Istanbul!!!

5 okt – Stage 116: Sile – Istanbul  (86 km)

Slechts 86 km vandaag. Dat is telkens de grootste fout die je kunt maken. Onderschatting van een rit. Ik ben blij met mijn kamertje want het heeft geregend. Bij het ontbijt dat dit keer om 07.00 uur is is het droog. Als we op weg gaan moet toch de regenkleding aan. Niet veel regen maar het fietst niet lekker als je ook nog regelmatig moet klimmen. En dat klimmen valt nog behoorlijk tegen. Blijkt ook meer te zijn dan opgegeven. De weg is nat en gevaarlijk bij afdalen. Na 50 km komt regen met bakken uit de lucht. Bij 12 ° niet echt aangenaam. Grote plassen op de weg. Als je niet van de regen nat wordt dan wel van voorbijkomend verkeer. Er is een lunch georganiseerd op een boot aan de Bosporus op 20 km van Istanbul. We komen drijfnat en koud aan en in een cafeetje naast de boot is het warm en proberen we weer warm en droog te worden. Als iedereen er is lunch op een overdekte maar open boot. Iedereen vlucht met wat eten weer cafeetje in. Na de lunch begint het wat op te klaren en we vertrekken naar een punt 15 km verderop voor maken van foto’s. Als we daar aankomen schijnt de zon zelfs. De laatste 7 km in konvooi. Dat gaat zo langzaam dat ik alle tijd heb om Bosporus te bekijken. Aan de overkant ligt Europees deel van Istanbul. Prachtig om te zien. Vlak bij hotel nog aan de Bosporus worden we ontvangen met champagne, althans wat daar voor door moest gaan. Felicitaties en weer foto’s. Er zijn nog 13 rijders over onder wie 3 zogeheten sectionals zoals ik. 5 van de 9 secties heb ik mee gefietst en wel bijna 8000 km van de 12500. Prachtige ervaring waarbij Mongolië en Turkije het mooist waren.

Aan begin van avond eerst nog een diashow van hele rit en uitreiking van awards, waarbij ik de award: ” fountain of youth” ontving. Mooi maar je wordt er niet jonger van. Om 20.00 uur nog een diner op prachtige locatie. Eerst wat lopen en met een bootje naar eiland met goed restaurant en 5 gangen menu. Heel gezellig maar je merkt dat iedereen ook met afscheid bezig is. Om iets over 22.00 uur is einde diner en dat is voor ons erg laat, zeker als je weet dat een aantal volgende ochtend  06.00 uur op vliegveld moeten staan en om 03.00 uur op moeten. Vroeg opstaan zijn we wel gewend maar dit zijn weer andere omstandigheden. De volgende ochtend ben ik weer op een normale tijd op om alvast te wennen. Daarna fiets in doos, bagage wegen en wachten op vertrek met taxi naar vliegveld. Mijn vlucht is in namiddag maar je blijkt de nodige tijd te moeten uittrekken om de brug over Bosporus naar het Europese deel over te komen. Nu gereed voor vertrek naar Nederland.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Zwarte Zee, mist en honden

4 okt – Stage 115 dinsdag: Kayacik – Sile (98 km)

De verkeersdrukte van de vlakbij belegen weg blijkt mee te vallen. Toch is het onrustig rond de kampeerplaats en uiteraard zijn er blaffende honden. Ze bijten gelukkig niet. Onderweg blijkt dat anders te worden. Als ik met Erwin en Jacqueline als eerste vertrek is het nog erg mistig en zelfs gevaarlijk om te fietsen. Na 15 km trekt de mist op en breekt de zon door. We hoeven vandaag nog geen 100 km te fietsen maar daarin wel 1700 meter klimmen. Als de eerste klim zich aandient ben ik zoveel sneller dan de anderen dat ik besluit maar door te fietsen. Onderweg veel last van honden. Gewoon een plaag. Rond elk plaatsje verzamelen zich vaak aan begin en eind een groep wilde honden. Ik klik nu maar telkens mijn schoenen uit en een was mijn enkels zo dicht genaderd dat ik een trap moest geven. Daarbij maakte ik een lelijke zwieper die gelukkig goed afliep. Als je bergop fietst kan een hond je makkelijker pakken maar als je bergaf gaat met behoorlijke snelheid en hij komt voor je voorwiel dan loopt het ook verkeerd af. En dat gebeurde bijna. Je ziet overigens regelmatig een dode hond langs de kant van de weg liggen. Uiteindelijk een nieuwe tactiek bedacht die nog werkt ook. Ik heb koekjes bij me en als een hond achter me aankomt gooi ik een stuk naar hem toe. Daar blijkt die toch liever op af te gaan dan op mij.

Na de lunch worden de beklimmingen een stuk pittiger en regelmatig tot 15%. Telkens komt de kust van de Zwarte Zee weer in beeld. Er is veel werkverkeer vanwege de aanleg van een pijpleiding en een grote weg. Vlak voor 12.00 uur al op kampeerplek waar ik een kamer kan huren. Daar maak ik dankbaar gebruik van, zeker nu weersvoorspelling voor morgen regen is. De staf heeft een zeer uitgebreide maaltijd voorbereid met voorgerechten, vis, vlees en nagerechten. Hebben ze veel werk van gemaakt. Daarna worden de Silkroute shirts uitgereikt die we morgen geacht worden aan te doen. De laatste dag van deze tocht.

3 okt – Stage 114: Soflar – Kayacik (123 km)

Een wat onrustige nacht op een wat scheef kampeerplekje met blaffende honden en blatende imams. De kerken hebben kerkklokken om de omgeving vroeg wakker te schudden en de imams luidsprekers. De weg terug naar de asfaltweg is modderig en daar is mijn fiets niet op berekend ook al loop ik ermee. Eerst de modder bij de remmen en wielen weghalen want die draaien niet meer. Vandaag toch nog het nodige klimmen. We gaan naar de kust toe en nadat we het nodige op en af zijn gegaan komen we aan de kust van de Zwarte Zee. Daar rijden we een hele tijd parallel aan, erg mooi om de zee te zien. Daarna weer het binnenland in met hellingen van meer dan 10%. Het lukt me telkens om fietsend boven te komen. Na 60 km terug aan de kust en met wat wind in de rug in vliegende vaart naar de lunch op 70 km. De zon schijnt, de temperatuur is boven de 20° en de wind is niet tegen. Na de lunch nog de nodige klimmetjes. Om 2 uur al op kampeerplek die nu wat ruimer en beter is.

2 okt – Stage 113: Safranbolu  – Kaymaklar (143 km)

Vandaag maar eens voor de afwisseling als laatste vertrokken. Kostte enige moeite maar toch gelukt. We beginnen meteen met een lange afdaling door nogal groot stedelijk gebied. Hoewel ik als laatste ben gestart haal ik al snel wat riders in. Na 35 km ook Erwin en Jacqueline met wie ik tevoren regelmatig samen heb gefietst. Na 40 km wacht ik op hen om samen verder te fietsen. Even later begeeft mijn versnelling het dat wil zeggen dat mijn ketting op het grootste blad (28) zit en ik alleen nog mijn 3 voorbladen kan schakelen. Als het bergop gaat is dat niet erg maar we gaan juist wat naar beneden. Dan trap ik me lam om de anderen bij te houden. Gelukkig is onze mechanic Jordan bij de lunch op 80 km aanwezig en die weet het te repareren. We waren na drie uur al bij de lunch maar dan hebben we nog maar 300 meter geklommen en dat moeten uiteindelijk meer dan 1500 meter worden. Voor de lunch hadden we een groot aantal tunnels – wel 20. Om de tijd te doden heb ik geteld hoeveel de totale lengte was – 3763 meter.

Na de lunch kon ik de meters gaan tellen die we moesten klimmen. Meteen een klim van 13 km met zeer slecht asfalt of liever hele ruwe stenen. In de routeaanwijzingen was niet aangegeven waar de klimmen waren dus dat was een verassing. Er volgden er nog een paar van een 3 a 4 km met stijgingspercentages van soms 10 procent. Het wegdek was ook vaak slecht, maar de zeer mooie omgeving maakte veel goed. Tegen 14.00 uur op kampeerplek aangekomen. De laatste 500 meter ernaar toe leek het erop alsof we naar een vuilnisbelt zouden rijden maar uiteindelijk was dat niet het geval. Het avondeten was iets later omdat niet iedereen op tijd binnen kon komen. De fruitsalade, aardappelpuree en biefstuk met saus waren verrukkelijk.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Strijd van een oude titaan en saffraan

1 okt: Rustdag in Safranbolu

Het plaatsje waar we zitten is heel bijzonder wat ligging betreft met veel hoogteverschil. De laatste 2 km gingen we dwars door het stadje met hellingen van 13%. In de ochtend wat rondgekeken. Een heel gezellige markt en veel winkeltjes. Het blijkt redelijk toeristisch en vanwege een of ander festival blijkt het erg druk. Dat is ook de reden dat ik in ons hotel geen kamer voor mezelf kon krijgen. Het hotel is een mooi oud gebouw met allerlei verschillende soorten kamers. Ik deel een redelijk grote kamer. De vloeren zijn van hout en bij de ingang moet je je schoenen uitdoen en in een kastje opbergen. Dat neemt niet weg dat je je bovenburen toch wel hoort lopen. De douche en het toilet zijn verbouwde kasten. Gezellig maar niet echt praktisch. In de middag nog wat fietsonderhoud en voorbereiden op volgende laatste vier fietsdagen. Het stadje waar we zitten is beroemd om zijn safraan, nomen est omen. Ik heb een paar potjes gekocht. Zo had ik safraanstokjes nog nooit gezien. Relatief prijzig maar ik hoop iemand er een plezier mee te kunnen doen.

30 sep – Stage 112: Grassy Camp – Safranbolu (130 km)

Op zichzelf mooie kampeerplek maar in de ochtend is het wel erg koud met 4°. Bovendien is de tent nogal nat hoewel het niet heeft geregend. Mijn waterdichte handschoenen maar meteen aangedaan en wat dikkere kleren. Vandaag toch weer een pittige dag met 1700 meter klimmen. Wat me gisteren is overkomen ben ik nog niet vergeten en ik heb een plannetje bedacht om meteen een lunch pakketje mee te nemen en niet te stoppen bij de lunch. Daarna in het volgende dorp wil ik dan wachten en hem laten passeren zonder dat hij me ziet hopend dat hij in achtervolging op mij is. Ik vertrek bijna 10 minuten later omdat ik mijn boterhammen nog moet smeren. We beginnen met 3 km afdalen en het is steenkoud. Daarna een paar km klimmen en ik krijg hem al snel in het vizier. Ik blijf op gepaste afstand. Vlak voor lunch op 77 km stopt hij en even later doe ik dat ook want hij moet niet meteen zien dat ik lunch oversla. Ik rij bij de lunch door en stop 10 km verder bij pompstation waar ik niet te zien ben. Na 10 minuten nog niemand gepasseerd. Ook na meer dan een half uur nog niet. Ik denk dat ik hem gemist heb en ga dan maar weer op pad. Fiets goed door zonder de intentie als eerste binnen te komen. Dat blijkt wel het geval te zijn. Als hij 10 minuten na mij binnenkomt scheldt hij mij de huid vol dat het geen stijl is dat ik de lunch heb overgeslagen. Hij praat nu niet meer tegen me. Dan te weten dat hij in het verleden hetzelfde deed. Genoeg over deze tweestrijd. Ik ga de laatste 4 dagen als expeditie rider op pad in plaats van als racer. Het ging overigens wel lekker. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

29 sep – Stage 111: Osmancik – Grassy Camp (125 km)

Gistermiddag een lange middag die ik heb doorgebracht met wat winkelen, slapen en poetsen. Door de regen was een poetsbeurt noodzakelijk geworden. In een restaurant in de buurt gezamenlijk gedineerd. Het eten is prima maar wordt met een sneltreinvaart uitgeserveerd. Vroeg naar bed want voor vandaag een pittig tochtje met een klim van 15 km. Gisteren was ik als eerste binnengekomen en dat stond degene die normaal als eerste binnenkomt niet aan. Hij vertrekt als eerste. Ik iets later. Wanneer ik hem passeer blijft hij een tijdje achter me hangen om er dan snel vandoor te gaan. Regelmatig kijkt hij om waar ik blijf. Ik blijf een paar honderd meter erachter. Omdat hij vlak voor de lunch iets verkeerd rij kom ik als eerste bij de lunch. Meteen na de lunch de 15 km lange klim. Omdat ik tevoren al proviand tot me had genomen en ik niet met volle maag de klim wil doen ben ik zo klaar met mijn lunch en ik vertrek. Dat verrast hem en hij laat zijn lunch nagenoeg staan en fietst me meteen voorbij. Tot 11km van de klim blijf ik achter hem maar dan wordt het stijgingspercentage boven de 11°. Ik moet passen. Ik ga rustig verder. Op de top van de klim is het 8° en in de afdaling heb ik zodanige dooie vingers dat ik wel kan remmen maar moeilijk schakelen. Ik kom 5 tot 10 minuten na hem binnen. Gisteren kwam hij 20 minuten na mij binnen en zei helemaal niets. Wanneer ik binnenkom feliciteer ik hem waarop hij vraagt: “waarmee?” Zo onsportief maak ik het niet vaak mee.Moest het verhaal toch even kwijt. Ik voel overigens aan mijn benen wel dat ik behoorlijk heb door getrapt. Voor foto’s nagenoeg geen tijd genomen. Wel een sportieve dag gehad.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Peddelen en rust langs de rivier

28 sep – Stage 110: Amasya – Osmancik (110 km)

Om 06.00 uur ontbijt. Vandaag maar eens op eigen houtje zoals ik in Nederland zo vaak in mijn eentje fiets. Als ik na het ontbijt wil vertrekken is het nog donker. Bovendien heeft het geregend en spettert het nog wat. Morgen zal het ontbijt een half uur later zijn, want nu moeten we wachten voor vertrek vanwege de duisternis. Ik vertrek als vierde maar al  snel blijk ik de eerste te zijn. Het is overigens geen wedstrijd. Ik wil voor mijzelf een keer lekker doorfietsen en niet overal voor stoppen. Dat betekent wel dat ik alleen voor de lunch ben gestopt en voor één foto. De grote weg waarover we vandaag rijden gaat naar Istanbul en dat betekent veel verkeer. Met het natte wegdek erbij is het fietsen niet echt interessant. Meestal is er een goede vluchtstrook maar niet altijd en dan is het echt uitkijken voor grote vrachtwagens. Na ruim twee uur als eerste bij lunch aan op 60 km. Niet slecht want er was ook nog nodige klimwerk bij. Wanneer ik weer vertrek bij de lunch is nog niemand anders aangekomen. Inmiddels is de weg droog omdat het zonnetje erbij is gekomen. Na eerst nog wat klimmen is de laatste 25 km vooral naar beneden over goed asfalt en uiteraard wind tegen. Opvallend is langs de route de vele stalletjes waar ze grote zakken met uien verkopen. Klaarblijkelijk uiengebied. Aan wie die gesleten moeten worden is mij een raadsel. Al iets over half elf in Osmancik. Nu een keer heel vroeg. De kamers in het hostel waar we deze nacht verblijven zijn zelfs nog niet klaar, dat krijg je ervanl als je snel bent. De laatsten komen om 14.00 binnen en kunnen meteen douchen.

27 sep: Rustdag Amasya 

Om 07.30 ontbijt en dat is laat voor mijn maag. Daarna wordt opnieuw de wond op mijn voorhoofd verzorgd door Luke. Mijn haar wassen is er even niet bij. Dat is wel vaker op onze tocht, dus geen probleem. Met mijn cap op kan ik de grote pleister op mijn voorhoofd redelijk verbergen. Op het binnenplaatsje van het hotel eerst mijn fiets een grondige schoonmaakbeurt gegeven. Na 7 dagen fietsen met regelmatig modderwegen is dat heel hard nodig. en kost het enige tijd. Het resultaat mag er wezen want hij ziet er weer prima uit en alles loopt weer gesmeerd.

Nog wat rondgelopen door Amasya en ergens buiten geluncht aan de rivier die dwars door Amasya loopt. Schitterende plaats. Voor de rest mij voorbereid op volgende 3 fietsdagen. Mijn hoofdwond is hopelijk geen probleem. Voor de rest helemaal topfit. Geen klachten en met name geen krampverschijnselen. Of dit komt door mijn rek- en strekoefeningen die ik de laatste tijd overigens niet meer doe, weet ik niet. Het is nu wel eens tijd om te melden dat ik advies kreeg om voedingssupplementen te gebruiken. Hoewel ik daar sceptisch tegenover sta moet ik zeggen dat ik mij fysiek beter voel dan in de eerste twee maanden van de tocht. Kramp is er tot nu toe niet geweest en ik heb er geen moeite mee het aan die supplementen toe te schrijven. Tot nu toe heb ik me ook niet tot het uiterste ingespannen. Komende 3 dagen nog eens uittesten.

26 sep – Stage 109: River Camp – Amasya  (124 km)

Het avondeten de dag ervoor was uitstekend. Toch begon ik me daarna wat onaangenaam te voelen. Rustig in mijn tentje gaan liggen, maar mijn antiperistaltiek vond het nodig zijn 2 – jaarlijkse oefening te houden. Kon nog net op tijd mijn tent uitkomen. Daarna rustig de nacht doorgekomen en met hongerig gevoel opgestaan. Maar eens thee, droog brood en wat pap genomen, hopelijk voldoende energie om de uiteindelijk 124 km af te leggen. We rijden de hele dag over een 4- baans weg met weinig verkeer door een schitterende omgeving. Het blijft klimmen en dalen. Alles heel regelmatig. De laatste 25 km nog wel stevig windje tegen. We zijn met drieën en ieder doet zijn kopwerk. Naarmate we dichter bij Amasya komen wordt het wel wat drukker. Het duurt even voor we hotel hebben gevonden. Helemaal niet erg want het is een schitterend stadje. Voor het eerst ook dat ik iets van toerisme ontdek hier. Veel hotels en restaurants. Voor een fles wijn moet je toch zelf op pad want dat wordt in bijna geen restaurant geschonken. Bij de wandeling die ik hiervoor maakte struikelde ik eerst over een nat en glad trottoir en vervolgens zag ik door de laagstaande zon een verkeersbord niet dat op hoofdhoogte was opgehangen waar ik niet zonder te bukken niet onderdoor kon. Gevolg een hoofdwond die volgens de verpleegkundige Luke misschien gehecht moest worden als die bleef bloeden. Dat bleek gelukkig niet het geval zodat een ziekenhuis bezoek mij bespaard bleef. Mogelijk wel een blijvend aandenken aan deze tocht op mijn voorhoofd. Met een pet op blijft het allemaal nog toonbaar. In het hotel dineren we ’s avonds. Velen hebben een eigen fles wijn bij zich, maar de zin in een glas wijn is even overgegaan voor vandaag.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Adembenemend mooi!

25 september – Stage 108: Sebinkarahisar – River Camp (143 km)

Gisteren was het een lange dag. We waren zelfs als een van de laatsten binnen en werden door de sweep op de hielen gezeten. Dat is me nog nooit gebeurd. Wel waren een aantal rijders al eerder afgehaakt en hadden de van genomen. Op tijd naar bed in een kamer waar ook mijn tent een plekje had om te drogen. De voorspellingen voor vandaag zijn: koude morgen onder nul en harde tegenwind in de loop van de dag. Bovendien geeft route in begin een afdaling aan van 10 km. Ik zoek al mijn warme kleren bij elkaar en trek die over elkaar aan. Een voordeel is dat ik warm kan starten in tegenstelling tot dag ervoor. De temperatuur is gelukkig 2° boven nul, het is droog en de zon schijnt. Na een lange afdaling een fiks klimmetje van 5 km. In de afdaling zijn er mij verschillende voorbijgegaan die ik nu weer allemaal inhaal. Voor mij is het wegdek niet goed genoeg om mij vol naar beneden te storten. Het landschap waar we doorheen rijden is adembenemend mooi. Na 45 km draaien we een 4-baans weg op met weinig verkeer. De omgeving blijft schitterend. Het blijkt een perfecte fietsdag. Na een regendag en vervolgens erg koude dag, nu een zonnige dag waarbij temperatuur boven 20° komt. Enige is dat mijn Garmin fietsmeter af en toe wat kuren vertoont. Of het aan het apparaat ligt of mijn bediening is mij nog niet duidelijk. Om 15.00 uur komen we aan op de kampeerplek. Mooie plek. Zonder regen en kou blijkt kamperen toch wat aangenamer te zijn.

24 september – Stage 107: Field Camp to Sebinkarahisar (125 km)

De omstandigheden zijn niet ideaal in mijn tent om natte spullen te laten drogen. Eens een keer goed geslapen en als ik mijn spullen ga inpakken regent het niet. Wel moet ik mijn tent drijfnat inpakken. Niet ideaal voor de overige spullen die ook nog in mijn tas zitten. Vervelender is dat ik mijn natte schoenen aan moet en de ook niet echt droge “waterdichte” sokken. Als ik uit mijn tent ben voel ik dat het koud is. Snel nog winterhandschoenen uit mijn tas opgediept. Er is een kampvuurtje om het een beetje warm en droog te krijgen. Als we op pad zijn zie ik dat temperatuur nog geen 1° is. Dat wordt na 2 uur 3°. Na 37 km de eerste stop waar we warme koffie drinken. Het positieve is dat het niet regent. Er staat een behoorlijke tegenwind en we wisselen telkens van kop om de 2 km. Jacqueline om de 1 km. Er zijn een paar langere klimmen bij van 5 km. Per saldo moeten we in totaal 1850 meter hoogte overwinnen. Door dit alles schiet het niet echt hard op. Na 4 uur bereiken we lunch op 70 km. Het is nog steeds bar koud en slechts af en de zon. Op 85 km komen we door plaatsje waar markt is. We kunnen er nauwelijks door en nog maar eens pauze voor warme thee. Daarna wordt temperatuur wat vriendelijker omdat de zon er wat meer is. Tot nu toe nog niet eens zoveel geklommen maar dat is vandaag voor de laatste 25 km bewaard. Schitterende omgeving en het plaatsje waar we naar toegaan lijkt vlakbij. We moeten er wel nog 9 km voor klimmen. Pas om 16.00 uur aangekomen. Al om 17.15 uur dinner in restaurant in de buurt. Ik neem een eigen kamer waar ik al mijn natte spullen kan uitstallen, inclusief mijn tent.

23 september – Stage 106: River Camp – Field Camp (136 km)

We zitten in een gebied waar het al behoorlijk herfstig is. Komt ook omdat we boven de 1000 meter zitten. Het blijft af en toe wat regenen. Daardoor is het niet heel koud maar prettig is anders. Mijn tent is nog drijfnat als ik hem inpak. Later vertelt Jacqueline me die ook een Hilleberg tent heeft, dat het beter is  om de binnentent er uit te halen zodat die droog blijft. Dat zien we dan vanavond wel weer. We fietsen nog steeds in een schitterend berggebied. Wel met veel steile klimmetjes van 10 procent en soms zelfs 15. De weg is nat en met veel grind. Bij zo’n steile klim slipt mijn achterwiel weg en moet ik maken dat ik uitgeklikt raak, anders lig ik op de grond. De eerste 25 km is heel mooi maar het schiet niet hard op. Het weer is zwaar bewolkt en met wat geluk blijven we uit de regen, die we wel in de verte zien vallen. Na 40 km in een dorpje toch maar wat gedronken. Daarna schieten we met wat wind in de rug aardig op. Toch pas na vier uur fietsen bij lunch op 65 km. Daarna wordt het regenpakken weer, straffe tegenwind en veel klimmetjes. Ook meer dan op de route was aangegeven. We schuilen  in een plaatsje in een theehuis waar de kachel aan is. De hele dag is het niet warmer dan 10 – 12°. Men wil weten waar we vandaan komen en de thee is gratis. Op 125 km nog eens bij pompstation geschuild voor een hoosbui. Die regen hield niet op. We komen drijfnat op de kampeerplek aan. De laatste 500 meter door de modder. Mijn wielen lopen er in vast. Het is ondertussen al 16.00 uur en in een min of meer droge periode snel mijn tent opgezet. Die bleek van binnen nog behoorlijk nat. Toch droog gekregen. Er is een kampvuurtje onder een groot zeil en we proberen wat spullen droog te krijgen. Mijn fiets eerst in riviertje gewassen en daarna nog gepoetst om modder eraf te krijgen. Pittig dagje vandaag met bijna 8 uur fietsen. Vooral het laatste stuk was door de regen en kou zwaar.

 

22 september – Stage 105: Yusufeli to River Camp (110 km)

Gisteren is het de hele middag blijven regenen. Een wandeling maken naar Yusufeli maar achterwege gelaten. Omdat de route vandaag wat minder goed was aangegeven is onze tourleider Andreas de route voor de komende drie dagen nog eens gaan verkennen. Dat betekende dat hij laat in de avond terugkwam na 900 km te hebben afgelegd. Voor vandaag is de route dan ook goed verkend. De eerste 35 km rijden we over een smalle weg in een schitterende omgeving. Er is weinig verkeer maar de weg is erg smal met veel bochten en grind en het gaat veel op en af. Uitkijken dus. Regelmatig stop ik om een foto te maken. Fantastisch om hier te fietsen. Wel pittig. 1800 meter klimmen in totaal met soms meer dan 10% stijging. We hebben bijna 4.5 uur nodig om bij de lunch te komen op ruim 70 km. Alle proviand die ik bij me had is al op en ik ben hard toe aan een lunch en nu wel eens op een normalere tijd want het is al bijna 12.00 uur. Het is nog niet veel warmer dan 15° en veel meer wordt het vandaag ook niet. Bij de lunch krijgen we een warme tosti en die is zeer welkom.

Na de lunch is de route wat gemakkelijker en sneller. Onderweg nog gestopt voor een cola en geprobeerd een fles wijn op de kop te tikken. Helaas is dat niet gelukt. Het is hier geen Iran en toch blijkt het niet gemakkelijk aan alcohol te komen. Als ik er naar vraag in een winkeltje dan vertelt men dat je daarvoor naar een plaats 18 km terug moet. Dat toch maar niet. De kampeerplek is ergens buitenaf bij een rivier inclusief de daarbij horende vliegen. Als het gaat waaien en er regen komt zijn de vliegen voor een tijdje weg. Het maakt dus weinig uit of je door de kat of de hond gebeten wordt. Om 18.00 uur is het al bijna donker en het regent. Toch nog vroeg om naar bed te gaan. Maar er zit weinig anders op. Gelukkig heb ik nog een spannend boek. Wanneer we op de kampeerplaats aankomen krijgen we nog wel waarschuwing geen voedsel in je tent te bewaren. Er blijken beren op af te kunnen komen. Niet alleen in Canada dus beren.

 

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Pitstop in Kars en eindelijk weer op de fiets

21 sep – Stage 104: Aksar – Yusufeli (102 km)

Mijn tent routine heb ik nu zodanig ontwikkeld dat ik binnen 40 minuten alles geregeld heb en klaar voor ontbijt. Ik had vanochtend 40 minuten over. De koffie was nog niet klaar. Er was veel hondengeblaf in de nacht en dat bevordert goede nachtrust niet. De rit van vandaag lijkt alleen maar afdalen maar achteraf blijken we 1000 meter te zijn gedaald en 500 meter te hebben geklommen. We beginnen dus met veel afdalen over een grote 4-baans weg waar we de eerste kilometers geen enkele auto zien. Wel wordt de weg gebruikt door boeren om met kudde vee naar een andere wei te trekken. Het landschap is schitterend en dat blijft hele dag zo. We verlaten na 20 km de 4-baans weg en blijven over goede asfaltwegen rijden met heel weinig verkeer. Lang rijden we langs een groot stuwmeer tussen de bergen. Als we na 65 km de lunchplek nog niet hebben bereikt denk ik dat we verkeerd zijn gereden maar een andere weg was er niet. Niet alle aanwijzingen van vandaag waren goed afgemeten. Na 70 km toch bij de lunch aangekomen. Daarna nog 30 km op en af tussen de bergen door naar Yusufeli. Daar komen we al voor 12.00 uur aan. De kampeerplaats is gepromoveerd tot hotel in die zin dat we een kamer met douche en toilet delen. Wel basic maar ik ben er blij mee zeker omdat het is gaan regenen. Het bezoek aan Yusufeli moet nog even wachten.

20 sep – Stage 103: Kars – Aksar (110 km)

Eindelijk weer de fiets op. Daar kom ik uiteindelijk voor. Om 06.00 uur ontbijt, maar 1.5 uur tevoren wordt ik al gewekt door de gebeden die door de luidsprekers schallen over Kars. En de ene imam zingt nog harder dan de ander. Na een ridersmeeting en matig ontbijt al om 06.15 op de fiets. De zon is nog niet in het dal gaan schijnen en het is net 1° boven nul. Had er rekening mee gehouden en warme kleren en handschoenen aan gedaan. Als de zon er eenmaal is warmt het snel op naar 10 graden. Veel warmer wordt het niet in de ochtend. Het is niet voor niets in de winter de koudste streek van Turkije. Daar komt bij dat we al boven de 1600 meter zitten en door klimmen naar ruim 2300 meter. In het begin nog bijna 10 km gravel. Daar is mijn fiets en ik niet zo blij mee. Oppassen voor lekke band en uitglijders. Daarna prachtige weg met heel weinig verkeer en schitterende omgeving. Voor de lunch, die op 60 km is gepland, nogal wat klimwerk. Daarna wat op en af in schitterende omgeving. De laatste 25 km zijn helemaal fantastisch. Lange afdaling in mooiste omgeving tot nu toe door rotsachtig berggebied. We hebben stevige tegenwind in de afdaling, maar dat komt dit keer goed uit want dan gaat het niet te hard naar beneden en is er tijd om rond te kijken. Al vlak na 12.00 uur op de kampeerplek aangekomen. De zon schijnt en de temperatuur is redelijk opgelopen tot in de 20 graden. Alle tijd om onder een boom eens rustig een boek te lezen. Om 18.30 uur al donker. Dan maar op tijd naar bed.

19 sep: 2e rustdag in Kars

Om 07.00 weer ontbijt waar ik ruim de tijd voor neem. Het fietsonderhoud stelt niet veel voor want in feite hebben we maar twee dagen echt gefietst en ook nog in goed weer. Kars is redelijk overzichtelijk en lang niet zo groot als bijvoorbeeld Tabriz. Vanaf het hotel kun je de citadel zien liggen. Daar heb ik een wandeling naartoe gemaakt. Eerst door het centrum van Kars waar het al behoorlijk druk is. Bij een pinautomaat wil ik geld pinnen. Er zijn genoeg pinautomaten maar overal staan er lange rijen. De reden daarvan is dat men er niet alleen geld kan opnemen maar ook storten. En dat gaat dan briefje voor briefje. Uiteindelijk heb ik toch nog ergens geld kunnen pinnen. De citadel is als gebouw niet echt aantrekkelijk. Wel heb je er een prachtig uitzicht over Kars. In de middag geluncht in parkje vlakbij het hotel. Men schenkt et geen alcohol maar als je zelf een biertje meebrengt mag je het er wel opdrinken. Dat was reden om er ‘s avonds ook maar te gaan dineren en een fles wijn mee te nemen. Dat gaf toch wat grotere problemen en uiteindelijk mochten we aan de rand van de eetgelegenheid in het parkje zelf toen het al bijna donker was onze fles wijn opdrinken. Op tijd naar bed, morgen om 05.00 uur op en weer fietsen. Volgende rustdag is over 7 dagen.

18 sep: 1e rustdag Kars

Om het bioritme wat vast te houden op tijd opstaan en om 07.00 uur ontbijt. Het is opvallend dat het om half zes in ochtend al licht is en om half zeven ‘s avonds al donker. Dat zal dus op de fietsdagen vroeg opstaan worden. Wanneer ik om tien uur Kars in wandel dan is het al erg druk en heel veel winkels zijn open ondanks dat het zondag is. Ik ga maar eens op zoek naar een kapper. Na wat zoeken en vragen kom ik bij een kapper terecht waar er 5 wachtenden voor mij zijn. Ik heb de hele dag de tijd en voor het eerst in mijn leven dat ik het niet erg vind te moeten wachten bij de kapper. Ik kan het eens rustig bekijken en krijg thee geserveerd. Er zijn 2 kappers en 2 hulpjes die alles aangeven en schoon houden. Ik ben wel een beetje een bezienswaardigheid. Na een half uur ben ik aan de beurt en met mijn boekje Turks kan ik duidelijk maken hoe ik het wil hebben. In het boekje is een hoofdstuk “bij de kapper opgenomen” en dat is handig. De hele behandeling duurt 45 minuten en ik heb het idee dat ik er grijzer en kaler door ben geworden. En dat voor omgerekend 3 euro.

Voor de rest van de dag met eten en drinken en shoppen doorgebracht. In de middag geprobeerd de Formule 1 race te volgen. Geen zender te vinden die het uitzond. Alles is voetbal dat hier de klok slaat. Een samenvatting van PSV tegen Feijenoord was wel te zien. Aan eind van de middag nemen we afscheid van 2 rijders. Een gezellige party. We blijven nu met nog maar 13 rijders over en 6 stafleden en een gids.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Van Iran naar Turkije en met de bus naar Kars

17 sep – Per bus : Dogubayazit – Kars (194 km)

De route die we in twee dagen zouden fietsen leggen we nu per bus af in een dag. In de directe omgeving is door de PKK een aanslag gepleegd waarbij 9 Turkse militairen zijn omgekomen en 4 gewond. De gewonden zijn in het ziekenhuis van Dogubayazit opgenomen, de plaats waar we nu overnachten. Dus allemaal erg dichtbij en enigszins begrijpelijk dat we “hotelarrest” hebben. Wanneer ik ‘s avonds in de lobby van het hotel zit komt er een bewaker binnen met een tweetal grote machinegeweren. Er is dus wel wat aan de hand.

We zijn in Turkije en er is weer alcoholhoudende drank te koop. Helaas heeft het hotel waar we verblijven wel erg weinig bier ingekocht en bovendien niet koud. Het hotel zou vandaag alleen voor ons zijn opengegaan. Het bier is bovendien prijzig met 5 dollar terwijl het in de supermarkt 1 dollar kost. Ik deel een kamer met een ander maar omdat mijn bed nogal een slechte matras heeft verhuis ik voor de nacht naar de ernaast gelegen kamer die leeg staat. In de ochtend ontbijt op het terras waar het zowaar fris is. Het prachtige uitzicht op de Ararat compenseert dat helemaal.

Met de bus stuiten we een aantal keren op wegversperringen waar we gecontroleerd worden. Daar staan verdekt tanks opgesteld. Het landschap waar we doorheen rijden is schitterend. Wel bergachtig. Jammer dat we er niet kunnen fietsen.Net voor de middag komen we in Kars aan bij het hotel. We verblijven er drie nachten en met Brian deel ik weer de kosten voor een extra kamer zodat we allebei beschikking hebben over eigen kamer. De lunch wordt vanuit een van de vans geserveerd op de grote parkeerplaats bij het hotel. Het zou immers een fietsdag zijn en de organisatie moet dan de maaltijden verzorgen. Dat gebeurt ook met het gezamenlijke diner in een restaurant in Kars waar men tot onze grote teleurstelling geen alcohol mag schenken. In de middag heb ik In Kars rondgekeken en met enige moeite een simkaart gekocht. Duurde even omdat mijn naam wat moeilijkheden gaf bij registratie. Je hebt zelfs je paspoort nodig om een simkaart te kunnen kopen. Ik heb een oude telefoon bij me voor de locale simkaart. Komt nu goed uit. Niet alleen omdat het veel goedkoper is maar ook omdat de roaming van mijn “normale” telefoon niet werkt, dat ligt blijkbaar aan mijn telefoon. ‘s Avonds in lobby hotel nog glas wijn kunnen drinken. De wijn moest je wel zelf ergens hebben gekocht want in dit hotel dat verder prima is, is wat dat betreft niets te koop.

16 sep – Stage 100: Maku – Dogubayazit (51km)

Vandaag niet erg lange tocht, omdat we Iran uitgaan en Turkije binnengaan. Dat kan de nodige tijd in beslag nemen. De afgelopen nacht een hotelkamer gehad. Het was de bedoeling bij het hotel te kamperen. Maar om een voor mij onduidelijke reden werden we toch allemaal in het hotel ondergebracht. Betekende wel een kamer delen met een ander. Mijn kamergenoot lag al om 20.00 uur op bed en zette zijn wekker om 06.00 uur terwijl ontbijt anderhalf uur later gepland stond. Daarnaast was hij niet geheel snurkvrij. Desondanks goede nachtrust en niet aan ergeren. Dat helpt. Wel een reden een kamer voor mezelf te zoeken wanneer dat mogelijk is. Voor het ontbijt een ingelaste riders meeting. We krijgen te horen dat het vanaf de Turkse grens naar Kars toch te gevaarlijk is om te fietsen. Andreas de tourleider heeft daarover de hele nacht contact gehad met de organisatie in Canada. Er zouden in directe omgeving tussen Koerden en Turkse militairen doden zijn gevallen. Weliswaar niet tegen toeristen gericht maar men wil geen enkel risico nemen. Dat doen Canadezen al helemaal niet graag heb ik de indruk.Dat betekent vanaf grens met busje eerst naar geplande hotel 30 km verderop. Volgende dag meteen met bus naar Kars waar we 2 in plaats van 1 rustdag hebben. Even niet fietsen helaas.

Nog wel eerste 22 km in Iran gefietst naar de grens. In de verte zien we de berg Ararat liggen waar Noah met zijn ark zou zijn gestrand. Het zal wel toeval zijn dat wij hier nu ook stranden. Het passeren van de grens gaat redelijk soepel. Nog wel even mijn 3 miljoen Iraanse rials wisselen waarvoor ik nu 250 Turkse lyra ontvang. Omgerekend ruim 80 euro. Verschil moet er zijn. Twee jongens die voor mij door paspoortcontrole gaan worden aangehouden omdat ze hun benen hebben volgeplakt met sloffen sigaretten die ze klaarblijkelijk wilden smokkelen. Hoe ernstig dat wordt opgevat werd mij niet duidelijk. Het voelt als een bevrijding om Iran te verlaten en in Turkije te zijn waar we meteen maar bij de taxfree een fles wijn inslaan. Ook de twee dames onder ons treuren er niet om dit vrouwonvriendelijke land te verlaten. In het hotel in Tabriz was een prachtig zwembad met jacuzzi en sauna maar verboden voor vrouwen. Over apartheid gesproken.

Turkije kent natuurlijk ook wel zijn problemen zoals we vandaag meteen merken. Het hotel waar we verblijven ligt niet in een stadje maar ergens aan grote weg. Het wordt ons niet toegestaan het hotelterrein te verlaten. Hoewel er ruim plaats is om onze tenten op te zetten worden we in het hotel ondergebracht. Weer even leren een dag door te brengen wanneer er niet gefietst kan worden. Bij het uitladen van de fietsen zie ik het frame van de fiets van Jordan, onze mechanicien, die gisteren in de afdaling daarmee is gecrasht. Hij raakte van de weg in een kuil en rechts van hem waren rotsen. Zelf had hij niets maar zijn fietsframe is op drie plaatsen gevouwen.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Grote wegen, goed asfalt en veel verkeer

15 sep – Stage 99: Steppe Camp – Maku (141 km)

Nog steeds heb ik mijn oude tent bij me en omdat ik die niet meer ga gebruiken heb ik hem op verzoek van Andreas weggegeven aan onze gids in Iran, Fahri. Na het avondmaal heb ik hem laten zien hoe die moet worden opgezet. Naast mijn nieuwe tent. Met enige weemoed afscheid ervan genomen. De ruimte van die tent en het gemak om er gebukt in rond te lopen mis ik wel. Anderzijds werken niet alle ritsen van de oude tent meer en blijft mijn tent nu staan in een storm. Tel je zegeningen.

Vandaag redelijk wat klimwerk met name voor de lunch. Helaas werkt de eerste 20 km mijn Garmin niet maar dat lag aan mij. Ik moet toegeven dat ik het toch een groot gemis vind om die gegevens te missen. Na 20 km dus weer helemaal gelukkig. Ondanks dat de wind weer eens behoorlijk tegenzit en het klimmen de nodige tijd vraagt. Na 37 km een colaatje ergens genomen en na 61 km weer. Door het klimmen en de tegenwind duurt het meer dan 4 uur voor we op lunchplek aankomen. De route loopt nu eens niet de hele dag over de drukke hoofdweg. Dat betekent wel slechtere weg. Na de lunch hele lange afdaling door ruig gebied. Iets minder dan 8 uur onderweg geweest. Weer eens een echte fietsdag.

14 sep – Stage 99: Tabriz – Steppe Camp (146 km)

Een redelijk lange dag kan het worden omdat in de loop van de dag de wind steeds sterker kan gaan worden vanuit het westen, uiteraard de richting die wij ook zo’n beetje gaan. Daarom na ontbijt meteen vertrekken. Er zijn wel een paar locale rijders die ons willen vergezellen maar daar willen we niet op wachten. Misschien niet zo aardig. Een aantal anderen hebben wel gebruik gemaakt van die begeleiding. Omdat we redelijk aan de buitenkant van Tabriz zitten (gisteren immers 6 km gelopen om in centrum te komen) kunnen we fietsend Tabriz uit. Wel heel goed opletten want het verkeer heeft geen enkel respect voor een fietser. Vlak voor je neus je afsnijden is heel gewoon. De wind is maar matig en ondanks drukke verkeer schieten we lekker op. Na 40 km als we een wat grotere plaats voorbij zijn wordt het wat rustiger. Nadat we een heel regelmatig klim hebben gehad waarmee we 400 meter zijn gestegen in een lange afdaling naar de lunch. De lunchvan stond nogal verdekt opgesteld en op het laatste moment zag ik hem als enige van ons drieën nog staan. Twee andere rijders voor ons hadden hem gemist.

Na de lunch wel wat rustiger verkeer maar ook smallere weg en nogal warm 30°. De voorspelde harde tegenwind blijft gelukkig uit. We hebben nog ruim de tijd voor een drinkpauze. Om 14.00 uur zijn we op de kampeerplaats die redelijk basic is. Inmiddels is de omgeving wel veel mooier geworden. In een bergachtig gebied met prachtige vergezichten. Wel allemaal kaal. We zitten nu weer op een hoogte van iets onder duizend meter. Het bleef nog lang warm.

13 sep: Rustdag Tabriz

Gisteren al een halve rustdag gehad en met taxi half Tabriz gezien. Veel behoefte om de stad te bekijken heb ik niet zoals bij mij vaak het geval is. Na het gebruikelijke fietsonderhoud er maar eens te voet er op uit. Vanaf hotel loopt de weg 6 km recht door naar de blauwe moskee die een bezienswaardigheid moet zijn. Ik loop 6 km lang langs alleen maar kleine winkeltje van 3 bij 4 meter en waar ze ook nog vaak hetzelfde verkopen. Om de blauwe moskee in te mogen moet je ook nog betalen. Er moet nog veel aan gerestaureerd worden en van binnen valt het me tegen met veel oude versleten tapijten en dat in een land waar de Perzische tapijten in overvloed aanwezig zijn. Wanneer uit de luidsprekers de gebeden ten gehore worden gebracht weet ik niet hoe snel ik weg moet komen. En dat terwijl er niemand aanwezig is in de moskee. De bazaar is een groot winkelgebied waar ik wat geld heb kunnen wisselen. Daarbij probeert men je altijd te beduvelen door zoveel biljetten te geven dat je de tel kwijt raakt. Ik was nu op mijn hoede en kreeg het te weinig uitbetaalde alsnog. Een verschil van 15 dollar bij het wisselen van 100 dollar. Voor de 6 km terug wilde ik een taxi naar het hotel terug nemen. Ik wist dat het niet meer dan 100.000 rial (3 dollar) hoefde te kosten en men wilde mij het achtvoudige laten betalen. Dat maakte mij zo boos dat ik maar weer ben gaan lopen. Ik bleek in 4 uur 15 km te hebben gelopen. Nog meer dan het lopen van 18 holes op de golfbaan.

Nog een evaluatie van de eerste 5 fietsdagen.

Het materiaal. Ik ben heel blij met mijn racefiets. Is heel geschikt voor de route die we nu hebben. Ik heb een fietstasje voor op mijn stuur waar alle benodigdheden voor overdag in kunnen. Niets meer op mijn rug en ook geen camelbag. Bevalt me uitstekend. En mijn nieuwe Garmin laat me in een oogopslag alle fiets gegevens zien. Geen gepruts aan mijn metertje tijdens het fietsen. Bovendien heel nauwkeurig. Lichamelijk voel ik me uitstekend.  De eerste vijf fietsdagen zijn niet echt uitdagend geweest. Geen pijntjes of krampen waar het ook aan gelegen mag hebben.  De route tot nu toe niet echt aantrekkelijk. Te veel verkeer en te grote wegen. Wel goede wegen maar wat wil je op zulke hoofdwegen.

12 sep – Stage 98: Tikme Dash – Tabriz (68 km)

De ochtend is niet zo koud als voorspeld. Toch nog maar 8°. Handschoenen dus niet nodig. Die zitten nog in mijn zogeheten permanent bag waarover ik alleen op de rustdagen de beschikking heb. Vanaf de kampeerplaats moeten we eerst over een onverhard stuk weg terug naar grote weg. Dat is niet echt geschikt voor mijn fiets met niet te dikke banden en ik ben extra voorzichtig en zo nodig stap ik af. Ik wil niet meer van mijn fiets vallen. De verwondingen van de eerste 2 maanden zijn nagenoeg allemaal verdwenen. Niet dat het zo ernstig was maar mijn schouder voel ik nog steeds, wel steeds minder. We kampeerden op 1800 meter hoogte en we stijgen eerst nog naar 2100 meter. De weg is vaak vierbaans meestal met ruimte aan zijkant, toch ook geregeld niet. Het vele verkeer is toch een storende factor. De staf heeft daarom besloten de laatste 25 km niet te laten fietsen vanwege drukke verkeer in Tabriz. Een stad met 1.5 miljoen inwoners.

In begin is het nog frisjes om te fietsen. Wanneer de zon op is en we ook de nodige kilometers moeten klimmen is het al snel te warm voor de extra kleding. Het fietsen is me de laatste dagen redelijk gemakkelijk gegaan en dat is vandaag niet anders. Nadat we op 2100 meter zijn aangekomen is het een lange afdaling over goed asfalt met wind in de rug. Wanneer mijn fiets de snelheid van 70 km per uur bereikt knijp ik toch maar in mijn remmen. Het fietstasje voor op mijn stuur veroorzaakt wat instabiliteit bij hogere snelheid. Overigens ging het hard genoeg. Binnen 2.5 uur bereiken we het begin van Tabriz. In een parkje gebruiken we de lunch. De vijf eerst aankomenden worden als eerste in een van de busjes naar het hotel gebracht. Omdat ik als vijfde aankom kan ik meteen mee en ben dan al voor elf uur in het hotel. Na vijf dagen fietsen morgen een rustdag. De dag van vandaag heeft daar ook veel van weg. Desondanks laat ik mijn wasje toch maar doen. De hotelkamer is redelijk maar niet geschikt om je was te doen. Met Brian zou ik een hotelkamer moeten delen maar omdat zowel hij als ik graag beschikking hebben over een eigen kamer sprak ik met hem af te proberen een extra kamer te nemen waarvan we de kosten delen. Omdat ik vroeg was lukte dat plan.

In de avond geprobeerd een restaurant te vinden. De taxichauffeur bracht ons niet naar het opgegeven restaurant, maar naar andere kant van Tabriz naar een restaurant dat gesloten bleek te zijn. Ook andere restaurants bleken gesloten vanwege een nationale feestdag. Uiteindelijk naar veel rondrijden ergens een pizza gegeten. De taxichauffeur bleef op ons wachten want hij wilde ons terugbrengen naar het hotel. Na bijna heel Tabriz gezien te hebben en na drie kwartier rijden zijn we eindelijk terug in het hotel. De hele onderneming duurde bijna 3 uur en omgerekend kostte dat 15 euro en kreeg hij een pizza die was overgebleven.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Deel 2 – Van Teheran naar Istanbul

11 sep – Stage 96: Turtle Camp – Tikme Dash (106 km)

Om 06.30 uur ontbijt en dat is een wat normalere tijd dan ik in de eerste 2 maanden meemaakte. Het is nog maar net licht als we vertrekken. Na 2.5 km is de route instructie: “Stay right to avoid deadly tunnel”. Dat doen we dus maar en daar loopt de oude weg die weliswaar wat onderhoud kan gebruiken maar goed te berijden is. We fietsen door een bergachtige omgeving. Jammer dat het verkeer redelijk druk is en de zijkanten van de weg niet altijd goed berijdbaar zijn en regelmatig afwezig zijn. Over 100 km stijgen we in totaal 1000 meter en dat gaat heel regelmatig met vaak niet meer dan 1 of 2 procent. We komen van 1000 meter hoogte en gaan naar een plaats op 1800 meter. Nog heel warm overdag maar in de nacht zal het tot 5° afkoelen.

Het fietsen is me tot nu toe heel gemakkelijk gevallen en ook vandaag vliegen de kilometers voorbij zonder dat ik me echt hoef in te spannen. Ik schrijf het vooralsnog toe aan mijn racefiets die aanzienlijk lichte trap dan de mountinbike-achtige fiets die ik de eerste twee manden bij me had. We nemen de tijd om af en toe te stoppen en foto te nemen. Onderweg stopt een auto om ons een paar appels te geven. Heel vriendelijk. Anderen hebben het al vaker meegemaakt maar voor mij eerste keer.

Rond 13.00uur al op campsite en dit keer met veel schaduw. Een verademing. Mijn nieuwe tent is gemakkelijk op te zetten en ik begin er al aan te wennen dat ik in deze tent eigenlijk niet kan zitten op een stoeltje, maar meer op mijn knieën moet kruipen. Ik heb veel moeite gedaan om een klein opvouwbaar stoeltje te vinden maar het gebruik ervan in een tentje dat nog geen 115 hoog is valt tegen. Daar staat tegenover dat deze tent niet omwaait.

10 sep – Stage 95: Zanjan – Turtle Camp (118 km)

De hotelkamer die ik heb deel ik met een andere rijder. Dat is gebruikelijk en je kunt geen eigen kamer reserveren omdat er veelal niet genoeg kamers zijn. De ene kamergenoot ligt je beter dan de ander en soms heb je pech met een snurker. Dat is dit keer beetje het geval hoewel ik er niet veel van gemerkt heb.

We hadden nu eens geluk van rugwind en daar maakten we dankbaar gebruik van. De weg is nog steeds druk maar wel al minder. Er loopt evenwijdig aan onze route wel een snelweg maar veel vrachtverkeer neemt de weg waar wij ook rijden. Te vergelijken met de Route National in Frankrijk. De omgeving begint ook steeds mooier te worden. Na de lunch draait de wind wel wat in ons nadeel. Desondanks komen we in ruim vier uur op een campsite. Het is dan nog maar 12.00 uur. In de loop van de middag wordt het er steeds heter. In de ochtend was het redelijk koel om te fietsen. De camping is wel aan een rivier maar er is geen schaduw. Dus wachten tot de zon onder gaat. De temperatuur daalt dan redelijk maar tegelijk steekt er een stevige wind op waardoor een tentafdak de lucht in vliegt zonder ongelukken te veroorzaken. Mijn tent doorstaat alle windvlagen zonder problemen en staat als een huis.

9 sep – Stage 94: Takestan – Zanjan (129 km)

Vandaag weer eens een echte afstand te fietsen. Toch was ik blij dat ik gisteren de eerste dag niet meteen 186 km hoefde te fietsen. Zou een na langste afstand zijn. De langste herinner ik me nog goed toen we meer dan elf uur onderweg waren. Tevoren had ik me er enige zorgen over gemaakt en in de week voor vertrek een aantal keren afstanden boven 100 km gefietst. Na een matige nachtrust, hetgeen toch niet aan mijn nieuwe tent lag, al om 5 uur opgestaan toen de wekker van mijn buurman al afging. Het ontbijt was om 06.30 gepland en ik was daar al 45 minuten te vroeg voor klaar. Ik had die tijd eigenlijk goed kunnen gebruiken want toen ik na ontbijt wilde wegrijden bleek ik een lekke band te hebben. Met de hulp van Erwin was dat klusje overigens binnen 5 minuten geklaard.

Om iets voor zeven uur op de fiets. We gingen in zuidwestelijke richting en na een half uur kwam daar een stevig windje vandaan. De eerste drie uur was behoorlijk doorploeteren. Na de lunch hadden we het geluk dat de wind ging draaien en na ruim 5 uur fietsen en wat pauzes waren we al om 13.00 uur over. Dit keer de luxe van een hotel (voor iedereen). In de middag blijkt de temperatuur snel op te lopen naar de dertig graden, maar in de ochtend was het nog geen tien graden en pas aan het eind van de ochtend kwamen de 20 graden in zicht. Over de route valt weinig opwindends te vermelden. De hele dag over grote wegen en soms vierbaans. Eigenlijk is dat veiliger dan een drukke 2-baans weg met gevaarlijke wegkanten. Over lange drukke rechte wegen met weinig mooie vergezichten hebben we voornamelijk gefietst.

8 sep – Stage 94: Teheran – Takestan (120 km bus en 57 km fietsen)

Van het warme Teheran heb ik allang genoeg en ik ben blij dat we vandaag de fiets op kunnen. Dat wil zeggen eerst nog 120 km met bus om Teheran uit te komen. Mijn kamergenoot uit Canada meent om 5 uur zijn wekker te moeten zetten terwijl het ontbijt pas om 06.30 uur begint. Hij is gisteren pas aangekomen en heeft nog niet voldoende routine ontwikkeld, hoewel hij al verschillende keren met een andere tocht van TDA is mee geweest. Pas na half acht vertrek per bus omdat uitchecken uit hotel bij iemand problemen opleverde. Bijna drie uur in de bus omdat er erg druk verkeer is. Daar hadden we zeker niet kunnen fietsen.Als we de bus uit kunnen eerst nog alle fietsen van het dak van aantal auto’s.

Het is al bijna 30°. Toch verheug ik me erop te kunnen fietsen al is het maar 55 km. Dit keer mijn racefiets bij me met wat dikkere banden en een zadelpen met vering voor als de wegen erg slecht zijn. Maar als het goed is houden we tot Istanbul asfalt. Ondanks dat we over relatief grote weg fietsen met 4 banen en het regelmatig heel druk is en warm is heb ik het naar mijn zin. Na 20 km eerst nog een lunch en dan door over dezelfde grote drukke wegen naar Takestan. Er staat een harde wind van opzij die het ons meestal moeilijk maakt maar ook wel eens gemakkelijk.

In ruim twee uur komen we op de overnachtingsplaats aan. Op de binnenplaats van een soort hotel kunnen we onze tent opzetten. Hoewel het mogelijk is een kamer te huren wil ik toch mijn tent opzetten. Ik heb een nieuwe tent en uiteraard nu een Hilleberg die elke storm moet kunnen doorstaan. Hij is eenvoudig op te zetten ondanks dat het knap waait, maar iets lager en andere indeling dan vorige tent zodat ik nog even moet zoeken naar een nieuwe tent routine. De avondmaaltijd is uitstekend met een gebakken forel en risotto. Daarna heb ik de energiebars beschikbaar gesteld die ik voor iedereen had meegebracht. Ik had dat beloofd twee maanden geleden en heb nu iedereen een pak met 10 snickers gegeven. Kostte wel 9kg bagage. Maar door mijn lichtere fiets kon ik wat extra kilo’s meenemen. De snickers waren in elk geval welkom.

5-7 sep – Verblijf in Teheran

Op maandag 5 september komt omstreeks 13.00 uur de bus met de Silkroute rijders aan bij hotel. Het is een hartelijk weerzien. Er zijn een paar nieuwe rijders en er vertrekken 5 rijders terwijl er 3 nieuwe bijkomen, waaronder ikzelf, waardoor de groep niet veel groter is dan 15 personen en 5 stafleden. Er zijn nog 2 vrouwelijke deelnemers die overeenkomstig de Iraanse wet een hoofddoek dragen en lange broeken omdat, ook tijdens het fietsen alles bedekt moet zijn. In de middag nog wat in omgeving rondgelopen. Niet te lang want het is meer dan 35°. Als je buiten loopt weet je heel snel waar de schaduwzijde is want daar wil je maar al te graag lopen. Het oversteken van kruisingen en straten als voetganger blijft een hachelijke zaak. Het verkeer ligt nooit stil, van voetgangerslichten en zebra’s trekt men zich niets aan. Je moet maar hopen dat men je ziet en voor of achter je langs rijdt.

Op dinsdag al vroeg op pad om het Golestan Palace, het paleis van de sjah te bekijken. Mooi maar wel heel veel pracht en praal. Daarna nog Tehran Bazar bezocht. Ontzettend veel hele kleine winkeltjes waarbij je je afvraagt hoe men zijn spullen verkocht krijgt, hoewel het er wel heel erg druk is. Reden genoeg om er niet te lang te blijven.

Op woensdag met Erwin en Jacqueline bezoek gebracht aan een oude vriendin van Jacqueline met wie ze ooit had samengewerkt. Interessant om in een Iraans huis te komen. Mooi ingericht en zeer gastvrij onthaald met koffie gebak en fruit en noten. Voor de rest op zoek gegaan naar simkaart omdat lokaal communiceren toch aanzienlijk goedkoper is dan via roaming. Voor de rest wordt het tijd om op de fiets te stappen. De eerste dag zou een rit van 186km zijn maar deze begint met bustocht om Tehran uit te komen en dan resteren er nog maar 52 km. Dat moet voor een eerste dag gemakkelijk te doen zijn.

 

4 sept – Herstart Silkroute in Teheran

Zaterdag vanaf Frankfurt rechtstreeks naar Teheran gevlogen. Betekende wel eerst ruim 3 uur over drukke Duitse wegen rijden. Toch maar die moeite genomen want dat geeft een grotere garantie dat mijn fiets ook meteen meekomt dan bij een vlucht waarbij overgestapt moet worden. Prima vlucht met Lufthansa.

Wanneer we in Teheran landen zijn veel vrouwen ineens onherkenbaar geworden omdat bedekkende jurken of jassen worden aangedaan en uiteraard hoofddoeken. Hoe  snel kan dat ineens veranderen. Om de douane door te komen neemt wel een half uur in beslag en ook de bagage afwikkeling vraagt dezelfde tijd. Gelukkig is mijn fietsdoos ook meegekomen en redelijk ongeschonden gebleven. Bij de uitgang staat een taxichauffeur met een papier met mijn naam erop. Mijn fietsdoos blijkt niet in zijn auto te passen en moet dan maar op het dak. Om mijn fietsdoos heb ik 2 spanbanden waarmee ik vroeger de surfplanken op mijn auto bevestigde en die ervaring komt mij nu goed van pas. De chauffeur wilde de fietsdoos dwars op zijn dak plaatsen en met dikke elastieken bevestigen. Ik heb het toch maar gedaan op mijn wijze. Het is toch nog bijna een uur rijden naar het hotel en hoewel het dan hier midden in de nacht is (04.00 uur) is het nog redelijk druk op de weg.

Een korte nachtrust want het ontbijt is tot 10.00 uur. Dat haal ik net. Om 10.00 uur haalt men alles weg en mag je nog net blijven zitten om op te eten wat je hebt gehaald. Mijn gebakken eitje bestelde ik om een minuut over tien en de kok moest aan de manager vragen of hij het nog mocht bakken. gelukkig mocht dat. Daarna op pad om geld te wisselen. Alles moet hier contant worden afgerekend en de euro’s of dollars moet je bij je hebben om te wisselen want in Teheran kun je niets meer krijgen. In het hotel viel ook niet te wisselen. Zou op straat wel wisselaar tegenkomen. Toen dat niet het geval was maar eens bij een bank binnengelopen waar er heel veel van zijn, maar geld konden ze niet wisselen. Uiteindelijk op een plein een wisselaar gevonden en uiteraard het idee dat je grotelijks wordt bedonderd omdat ze hier met nullen goochelen. Ruim 3 euro is 100.000 rial maar noemen ze ook 10.000 tomen. Je weet nooit wat ze bedoelen. De rekening die ik in een winkeltje kreeg was helemaal niet te ontcijferen. In ieder geval ben ik blij dat ik iets gewisseld heb en een winkel binnen kan. Zal wel kwestie van wennen zijn evenals de warmte. Je moet je er maar aan overgeven. De airco op mijn hotelkamer draait op volle toeren en toch blijft het warm en benauwd.

Mijn fietsdoos uitgepakt en mijn fiets weer in elkaar gezet. Ik had het voornemen nog wat te fietsen maar het verkeer hier is krankzinnig. Als voetganger ben je vogelvrij ook op een zebra zelfs als je groen licht hebt. Een fietser heb ik nog niet op straat gezien in Teheran. Het zal wel niet voor niets zijn dat de organisatie heeft besloten de laatste 60 km Teheran niet binnen te fietsen maar met de bus te gaan.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Van Almaty naar Amsterdam

6 juli: Almaty – Amsterdam

Om 2.30 uur met taxi naar het vliegveld. Niet zo’ n groot verschil met “normale” tijd van 03.45 uur. Op het vliegveld verloopt alles prima en ben ik de enige Nederlander op de hele vlucht. De rest vliegt allemaal door naar andere Europese steden. Over twee maanden sluit ik weer aan bij de tocht om de laatste twee secties van Teheran naar Istanbul mee te fietsen, verslag wordt vervolgd dus!

Version 2

5 juli – Stage 44: Bokier – Almaty (99 km)

De laatste fietsdag voorlopig voor mij. Eerst zorgen om van hotel op campsite te komen. Het is 04.15 en nog donker. Heb grote tas met bagage bij me exclusief tent weliswaar. Als ik dezelfde weg terug wil nemen als ik gisteren ben gekomen blijkt de poort gesloten. Terug naar hotel en via strand naar campsite. Een bewaker die er loopt helpt me om over omheining op het strand te komen. Er zijn nog een aantal anderen in het hotel die de gesloten poorten tegenkomen en pas na 05.00 uur op campsite zijn voor ontbijt. Haast hoef ik eigenlijk niet te maken want de laatste 13 km gaat in konvooi door Almaty. Dat betekent dat we moeten wachten tot iedereen daar is gearriveerd en wel na 86 km .

Toch snel weg want in de ochtend zijn er heel wat muggen naar ons op zoek. We rijden lange tijd over een nieuwe snelweg die nog in aanleg is. Dat betekent ook wat omleidingen en dat maakt de route wat ingewikkeld. Als ik met twee anderen bij de lunch op 65 km aankom wachten we een tijd omdat we anders verderop bij begin konvooi staan te wachten. Na een tijdje komt wel de sweep binnen en dat betekent dat alle anderen de route hebben gemist. Er wordt druk gebeld en we gaan toch maar verder en komen onderweg nog een 7-tal rijders tegen met wie we naar de plek gaan voor het begin van het konvooi. Daar lange tijd moeten wachten. Een 8-tal rijders is op eigen gelegenheid op zoek naar hotel in Almaty gegaan zonder het te melden en wij maar wachten. Op die vertraging zat ik nu juist niet te wachten want ik heb mijn tijd hard nodig om mijn fiets in te pakken en overige bagage. Uiteindelijk in konvooi door Almaty. Grote moderne stad. Jammer dat ik zo weinig tijd heb om er meer van te zien. We logeren in heel groot hotel met alle voorzieningen. Er zijn drie rijders die afscheid nemen en ik neem voorlopig afscheid. Er is door ons een afscheidsparty georganiseerd met wat drank en hapjes in zaaltje van hotel. Voor mij is het au revoir en voor de anderen good bye. Door deze party wordt het toch wat later dan gepland. Dan maar in het vliegtuig wat slapen.

4 juli – Stage 43: Sarga-Ozek – Bokier (97 km) 

Vannacht af en toe wat onstuimig weer en de tent is behoorlijk nat. De muggen vinden dat heel aangenaam. Als we vertrekken regent het een beetje. Het ziet er rechts van ons onheilspellend uit en links van ons zien we wat toppen van de besneeuwde bergen in de zon liggen. Helaas draaien we steeds verder naar slechte weer toe. Wel krijgen we de wind mee en samen met wat afdalen gaat het in hoog tempo over de 4-baans snelweg met uitstekend asfalt. Er is niet heel veel verkeer en we hebben ook wel de ruimte om te fietsen maar alleen maar een 4-baans snelweg verveeld wel een keer. De auto’s die er rijden gaan met behoorlijke snelheid. Aan de andere kant van de weg horen we een enorme knal en een band ban de auto blijkt te zijn geëxplodeerd. Gelukkig geen ongelukken wel even schrikken. De bergen links van ons blijven in de zon liggen en prachtig uitzicht geven. De campsite ligt aan een groot meer waar ook het nodige tourisme is. Dit betekent dat er vlakbij een hotel is met mogelijkheid kamer te nemen. Hoef ik niet lang over na te denken. Het is harder gaan regenen en nog geen 10.00 uur in de ochtend. Bij hotel val ik helaas van mijn fiets en net op knie die gisteren na vier weken genezen was verklaard. Meende zo voorzichtig te zijn en toch gaat het fout. Jammer maar geneest wel weer. Wel lastig maar er is nog maar een dagje te fietsen.

3 juli – Stage 42: Taldykorgan – Sary-Ozek (111 km)

Nog 3 fietsdagen en niet al te lang. Gevaarlijk blijft het om een dag te onderschatten. We zitten met de campsite vlakbij een nieuwe weg met veel verlichting. Niet het idee gehad dat de zon is onder geweest. Om 5.15 vertrek en er staat al een behoorlijk tegenwindje. We gaan met een grote boog om Taldykorgan heen en krijgen daardoor een tijdje wind mee. Het verschil tussen tegen of mee blijkt te zijn: 18 km/u tegen en 36 km/u mee. Het is maar even anders was het wel een heel kort fietsdagje. We rijden over grote weg naar Almati die in reconstructie is. Afwisselend slechte en goede weg. Naar 40 km rijden we over oude weg naar Almati waar nu verder helemaal geen verkeer is behalve wij als fietsers. Behoorlijk pittige klimmetjes erin maar we kunnen de hele weg gebruiken. De lunch is na 65 km wanneer we op de nieuwe nog in aanleg zijnde weg rijden. Geheel nieuw asfalt en een kant is nog niet in gebruik waar wij als fietsers wel kunnen rijden. Het is 35° en onderweg krijgen we nog verkoeling van wegwerkers die met spuit de weg aan het schoonmaken zijn.

Al op tijd op een campsite bij een groot gebouw waar wat hutjes zijn en waar we in de schaduw kunnen zitten. Vlakbij een benzinestation met frisdrank en ijs. Prima geregeld. Alleen de plaatsen om tent op te zetten laat wat te wensen over maar je kunt niet alles hebben.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Create a free website or blog at WordPress.com.