfs kinderen lopen in 3-delig pak. De een verzorgder dan de ander. We komen al vroeg op campsite aan met schitterend uitzicht over de Gorge. De kampeergrond is bezaaid met stenen en het is een hobbeling terrein, wat het niet eenvoudig maakt een vlak plekje voor de tent te vinden. Vlakbij de campsite is een resort met viewpoint over de gorge en er wordt koude cola en bier geserveerd. Dat is altijd welkom.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

You you you you!

13 februari

Een rit van 117 km. Na twee rustdagen blij om weer te fietsen. Om half acht vertrokken en in Gondar waren er al opvallend veel mensen te voet onderweg. Bij vertrek was het slechts 17°! Dat hadden we hier nog niet meegemaakt, maar we zitten ook op2300 meter hoogte. Onderweg lagen weer1000 hoogtemeters op ons te wachten. Er was een flinke klim voor de lunch die we al om elf uur hebben verorberd. Ons ritme hier ligt wat eerder op de dag. Na de lunch kwamen we nog een mooie klim van 6 km tegen. Om twee uur al op campsite, of eigenlijk een afgezet stuk wei waar normaal het vee graast zo te zien. We hadden veel belangstelling van de plaatselijke bevolking zoals gewoonlijk. Moeten door politie en andere ordebewaarders regelmatig op afstand worden gehouden. Onderweg  regelmatig door kinderen langs de weg begroet en in een enkel geval wordt een steen nagegooid, maar relatief valt het mee gelet op alle waarschuwingen vooraf.

14 februari

Rit van 60 km naar Bahir Dar, ons volgende ruststation. Het blijkt ook nog koud te kunnen worden in Ethiopië. ’s Nachts  heb zelfs slaapzak voor het eerst mijn slaapzak uitgerold, het koelt af naar 7°. We zitten in een moerassig gebied en bij toiletgang zakte Jo tot zijn knie in hele vette modder. Al vroeg was er weer volop bekijks van de plaatselijke bevolking, een goed publiek terwijl wij ons kamp afbraken.

Zodra zon op is, is het gedaan met kou. Prachtig glooiend landschap. We worden overal weer onthaald met “you you you!” en mijn zevende versnelling van mijn Rohloffnaaf zegt ook de hele tijd “you you you”. Ik heb het wel even gehad met you. Vanaf 10 km voor Bahir Dar worden we op gehaald door leden van de plaatselijke fietsclub. Al voor half elf bij hotel. Toch maar een kamer genomen want het dakterras van het hotel dat als camping dient is toch wat krap. Als alle rijders binnen zijn is er een donatie ceremonie van fietsen vanuit de TDA foundation. Voor de rest rondkijken in Bahir Dar en vanavond is er in het cafe van het hotel een Whitney You You You Houston Party”.

15 februari

Een rustdag in Bahir Dar. Vandaag de mogelijkheid om met de boor over Lake Tania te varen naar een monastery op ene schiereiland. Met een te klein bootje en te harde wind werd de reis voor een aantal onaangenaam. Bovendien duurde het tochtje zo’n 1,5 uur. Na een bezoek aan het monastery was de terugtocht gelukkig in rustiger vaarwater.

In de middag hebben we nog een koffieceremonie bijgewoond en aan het eind van de middag wat door het stadje gestruind. Een en al drukte en handel op straat. Nu bereiden we ons voor op de rit van morgen, 161km door een rollend landschap.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

De eerste 8 dagen in de hitte

Beste allemaal,

De wereld op zijn kop deze week: Paul in de hitte op een fiets in Afrika, Anke in de bittere vrieskou op natuurijs! Alles is mogelijk, dat blijkt maar weer.

  

Hieronder volgen foto’s en het verslag van papa wat ik via gesproken berichtjes en whatsapp heb ontvangen. Ondertussen heb ik hem ook gesproken en hij klinkt erg tevreden. Vanuit Khartoum begonnen ze gelijk aan de langste etappe tussen twee rustdagen, namelijk 8 dagen lang doorbikkelen! Daarbij de overgang van vrieskou naar boven 40, dat is nie niks! Dat wou ik er nog even bij zeggen, ben natuurlijk heel trots dat die piepjonge vader en oom van mij dat gewoon nog even doen! Morgen en overmorgen fietsen ze naar Bahir Dar en daar hebben ze weer een rustdag, dat is een beter acclimatisatie schema lijkt me zo!

Zaterdag 4 februari

De dag begint slecht. ’s Nachts blijken er een tweetal fietsen te zijn gestolen. Ze stonden vlakbij onze fietsen, want wij stonden ook nogal aan de rand van het kamp vlakbij een grote weg. Ondanks (of dankzij?) dat er politiebescherming is zijn de fietsen weggehaald. Jo en ik hadden onze fietsen met een kabel aan elkaar gemaakt. Misschien is dat onze redding geweest.

Na de ruim 140km van de vorige dag besluiten we om een halve dag rust te nemen. We beginnen in de lunch truck maar dat schiet bepaald niet op. Na de lunch, dat is al ’s ochtends om 11uur, vertrekken we en we komen precies in de hitte van de dag terecht. We fietsen zo’n 75km en omdat de wind gunstig staat gemiddeld 28 km/u. We maken dankbaar gebruik van een aantal cokestops. In het kamp hebben we dan nog de nodige tijd over zodat ik mijn banden kan wisselen. De volgende dag liggen er namelijk rough roads op ons te wachten. Ook monteer ik een andere zadelpen met nog meer vering.

Onderweg is het opvallend hoe vriendelijk de Sudanesen zijn. Vaak roepen ze wat in het engels dingen zoals ‘Hello’, ‘What is your name’ en ‘How are you?’ Maar vooral ‘where are you going to?’ Toch gebeuren er ook wel eens onaangename dingen omdat mensen in al hun enthousiasme aan je stuur trekken. Gisteren waren er helaas een paar valpartijen waardoor sommige rijders gewond zijn geraakt.

Zondag 5 februari

We fietsen vandaag 87km over onverharde wegen. We vertrekken iets voor acht uur en de eerste 12km is nog asfalt. Daarna wordt het een zanderige weg langs een hele oude spoorlijn die is opgebroken. We komen steeds verder in de binnenlanden van Sudan. In de kleine plaatsjes waar we doorkomen zijn we volop bekijks. De lunch staat op 50 km en we schieten lekker snel op. Mede omdat de wind redelijk in de rug staat. Voor niet iedereen is de route altijd even duidelijk en een aantal mensen hebben de lunch gemist. Maar wij hebben het nog net ontdekt door de lintjes goed in de gaten te houden.

Na de lunch hoeven we nog maar 37km, maar dat blijken wel de zwaarste te zijn. De hitte is boven de 40 graden en de wind staat ook verkeerd. Na 16km gaan we ergens onder een boom liggen. Als we nog 10km hebben te gaan komen we in Dinder en daar hebben we een lange cola stop gehouden. Om 15uur komen we aan in het bush camp. We staan aan een kanaal waar we uiteraard gebruik van hebben gemaakt om te zwemmen en te wassen. Uiteindelijk is het zo dat de afstand en wind nog wel meevielen, maar de hitte is de grote boosdoener!

Maandag 6 februari

We rijden van Dinder naar Stone Village. We vertrekken al op tijd en voor 8 uur zijn we al op pad. De eerste 10 km gaan nog wel maar daarna wordt het zeer moeilijk met los zand, grote ribbels en al stuiterend proberen we verder te komen. Het ergste daarbij is dat er een behoorlijke tegenwind is. Vaak gaan we niet harder dan 10 of 11 km/u vooruit (voor de niet fietser, dat is echt heel langzaam!).

De lunch is na 53km en daar zijn we rond half een. We besluiten om niet verder te gaan omdat de hitte ondragelijk is geworden en we al behoorlijk moe zijn. Na ruim een uur komen de laatste fietsers bij de lunch aan, zelfs nog na anderhalf uur. Die gaan mee in de truck naar het kamp. Onderweg pikken we nog meer uitgeputte fietsers op. Een daar van blijkt een zonnesteek te hebben opgelopen en die moet onderweg in de lunchtruck worden behandeld. Gelukkig dat Jo erbij was die het allemaal in de gaten had.

Pas laat in de middag rijden we het kamp binnen en dan is het toch haasten om de tent opgezet te krijgen, soep te eten en vervolgens op tijd te zijn voor de riders meeting en het avondeten. We hebben veel belangstelling van de plaatselijke bevolking van Stone Village. Die belangstelling was er tijdens de lunch ook al, men kwam ook steeds dichter bij staan. Wat van de lunch overblijft, en dat is vaak behoorlijk wat, wordt aan de plaatselijke bevolking uitgedeeld. We hebben nog steeds bewaking van de politie. Terwijl ik dit verhaaltje inspreek in mijn telefoon wordt ik door een agent op motor bekeken wat ik aan het doen ben. Het is avond, het is nog 32 graden en het waait nauwelijks, dat wordt weer een warme nacht!

Donderdag 9 februari

Vanuit Metema begonnen we aan onze eerste rit in Ethiopië. 93 km en 1000 hoogtemeters te overwinnen. We vertrokken al op tijd om de hitte voor te blijven. Het ging lekker op en af. Ethiopië is totaal anders dan Sudan. Veel dorpjes met veel mensen, veel voetgangers en vee op straat. Dat is dus echt uitkijken geblazen. Er werden me vijf stenen toegegooid en slechts een kleine raakte me zonder gevolgen. Vriendelijkheid en agressiviteit  bij de grote kinderen wisselen elkaar snel af. Ik probeer zoveel mogelijk vriendelijk te zwaaien.

We waren al om twee uur in het kamp aangekomen. Het ligt vlak bij een klein dorp waar ze frisdrank verkopen. We hebben als groep weer veel belangstelling en dat betekent dat we kamperen op een kleine met lint afgezette plek. Hierdoor is er weinig ruimte voor de tentjes maar houden we de toeschouwers wel uit onze tent. Met zoveel belangstelling is het ook lastig een rustig plekje te vinden voor je behoeft en wordt het een toiletvoorziening met zeer weinig privacy. Wachten op de nacht…

Zaterdag 11 februari

Gisteren na 8 dagen fietsen een rustdag. Eerst alle fietskleren zelf gewassen. Die durf ik toch niet aan het hotel toe te vertrouwen. In de middag zijn we ergens gaan eten en een heerlijke fruitdrank gehad. Hoewel ik nog wel een beetje huiverig ben iets te drinken dat niet met een dop is afgesloten, smaakte dit zeer goed.

Vervolgens hebben we een kasteelruïne bezocht. Ondanks de 2500m hoogte is het hier toch nog knap warm. Daarna met een tuk tuk naar een kerkje iets buiten Gondar. Als toerist betaal je daar ruim voor en ze proberen je ook nog te bewegen tot dagelijks kerkbezoek. In hotel gegeten en lang bezig geweest met het versturen van berichten en foto’s.

Categorieën: Uncategorized | 2 reacties

Blog op WordPress.com.