Strandrit naar Dakar

Zo 11 nov | Stage 26: Lac Rose – Dakar (41 km)

Erg warm en benauwd in mijn tentje en dus slecht geslapen. Heb nog de mogelijkheid mijn binnentent zonder buitentent op te zetten. Ik moet dan wel zeker weten dat het droog blijft.

Vandaag maar 41 km te fietsen. Voor het ontbijt eerst uitleg over de route naar Dakar. Oorspronkelijk was het de bedoeling een deel over het strand te fietsen maar gelet op het feit dat het vloed is in de ochtend ziet men daarvan af. Terug over de weg van gisteren is geen optie en men heeft een weg gevonden die moeilijk is te vinden, althans de eerste 14 km. Vandaar dat we in een paar groepen vertrekken. Inderdaad heel ingewikkelde route.

Na 14 km komen we op nieuwe asfaltweg langs de kust. Tot 10 km voor de bestemming gaat het met 6 man in hoog tempo naar Dakar. Daarna 11km weer heel ingewikkeld. Gelukkig hebben we Steve bij ons die in de ochtend de nieuwe route nog op zijn Garmin heeft kunnen downloaden. We blijven zo lang mogelijk dicht bij de noordelijke kust rijden. Ondanks moeizaam begin binnen 2 uur bij hotel waar Marjet en Anke me opwachten. Een heel mooi weerzien.

Nadat de fietsen schoon gespoten zijn mogen ze in de conferentiezaal geparkeerd worden. Als onze kamer klaar Is, het is ook nog maar half tien als ik aankom, en wanneer de dinnertruck met de bagage is gearriveerd, kan ik mijn natte plunje vervangen en mij voorbereiden op in feite vierdaags bezoek aan Dakar. Een heel welkome afwisseling na een maand in een zandbak te hebben gefietst en gekampeerd zeker met Marjet en Anke erbij, ondanks dat een stedentrip niet altijd aan mij is besteed.

We lunchen met zijn drieën vlakbij hotel op prachtige locatie aan oceaan en dat is een luxe.

In de middag wat in de buurt rondgekeken. Ook hier in Dakar aan de oceaan is het heel warm. Onze kamer heeft een klamboe en airco. Die is echt wel nodig blijkt ’s nachts.

Lunchen aan de oceaan

Met prachtige golven

Hotel in Dakar in de wijk les Almedie

Za 10 nov | Stage 25: Lompoul – Lac Rose (113 km)

We kamperen in schitterende duinomgeving waar we al om 06.30 uur ontbijt geserveerd krijgen. Oorspronkelijk zouden we vandaag een strandrit doen van 108 km. De ervaring van gisteren maakt dat deze geannuleerd wordt en dat we over de weg gaan. Bij het rijden over het strand ben je afhankelijk van eb en vloed en het rijden gisteren op het heetst van de dag was killing.

We gebruiken de vroege koele ochtend nu om meteen te gaan fietsen. Eerst weer met een een soort pickup de duinen uit 3 km verderop waar de fietsen staan en de dinnertruck. Over goed asfalt over heuvelachtig terrein met heel veel dorpjes en stadjes waar het overal een grote berg afval ligt. Een vuilnisophaaldienst kent men hier niet.

Ook al zijn we vroeg gestart de temperatuur is om half tien al 35 graden. De eerste 60 km tot lunch zijn prima te doen. Daarna loopt temperatuur op tot 43 graden. Elke 5 km drinken en je energie goed verdelen. De laatste 8 km naar Het Lac Rose waar Parijs – Dakar eindigt, zijn bijna onfietsbaar door het mulle zand. Het lukt me redelijk met mijn dikke banden. Op de camping zijn geen kamers meer beschikbaar.

Die zijn allemaal al gereserveerd. In mijn eigen tent is het wel warm, maar gevrijwaard van muggen. Ondertussen is dochter Anke in Dakar gearriveerd en is mijn vrouw Marjet onderweg. Verheug me op weerzien morgen .

Kamperen op camping in deze duinen

Veel groen in Senegal

Daar kamperen we nu

Het water is roze maar ik noem t bruin

Vr 9 nov | Stage 24: Zebra Camp – Lompoil (68 km)

Mijn hutje op de camping heeft alleen wat pallets met een matras erop en redelijk wat ruimte. Het verstoort wel mijn normale routine van de tent waarin ik precies wat op elkaar volgt en waarin ik precies weet in welke volgorde ik alles heb liggen. Als je meer ruimte hebt gebruik je die ook en moet je meer zoeken waar je iets hebt neergelegd. Als ik binnen zit en denk beschermd te zijn tegen de muggen blijkt er toch nog een binnen te zitten. Als ik hem doodsla meteen bloedvlek op de muur. Ik voel al snel waar dat vandaan kwam. Toch maar de klamboe gebruikt hoewel ik dat maar ongemakkelijk vind.

We kunnen uitslapen want het ontbijt is om acht uur gepland en vertrek per fiets pas om elf uur. We gaan vandaag maar 68 km fietsen waarvan 40 km over het strand. Dit kan alleen bij eb.

Het is om 11.00 uur vloed dus moeten we wachten op lagere waterstand alvorens we kunnen vertrekken. Toch al eerder vertrokken want de eerste 20 km heeft een aantal heel zanderige stukken waar je moet lopen. Plan is verder om dan maar op het strand te wachten op lager tij. Als we aankomen op het strand is het water al wel aan het terugtrekken. Inmiddels is het 12 uur en 40 graden. Op het strand klein hutje waar we bescherming tegen zon vinden. We hebben extra lunch meegenomen. Om een uur is er nog steeds geen strook vrij gekomen waarop je kunt fietsen. Een half uur later proberen we het maar regelmatig kom je in het zand vast te zitten en ik val een keer van de fiets. Op het strand val je zacht. Je valt ook in het water. Mijn telefoon uit voorzorg in plastic verpakt. Na een paar km waarin we niet harder dan 7 tot 10km per uur vooruit komen besluiten we nog maar een half uur te wachten onder een boom. Daarna gaat het beter. De kunst is hard zand te vinden en uit de het strand oprukkende

golven te blijven. Lukt niet altijd en mijn schoenen zijn drijfnat.

Het gaat nu 15 tot 18 km per uur. De vijand is meestal niet het zachte zand of het water maar de hitte. Het is 43 graden. Na 20km op het strand worden we gefourageerd met fruit en koele dranken en wat eten. Daar knap ik van op. Elke kilometer neem ik wat te drinken uit mijn camelbag. De hitte is moordend. De laatste 5 km komt er wat mist opzetten en de temperatuur zakt met bijna 10 graden. Een welkome verfrissing.

Om 16.00 uur de extra lunch. Daar val ik nog van mijn fiets omdat door het zoute water het kliksysteem van mijn pedalen wat vast was gaan zitten. Het zand vangt mijn val wel op maar toch enkel wat geblesseerd blijkt ’s nachts. Daarna nog 8km met forse tegenwind. Dan worden we in open voertuig per twaalfen vervoerd naar prachtig gelegen camping waar we een tent delen met zijn drieën en waar douche en toilet in zit. Daarna wordt een maaltijd door de camping geserveerd. Prima geregeld. Geweldige ervaring vandaag.

Wachten tot 11u om te kunnen vertrekken

Zandweg

In dit dorp onfietsbaar zand

De weg naar t strand

Te weinig hard zand om op te fietsen

Eerst veel lopen

Om de golven heen

Schoonwassen fietsen van zout water

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Senegal

Do 8 nov | Stage 23: Rosso Bush Camp – St Louis (108 km)

Gisteren schreef ik dat het 60 graden kon worden in de zon. Dat betekent in dit geval 38 graden in de schaduw. In de avond koelt het redelijk af, maar mijn tentje staat wel op kleigrond waar de zon de hele dag op heeft geschenen. Als ik buiten wil zitten wordt ik bestookt door muggen en ander ongedierte. Dus snel mijn tent in, maar daar is het een bakoven.

Het duurt lang alvorens ik enige slaap vat. Als ik in de morgen mijn tentje afbreek is de grond eronder nog steeds warm.

We hebben vandaag maar 108 km te fietsen over goed asfalt. De eerste anderhalf uur is het maar 21 graden. Daarna stijgt de temperatuur al snel naar de 35 graden en het wordt nog warmer. In het begin weinig verkeer en de wind is niet altijd ideaal, maar toch goed doorheen te komen. De vraag is of ik nog een extra rondje moet maken om St Louis, een voormalige hoofdstad, te bezoeken. Mijn nieuwe simkaart werkt niet en ik moet me eerst weer opnieuw laten registreren en in St Louis is een Orange shop.

Voordat ik St. Louis bereik kom ik er een tegen waar ik mijn probleem voorlegt. Het duurt wel 25 minuten voordat het allemaal geregeld is. Nu werkt het wel. St. Louis links laten liggen (in dit geval rechts) en op weg naar Zebra camp. We rijden nu langs veel water met ontzettend veel afval aan beide kanten van de weg. Een grote stinkende vuilnisbelt. Later wordt het beter. De laatste kilometers over onverharde weg met veel mul zand. Kunnen we alvast oefenen voor de komende dagen wanneer we over het strand gaan rijden.

We komen op een mooie camping uit met koele dranken, bier en wijn. Ondertussen bijna 40 graden geworden. Een koel biertje is dan niet te versmaden. Het meest memorabele moment van de dag: een passerende heel volle bus met heel veel bagage en achterop een motorfiets gebonden waarop de bestuurder had plaats genomen. Jammer dat het zo snel ging dat ik geen foto kon nemen. Wel een hilarisch gezicht.

Veranderend landschap en steeds meer begroeiing

En steeds meer groen

Dakar in zicht

Lunch

Mijn hutje

Camping met prachtig uitzicht

Wo 7 nov | Stage 22: Dune Camp – Rosso Bush Camp (87 km)

Vandaag een korte rit omdat we na 75 km de grens van Mauritanië naar Senegal overgaan. De avond tevoren bij de ridersmeeting uitvoerige instructies gekregen van wat ons te wachten staat. Chaos in elk geval.

De eerste 30 km rijden we over erbarmelijk slechte weg met veel diepe gaten waarin je begraven kunt worden en regelmatig hele stukken mul zand waar je af en toe moet afstappen. De vrachtwagens hebben het nog moeilijker want op de fiets gaan we sneller. Na 30 km verandert het in prachtig glad asfalt. Dat helpt om op tijd bij de lunch te komen. De temperatuur is om half elf al naar 35 graden gestegen. Bij de grens moeten we eerst stempel halen om Mauritanië uit te mogen. Vervolgens moeten we met een ferry de rivier Senegal over die de grens tussen Mauritanië en Senegal vormt. Je kunt ook met kleine bootjes over wat voor ons als fietser aanvankelijk de bedoeling was maar dat kon toch niet. Op de ferry kunnen 3 vrachtwagens en wij als fietsers en de overige voetgangers hebben aan de zijkanten nog net een plaatsje. Ook een man met een koe kan mee. Eenmaal de rivier over dan stempel zien te krijgen om Senegal in te mogen. Daarvoor moet je wel je vingerafdrukken geven en een foto laten maken. Een visum is niet nodig. Een en ander neemt nodige tijd in beslag en die hebben we. Wel een hele drukte omdat velen je belagen om geld te wisselen. Mijn briefje van 50 euro met een klein scheurtje wordt met veel moeite geaccepteerd maar wel tegen een lagere koers. Als je ziet wat voor beduimelde briefjes ik er voor terug krijg dan is het een ongelijke wereld maar dat is het toch al.

Vervolgens een nieuwe simkaart halen en 7 gb aan data. Dat neemt nog al wat tijd in beslag omdat je met je paspoort geregistreerd moet worden bij Orange. Het duurt zeker 10 minuten voor men begrijpt dat NLD staat voor Pays Bas. En dan blijkt het uiteindelijk ook nog niet te werken. Moet er alsnog voor terug naar Orange shop.

Via onze nieuwe gids ergens naar toe geleid waar we een fles wijn konden kopen.

Wanneer ik bij mijn fiets kom die in de zon heeft gestaan geeft mijn metertje 60 graden aan. Die temperatuur heeft mijn drank in de bidons ook gekregen. Nog maar 10 km naar kampeerplek waar we tegen half twee aankomen. Eerst de fles rosé die nog koud is, soldaat gemaakt.

Met zo’n bootje mochten we niet mee

Dan maar met de ferry

De tda diner truck past er maar net op

En wij ook

De koe mag ook mee

Het normale vervoer over de grensrivier le Senegal

Veel ruimte om je tent op te zetten

Di 6 nov | Stage 21: Nouakchott – Dune Camp (131 km)

Ik ben blij dat ik vandaag weer kan fietsen. Eerst van het hotel naar het tda verblijf 1.5 km verderop zien te komen. Taxi’s bellen werkt hier niet die moet je op straat aanhouden. Zo druk als het overdag is zo weinig auto’s zie je om zes uur in de ochtend hier op straat. We zijn met 3 personen en vijf grote tassen. Als er dan toch een auto stopt waarin al 4 personen zitten, blijkt de bestuurder ons weg te willen brengen. Als ik hem zeg dat we met drieën zijn en veel bagage is dat geen probleem want de drie andere passagiers stappen uit. Die haalt hij weer op als hij ons heeft weggebracht. Wel enige discussie over het te betalen bedrag. Uiteindelijk omgerekend voor 10 euro zijn we met al onze bagage op de plek van bestemming. Toch altijd spannend of je die zo vroeg in de ochtend kunt bereiken.

We rijden Nouakchott uit en het is veel groter dan ik dacht en niet voor niets de hoofdstad van Mauretanie. Het verkeer is al behoorlijk druk en het is heel goed oppassen. Iedereen doet maar wat en rijdt de weg op of slaat af als ie denkt dat er een gaatje is. Bovendien zitten er veel gaten in de weg.

Na ongeveer 40 km is er nog wel een weg maar er zitten zoveel gaten in dat je als fietser vaak sneller bent omdat je langs de gaten heen kunt fietsen. Verder veel stukken zand. Weer kennis gemaakt met een wasbord. Mijn dikke banden en vering kunnen het goed. De afwisseling is heerlijk. Wel heel geconcentreerd blijven rijden met alle valkuilen die er zijn. De afwisseling in landschap is ook opmerkelijk. Steeds meer bomen en steeds meer bewoonde wereld.

Na de lunch komen we door steeds meer plaatsjes. Soms een chaos door gemotoriseerd verkeer en karren met ezels ervoor over heel slechte weg. Steeds meer kinderen langs de weg of op de weg en die vaak iets van ons willen. Het is rond twaalf uur in de middag inmiddels meer dan 35 graden geworden. Al vroeg in de middag op een kampeerplek in duinachtige omgeving met veel bomen. Wel heel veel dorens eraan en eronder hetgeen bij een aantal een lekke band oplevert.

Voor het eerst mijn tent kunnen opzetten in de schaduw onder een boom met ook nog wat grassprieten. En bijna geen wind. De woestijn laten we achter ons.

De weg wordt slechter

Door het zand

Veel belangstelling van kinderen

Tent in schaduw

Deze zonsopgang niet gemist

Maandag 5 nov | Rustdag Nouakchott

Vandaag dan de echte rustdag. Mijn fiets is al klaar en mijn wasje ook. Met twee anderen die ook in het hotel zitten eerst naar het tda verblijf gelopen. Doe je toch bijna half uur over zeker omdat je heel wat hoge trottoirs op en af moet. Het is al warm en je zoekt dan wel snel de schaduwkant van de weg op.

Op het tda verblijf volop activiteit onder meer om banden te wisselen. Het is gezellig maar krapjes. Bij de ingang van het verblijf veel mensen die je een telefoon, bril, sieraden of edelstenen willen aansmeren. Ik blijf me verbazen over het aantal autowrakken dat hier mag rijden. En die worden ook nog als taxi gebruikt. Als je een taxi neemt moet je niet denken dat je het alleenrecht hebt. Ik meende met drieën op de achterbank en 2 op de passagiersstoel al in redelijk volle taxi te zitten, maar er moest achter nog een vierde bij. Heel krapjes achterin. De prijs valt erg mee. In dit geval omgerekend nog geen een euro voor drie personen.

Verder de middag vooral bezig met organiseren van mijn bagage. Ga weer met een camelback, een rugzakje voor 3 liter water, rijden in plaats van een stuurtasje. Op de slechte wegen is het fijner niets aan je stuur te hebben rammelen. Het wordt tijd weer te gaan fietsen.

Uitzicht vanuit hotel

Kamperen op binnenplaats Auberge Maneta

Kan ook overdekt

Zonder lichten

Overzicht komende dagen

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mauritanië

Zo 4 nov |Stage 20: Dune Camp – Nouakchott (150 km)

Dit is de afstand die ik vandaag had moeten fietsen, maar ik heb die afstand gisteren al in een busje afgelegd. Het voelt als spijbelen en als ik opsta krijg er een beetje spijt van en schaam ik me er een beetje voor. Bijna iedereen zit nu op de fiets in de hitte te zwoegen. Hoe dan ook gedane zaken nemen geen keer en zand erover. Dat is hier genoeg.

In de ochtend de stad eens bekeken en het blijft me opvallen hoeveel autowrakken hier nog rond mogen rijden. Veel heel oude Mercedessen, die gaan klaarblijkelijk lang mee. Ik zie hier ook veel meer de Afrikaanse bevolking. In de Lonely Planet lees ik over de etnische spanningen tussen de Moren van Arabische of Berber afkomst en de Afrikaanse bevolking die 40% van de bevolking vormt. In 1989 had dat tot gevolg dat 70.000 Afrikanen terug moesten naar Senegal en omgekeerd 100.000 Moren naar Mauritanië, dat overigens slechts 3 miljoen inwoners heeft.

Het hotel waar ik verblijf ligt op 1.5km van de Auberge Menata waar het TDA verblijf is. Als ik daar om 12.00 uur aankom arriveert juist de tdatruck met mijn fiets en bagage. Meteen mijn fiets gepoetst en banden gewisseld want de komende dagen is het veel op onverharde wegen fietsen en over het strand. Dikke banden van 50mm zijn hopelijk voldoende. De overnachtingsplek van tda is weliswaar in het centrum maar heel basaal met weinig ruimte en in het zand. Geen spijt van keuze voor hotel. Ik probeer via onze gids Mohammed te achterhalen of er ergens een fles wijn te koop is maar ondanks eerdere toezeggingen lukt dat niet. Dan nog maar een paar dagen zonder alcohol. Goed voor de lever en portemonnee, want de prijzen voor bier of wijn op de zwarte markt zijn niet mals.

Zat 3 nov | Stage 19: Desert Camp – Dune Camp (125 km)

Als de voorspellingen kloppen hebben we vandaag hoofdzakelijk rugwind. Een goede gelegenheid om wat snelheid te maken. Meteen na het ontbijt als een van de eersten weg. Een voordeel van een vroeg vertrek is dat de temperatuur nog niet zo hoog is. Naarmate we zuidelijker komen blijft de temperatuur in de nacht wat hoger en kan ik voor het eerst een helemaal droge tent inpakken. Wel met veel zand.

De weg is van redelijk asfalt maar wel regelmatig met slechte stukken. Ook regelmatig veel zand op de weg. Na 30 km kom ik door een plaatsje waar veel zand op de weg is gewaaid. Het lijkt er wel op zoals stuifsneeuw bij harde wind kan opwaaien. Omdat ik een snelle rit wil maken geen tijd voor foto’s. Na 68 km lunch waarvoor ik net iets meer dan twee uur nodig had om er te komen. Het is net negen uur. Verlengd ontbijt. Ik neem een stukje stokbrood met chocoladepasta mee en doe dat boven in mijn tasje zonder plastic zakje. Helaas blijkt later de pasta eruit te zijn gelopen.

Al om kwart voor elf kom ik tegelijk aan met de zogeheten dinnertruck die kwartier gaat maken in een omgeving met prachtige zandduinen, maar verder niets. Dat betekent dat ik mij er meer dan zes uur moet zien te vermaken. Een andere optie is om door te rijden naar Nouakchott de hoofdstad va Mauretanie. Dat is dan nog wel 150 km verder. Even overweeg ik dat gelet op de rugwind en omdat Pieter dat voorstelt. Kom snel tot conclusie dat 275 km op een dag teveel is. Bovendien geen support van de organisatie en dan vergeet ik de opkomende hitte van boven 35 graden. Tot elf uur was de temperatuur net tot 25 graden opgelopen. Pieter vertrekt wel en een ander een uur later ook.

Een andere optie is met een busje te gaan. Je zet een paar tassen langs de weg als teken dat je mee wilt en er stopt wel een keer een busje om te laten weten dat er nog plaats. Onze gids Mohammed reserveert per telefoon een hotelkamer en ik was me en kleed me om en al snel stopt een busje waar achterin nog een plaats is. Eerst op smal houten bankje maar ik ruil al snel met mijn tas die een echte zitplaats heeft. Ik zit op de vijfde rij achterin. In totaal 10 personen. Na een kleine twee uur in Nouakchott en wel rond drie. Dan nog een taxi naar hotel. Als je zwaait stopt er wel een auto. Er zitten meer mensen in die eerst moeten worden afgezet. Dat betekent paar kilometer omrijden in echt een autowrak. Het hotel is prima. Morgen mis ik dan wel de 150km. Daar staat een extra rustdag tegenover. Pieter zit in hetzelfde hotel en had na 100 km een lift genomen. Het was te warm en te ver.


Vr 2 nov | Stage 18: Dune Camp – Desert Camp (146 km)

Er staat een harde wind de hele nacht. De nodige stenen gebruikt om er voor te zorgen dat de haringen van mijn tent niet uit het losse duinzand schieten. Mijn tent wappert wel wat maar alles blijft vast zitten.

Onze nieuwe gids uit Mauretanie vond nog wel dat er bijna geen wind was. Als in een paradijs volgens hem het blijkt heel hard te kunnen zandstormen en dan zie je niets meer. Mijn tent was behoorlijk met zand volgewaaid. De binnentent overigens niet.
Bij het in pakken van mijn tent zat er heel wat zand nog bij. Mohammed mocht het dan over een paradijs hebben met matige wind, maar voor ons als fietsers was het knalharde wind. Nu echt tegen de eerste 25 km.

Daarna schuin links van voren en dat bleef de volgende 70 km ook zo. Doordat er veel meer zandduinen zijn waait dat ook op de weg. Voor tegemoetkomende vrachtwagens stopten we omdat er veel zand in je gezicht waait, maar vooral omdat je stuur van je fiets bijna uit je handen wordt geblazen. Pas na ruim 4 uur fietsen bij de lunch. Na de middag draaien we net iets bij naar het zuiden waardoor we op het laatst de hulp van de wind nog een beetje krijgen. Om acht uur vertrokken en om vier uur op kampeerplek midden in de woestijn.


Do 1 nov | Stage 17: Bir Gandous – Dune Camp (109 km)

Vandaag de laatste dag in Marokko en de grens over naar Mauretanie. Ondanks een hotelbed niet echt lekker geslapen. Ik neem alle tijd om op te staan en mijn voorbereidingen te treffen. Op de parkeerplaats naast het hotel wordt het ontbijt geserveerd door onze organisatie. Voor mij is het pap met veel jam en honing , wat muesli en melk en een banaan erdoor. Gemakkelijk en snel weg te werken en ik hou het daar wel een paar uur op vol.

Het bijzondere van vandaag is dat we Marokko uit willen en Mauretanie binnen willen. Dat gaat niet zomaar. We moeten eerst 80 km fietsen, dan lunchen en voor 12 uur de grens bereiken anders lopen we het risico dat de grens 2 uur dicht gaat voor middagpauze. Met de straffe wind in de rug binnen 3 uur bij de lunch. Dat is nog niet snel want heel veel groepjes gaan ons voorbij. Toch op tijd bij de grens. Marokko uit gaat redelijk snel. Wel nog papier invullen en drie controles door. Dan naar Mauretanie. Eerst moeten we een kilometer lange file voorbij die Marokko in wil. Een vreselijke rotzooi aan de kant van de weg met heel veel autowrakken. Dan een kilometer niemandsland waar geen weg is en waar je tussen stenen en zand maar een route moet zien te vinden om bij de grens met Mauritanië te komen. Regelmatig van de fiets omdat het onbegaanbaar is. Ook vrachtwagens die stapvoets rijden moeten maar een spoor zien te vinden. Onbegrijpelijk en krankzinnig. De eersten hebben al anderhalf uur moeten wachten voor de hele groep compleet is en voor men aan de visumverstrekking begint. Vingerafdrukken nemen en foto maken en betalen. Per persoon neemt het meer dan vijf minuten in beslag. Ik heb twee uur zitten wachten en dat is niet mijn sterkste kant.
Ondertussen worden we bestookt door talloze lokale mensen die geld willen wisselen en simkaarten willen verkopen. Daar uiteindelijk maar gebruik van gemaakt. In totaal zeker 3 uur mee zoet geweest en dat valt dan nog mee.

Nog 25 km vervolgens om op kampeerplek te komen. We gaan nu pal tegen een stormachtige wind in. Ik moet heel goed mijn best doen om 16 tot 18 km per uur te fietsen. Op de kampeerplek zijn kleine hutten waar je met 5 personen in kunt om je matje en slaapzak neer te leggen. Het waait behoorlijk hard. Ik besluit toch maar om mijn Hilleberg tent te testen.

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Wintertijd en andere woestijnperikelen

Wo 31 okt | Stage 16: Beach Camp – Bir Gandous (129 km)

Gisteren wat problemen met mijn zadel gekregen, althans de zadelpen. Ondanks dat ik voor vertrek wat onderdelen had laten vervangen van deze verende zadelpen waren er wat ringetjes uit waardoor er zoveel speling ontstond dat ik bang was dat ie op enig moment zou afbreken. Gelukkig heb ik nog een meer verende zadelen bij me voor de onverharde wegen. Douglas, de mecanicien, had het allemaal snel vervangen zodat ik met een veilig gevoel op mijn fiets kan zitten. Hopelijk kan Marjet een nieuwe meebrengen als ze over anderhalve week me komt opzoeken in Dakar. Vandaag bij eerste straaltje licht op de fiets. Na een paar kilometer zien we links van ons een prachtige zonsopkomst.

De weg die we rijden is wel geasfalteerd maar zeer ruw en vaak hele slechte wegkanten.
Hoewel het eentonig lijkt is het toch indrukwekkend door deze woestijn te rijden met telkens rechts van ons zicht op de oceaan en voor de rest zand en stenen. In de ochtend is het net 15 graden maar tegen de middag is het bijna 35 graden. Het gaat ons allen voor de wind. Als ik een variatie maak op: “every idiot can hit a second ball ” door te zeggen : ” every idiot can be a cyclist with tailwind” kan niet iedereen dat waarderen. In precies 5 uur fietsen en ruim voor twee uur arriveren we in Bir Gandous. We zitten naast het hotel Barbas waar ik een paar dagen geleden al een kamer heb gereserveerd. Op zich bleek dat niet nodig want er zijn genoeg kamers voor iedereen. Slechts een zevental zet hun tentje op op de parkeerplaats die er naast ligt en waar ook de trucks van de TDA staan. Het hotel heeft een schitterende overdekte binnenplaats met bomen. Daar wordt door iedereen dankbaar gebruik van gemaakt want de zon is heet en schaduw is verder alleen achter een voertuig te vinden.

Di 30 okt |Stage 15: Dakhla – Beach Camp (163 km)

Vandaag langste etappe van de tour. Komt slecht uit want vannacht heeft bij mij een ingewanden stoornis toegeslagen. Bij het ontbijt hoor ik dat ik niet de enige blijk te zijn. Droog wittebrood met jam is mijn recept. Van de ridersmeeting die na een rustdag bij het ontbijt is, krijg ik niet veel mee. Wel meteen op de fiets. Want hoe vroeger, hoe minder wind. We moeten eerst weer 40 km terug om van het schiereiland af te komen. De wind is er zeker maar valt eerste 20 km mee, wel weer politie escorte. Daarna komen anderen ons voorbij en hebben we daar geen last meer van.

Na 40 km draaien we naar het zuiden en krijgen de wind volop mee.als we 80 km hebben gefietst zien we Dakhla aan de overkant van het water nog steeds liggen. We zijn dan bij de lunch. Daar hebben we toch bijna 4 uur overgedaan. De 80 km na de lunch gaan meer dan een uur sneller. We kamperen in zandduinen aan de oceaan met wederom schitterend uitzicht. Ondanks de wind krijg ik mijn tent gemakkelijk opgezet en staat die als een huis. In de nieuwe tent heb ik ruimte om te slapen, ruimte om mijn spullen kwijt te kunnen en ruimte om te zitten. En omwaaien doet ie niet.

Ma 29 okt: Rustdag in Dakhla

Ondanks dat we met drieën in een ruimte slapen een redelijke nachtrust gehad. Steven, een Amerikaanse professor hoor je niet. Hij is al vroeg weg om een interview te hebben met onze communicatiedeskundige Esen. Steven is een jaar ouder dan ik, weegt minder dan 50 kilo en heeft een drietal keren voorafgaand aan de ridersmeeting een kwartier lang college gegeven over de wind en de aardbodem in West Africa. Hij is een van de langzaamste deelnemers. In het begin halve dagen en later toch ook hele dagen gefietst. Hij verlaat nu de tour zo dat ik de oudste deelnemer ben. Gelukkig kun je dat niet zien (zegt men). Er komen een drietal nieuwe rijders bij, want de eerste sectie zit er op.

Vanochtend wilde ik al om negen uur de shuttle bus van het hotel nemen om in Dakhla te komen. De bus ging wel maar brengt je naar de andere kant van het eiland om te surfen. Een stukje konden we mee. Na een paar kilometer lopen toch maar een taxi genomen om in Dakhla te komen. Leuk om te zien en mooi gelegen. Toen ik een foto van een groot gebouw had genomen waar politie voor stond moest ik de foto wissen. Een foto zonder agenten was wel geoorloofd. In een hotel mijn lokale simkaart weer bijgeladen zodat ik weer beschikking over internet heb. In de middag fietsonderhoud en organiseren bagage en uitkijken over de oceaan. Morgen voor zes dagen weer op pad.

 

Zo 28 okt | Stage 14: Cliff Camp – Dakhla (107 km)

Het ingewikkelde rekenwerk bleek ook aan mij niet besteed. Mijn horloge kon ik niet handmatig aanpassen omdat het via telefoon gesynchroniseerd moet worden. Ik was al tijdje wakker en denkend dat ik nog uurtje had voor ontbijt was dit al bijna begonnen. Daar had ik dus goed de pest over in. In no time spullen ingepakt, tent afgebroken en ontbijt naar binnen gewerkt. Ik was alsnog als een van de eersten op pad en de wind hielp behoorlijk wat handjes mee. De hele nacht had een politieauto vlak bij mij gewaakt. Deze keer geen enkele last van pratende polities. Toen ik bij de campsite wegging en de weg opdraaide volgde de auto mij en bleef 50 tot 100 meter voor mij rijden met alarmlichten aan. Dat zou zo blijven tot het eind. Mogelijk omdat ik voorop lag.

Toen ik na 30 km even stopte wilde de auto al weer omdraaien om te zien wat ik aan het doen was. Met een snelheid van meer dan 35 km vlogen de kilometers voorbij. Ik moest even het venijn wegtrappen dat was ontstaan door het te laat opstaan. Na 75 km lunch en richting schiereiland waar Dakhla is gelegen. De baai is een paradijs voor surfers. Door de hoge snelheid en het aanvankelijk weinig afwisselende landschap weinig foto’s gemaakt. Vijfentwintig km voor Dakhla is zelfs een aankondiging van een golfbaan. Wel een vlag en zand gezien maar geen groen. Bovendien bevordert de enorme wind het golfen niet.

We logeren in een soort hotel waar we met vieren een huisje moeten delen. We zijn met drieën omdat een van de deelnemers er niet is. Met alle bagage toch wat krapjes. Maar de locatie is super. Mooiste plek tot nu toe. Pal aan de oceaan. Mooi restaurant, en er is bier en wijn. Die gelegenheid laten weinigen aan zich voorbijgaan. Het buffet is inclusief, maar wel pas om acht uur, terwijl ik al om tien uur in de ochtend binnen was met gemiddelde van 33 km per uur. Dankzij de wind een extra rustdag. En alle gelegenheid de was te doen.

 

Za 27 okt | Stage 13: Snail Rock Camp – Cliff Camp (91 km)

Mijn nachtrust wordt ernstig verstoord door de bewaking. De drie bewakers achter mij praten aan een stuk door met elkaar. Telkens denk ik dat het wel een keer ophoudt maar dat is een misvatting. Tegen twaalf uur heb ik er genoeg van en in mijn beste Frans maak ik hen duidelijk dat ik door hen niet kan slapen. Ze verplaatsen hun auto 25 verder naar achteren maar in de stilte van de nacht blijf ik hen horen. Tegen een uur nog maar eens eruit en ze gaan nu zover naar achteren dat ik er geen last meer van heb. Veel geslapen heb ik niet en het komt goed uit dat we vandaag kort ritje hebben.

Mijn tent is nog nat want in de vroege ochtend was er wat regen. Van het klimaat kan ik nog niet goed hoogte krijgen. In de ochtend blijft het met 16 graden redelijk fris. Het is regelmatig bewolkt en de redelijk stevige wind komt uit het noorden. In de middag wel een temperatuur van 25 graden maar aan begin van de avond ben ik blij met mijn warme jasje. Onderweg kom ik langs de kant van de weg zelfs grote plassen water tegen. Het moet onlangs in de woestijn behoorlijk hebben geregend.

Ik doe kalm aan en vertrek niet meteen na het ontbijt. Door de wind schiet het redelijk op en ook al neem ik bij de lunch de tijd, al rond een uur op de kampeergelegenheid aan de oceaan. We zitten 50 meter hoger dan de oceaan aan de rand van een cliff. Het is oppassen geblazen want eronder is veel zand weggeslagen door de oceaan. De kampeerplek is schitterend en met heel veel lege ruimte. Ik probeer een plek voor mijn tentje te vinden ver van de militaire bewakers. Toch zijn ze in de buurt maar nu een stuk verder weg. Het opzetten van mijn tent kost in deze omgeving heel veel tijd. De bovenlaag van de grond is zacht maar na 5 cm kom je op gesteente. Al bijna een rubberen hamer versleten. Met wat stenen verstevigen helpt wel. Alleen vandaag bijna geen grotere stenen te vinden. Vannacht wordt de tijd een uur teruggezet en dat betekent voor een aantal ingewikkeld rekenwerk hoe de wekker nu gezet moet worden. Ik ben benieuwd of mijn telefoon met lokale simkaart de tijd automatisch aanpast.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Welcome in de Westelijke Sahara

Vr 26 okt | Stage 12: Boujdour – Snail rock camp (145 km)

De ochtend is nog fris, bewolkt en wat regenachtig. Niet meer dan 16 graden als ik om acht uur vertrek uit Boujdour. De wind staat gunstig. Ik rijd door een landschap dat tot de lunch helemaal hetzelfde zal blijven. Ik rij op 80 meter hoogte en naast mij na ongeveer 100 meter gaat het steil naar beneden en kom je in de oceaan. Af en toe wat kleine huisjes of hutten van vissers. Dat betekent ook dat ik regelmatig een hond achter me aan krijg. Heel vervelend. Gelukkig wind mee. Ondanks dat ik over goede asfalt weg meer dan 35 km rij, komt een hond toch heel dicht bij. Tot nu toe wel veel honden gezien, maar weinig last van. Vandaag wel 10 keer een hond achter me aan. Omdat de wind ons goedgezind is schiet het hard op. Ik kom als eerste bij de lunch aan. Mede omdat Pieter, degene die veruit het snelste fiets, er een paar dagen niet bij is. Vier dage geleden op weg naar Cliff Camp werd hij door twee passerende vrachtwagens van de weg gedrukt waardoor de velg van zijn voorwiel op twee plaatsen was gebroken. Om een nieuw voorwiel te krijgen is hij even naar New York gevlogen en zal zich over twee dagen in Dakhla weer bij ons voegen. Als deelnemer van deze tocht moet je wel een beetje gek zijn.

Na de lunch hetzelfde beeld. Oceaan rechts en voor de rest alleen zand en stenen. Dat om dit land oorlog wordt gevoerd begrijp je niet. Blijkt toch een kwestie van mineralen te zijn. Al op tijd op ons kampement, vlak bij een cliff en de oceaan. In de buurt is een benzinestation waar we een beetje uit de buurt blijven omdat de directe omgeving gebruikt wordt als openbaar toilet. We worden goed in de gaten gehouden door een twaalftal militairen die zich rondom onze campsite bevinden. Een twintigtal meters achter mij een politieauto zodat ik nog geen privacy heb bij mijn wasbeurt. Bij het opzetten van mijn tent een paar grote stenen nodig om de tentharingen goed vast te zetten. Twee keer komt er een grote groene schorpioen onder vandaan. Helaas ben ik te laat om er een foto van te maken.

 

 

Do25 okt | Rustdag in Boujdour

Toen ik mijn verslag van gisteren las bedacht ik dat ik wel nog moest vermelden dat we met een gemiddelde van bijna 30 km per uur naar Boujdour waren gevlogen. Een veel opmerkelijker feit dat ik had moeten vermelden is dat we in een moslimland
zijn waar alcohol is verboden. In de grote steden zoals Casablanca en laatstelijk in Agadir niets van gemerkt maar hier staan we totaal droog en dat zou ook zo in Mauretanie zo zijn. Op de zwarte markt is er wel whisky te krijgen maar geen wijn. Wat men wel heeft zijn veel cafeetjes en restaurantjes waar je in de avond op een groot scherm al het Europese voetbal kunt zien. PSV in de Championsleague was hier overal te volgen.

Na een meer dan uitstekende nachtrust (half negen op: dat overkomt me nooit in Nederland) op zoek naar ontbijt. Met de fiets gegaan want Boujdour is anderhalve kilometer verderop. Met koffie en brood met kaas een goed begin van de dag. Daarna mijn tent gewassen. Een hele klus omdat je het grondzeil en de binnentent eraf resp. eruit moet halen en weer in elkaar moet zetten. Ook mijn fiets weer de nodige aandacht gegeven .

Voor de lunch nu te voet naar Boujdour en dat ook voor diner. In Boujdour genoeg gelegenheid om wat te eten te vinden. Opvallend of misschien ook niet is dat je in de café’s en restaurants nergens een vrouw ziet. Wel op straat om te winkelen. Heel veel kleine winkeltjes met heel vaak hetzelfde assortiment en allemaal heel klein. Tien kappers in een straat. Ook veel fruitverkopers. De vruchten van de cactussen zie je overal te koop. Ze smaken heerlijk en zijn sappig. Het ontbijt morgen is nu 07.30 uur. Begint op uitslapen te lijken.

 

 

Wo 24 okt | Stage 11: Dune Camp – Boujdour (138 km)

In een mooie duinpan prima geslapen. Het is in de ochtend steeds later licht en kunnen niet meteen na het ontbijt vertrekken. Binnenkort wordt ontbijt weer kwartier later. De wind staat vandaag echt goed zoals het hoort namelijk uit het noorden. Wanneer na een uur de wind nog toeneemt vliegen we naar de lunch. Het landschap is niet interessant. Omdat het zo voorspoedig gaat ook tijd voor koffie en dat geldt voor een heleboel rijders.
De snelheid loopt op tot bijna 40 km per uur en rond enen op de camping waar men ook nodig een aantal eenvoudige kamers heeft. De douche en toilet moet ik gebruiken van camping. Na 6 dagen kamperen weer eens douchen is heerlijk ook al is het straaltje warm water heel klein.

De camping is een grote zandplaats en met mijn kamer ben ik heel tevreden. Meteen de was gedaan en daarna Boujdour bekeken. Moeilijk te omschrijven maar op een paar straten na ziet het er erg viezig uit. Door de visindustrie is de lucht ook bepaald niet aangenaam. Op de camping is niets te eten dus moeten we wel Nasr Boujdour. Als we terugkomen regent het hier zelfs. Opvallend is dat de temperatuur niet echt hoog is, het blijft vaak steken op 20 tot 25 graden. Ik vind het niet erg.

 

 

Di 23 okt | Stage 10:  Ghost Camp – Dune Camp (147 km)

Weer lange etappe en er is een behoorlijke tegenwind. Een groot aantal besluit een halve etappe te rijden of helemaal niet te rijden door met lunchtruck of dinnertruck mee te gaan. Ik ga op tijd weg als het net licht is geworden samen met Erwin. Afwisselend 5km op kop. De eerste anderhalf uur is de wind wat minder maar daarna halen we met moeite 18 km per uur. We blijven langs de oceaan fietsen en hebben daar een prachtig zicht op maar de wind heeft meer onze belangstelling en het vrachtverkeer. De klap die je krijgt van een tegemoetkomende vrachtwagen is steeds heviger en zanderiger. Nu echt in de woestijn. Na 60 km komen we in de Westelijke Sahara. Dat moet je weten want er is geen enkel teken dat dit aanduidt.

Prachtige zandduinen zien we. Ze liggen door de wind ook regelmatig op de weg. Halverwege lunch en daar meldt zich ook de politie die we al de hele ochtend heen en weer hebben zien rijden. De politie vindt dat de fietsers allemaal gezamenlijk moeten rijden. Als we dat horen vertrekken we snel. Na ruim 100km voel ik ineens een behoorlijk temperatuurverschil. De wind blijkt nu over de oceaan te waaien en dat helpt ons redelijk. Wanneer we halverwege de middag stoppen voor een cola moet ik meteen een hele liter nemen. Die komt ook op. Laatste loodjes vallen relatief mee. Voor 16.00 uur op campsite. We hebben er ruim 7 uur overgedaan. Mijn tent is vandaag in het losse duinzand zo opgezet. En tijd om me te wassen. Ieder mag 2 bidons water gebruiken. Als je niet meer hebt lukt dat ook.

 

 

Ma 22 okt | Stage 9: Cliff Camp – Ghost Camp (162 km)

Mijn telefoon met lokale simkaart heeft redelijke verbinding. Kon ik mooi de verrichtingen van Max Verstappen zondagavond nog volgen. Na redelijke nachtrust en ontbijt een lange etappe voor de boeg. Als ik na het ontbijt om half acht weg wil is het nog donker en ik wacht nog even. Nu eens niet als een van de eersten onderweg. Er waait een behoorlijk lelijk windje tegen. Als ik een kwartiertje onderweg ben haal ik Erwin en Jacqueline in met wie ik tijdens de Silkroute veel heb samengefietst. Ik vraag of ze vanwege de wind mijn hulp kunnen gebruiken en dat is het geval. Bovendien ook voor mij prettig. De wind neemt meer en meer toe en tempo wordt steeds lager. Ieder doet 10 km kopwerk. Over de eerste 70 km vier uur gedaan. Jacqueline besluit af te haken en stopt bij de lunch op 80 km.

Ik rijd door met Erwin en na lunch wordt de wind steeds heftiger. Meer dan 14 km per uur halen we niet. Als ik dat door reken kom ik na zes uur op de campsite aan en ik laat Max, de toerleider, als die voorbijkomt weten dat hij mij na 130km maar ergens moet oppikken. Er zijn veel zandduinen en er waait heel veel zand schuin links van voren tegen ons in. Als er een grote vrachtwagen tegemoetkomt waai je niet alleen bijna van je fiets maar wordt je bovendien letterlijk gezandstraald. Heel onaangenaam. Na 115 km draait de weg en hebben we 25 km lang wind schuin achter. Dat is ons geluk. Iets voor half zes op campsite aan de oceaan. Dan snel tentje opzetten. Dat valt tegen. Een haring gaat niet verder dan een paar centimeter het zand in en dan kom je op een rots. Rotsblokken zijn er genoeg en daarmee moet ik mij tent overeind houden.

 

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Cruising the coast

Zo 21 okt | Stage 8: Oasis Camp – Cliff Camp (151 km)

Een hele afstand vandaag af te leggen. De eerste twee uur zijn qua temperatuur het fijnst om te fietsen. In de woestijn koelt het goed af. Maar net 10 graden als we starten. In het begin geen wind daarna wat wind mee zodat ik al na ruim 3 uren lunch op 80 km bereik. Het is fijn om bij de eersten de lunch te zijn en het nog niet druk is. Over het algemeen valt dat ook wel mee. In totaal zijn er 31 rijders die de hele tour doen. Daarnaast momenteel 6 rijders die een sectie doen (er zijn 4 secties in totaal) en vervolgens nog 12 stafleden. In totaal een gezelschap van 49 mensen. Een grote groep vergeleken met het aantal deelnemers aan de Silkroute 2 jaar geleden, maar toch nog redelijk overzichtelijk.

Na de lunch nog 70 km en dat is reden om 2x een stop te maken voor een colaatje. Je moet blijven drinken. Ik vergeet het wel eens. Na de lunch is temperatuur tot meer dan 30 graden opgelopen. Veel vrachtverkeer op de enige weg die er is. Als er een tegemoetkomende vrachtwagen aankomt is het goed opletten of er van achteren ook niet een komt. Eenmaal bijna van de weg gereden. Kon nog zijkant in. Daar is het wel onverhard. Laatste 20 km weer langs de oceaan met wind in de rug. Om 3 uur op een cliff van de oceaan tentje opzetten. Een bijzondere plaats.

Za 20 okt |Stage 7: Erkonte Park – Oasis Camp (98 km)

Als je geen tent hoeft in te pakken kun je wat later opstaan. Toch nog 06.30 uur. Als ik om half acht weg rijd kijk ik uit over een nog wat mistige oceaan. Er is nog geen verkeer en een goede asfaltweg gaat op en neer op zo’n 50 meter van de oceaan. Het ruisen van de oceaan is goed te horen. Het is nog lekker fris. Een moment om te onthouden. Na 20 km gaan we wat meer het binnenland in en gaan we door de Anti Atlas. Vanwaar die naam weet ik niet maar voor een fietser zijn het heel veel pittige klimmetjes terwijl ik mij op een gemakkelijk ritje had voorbereid. Bovendien nogal wat wegwerkzaamheden met slecht wegdek. De route is schitterend. Na 65 km al bijna 1000 meter geklommen. Dan is er gelukkig lunch. Het begint steeds woestijnachtiger te worden. Na 73 km rijden we door de plaats Guelmin die ook wel de poort naar de woestijn wordt genoemd. Na de lunch rijden we over wat grotere weg met meer verkeer en wat wind opzij. De wind neemt toe maar al in begin van de middag op campsite met palmen en water en dus oasis wordt genoemd.

Onze mecanicien Doug had me beloofd mijn achterrem te zullen repareren maar hij is pas laat binnen omdat hij als sweep fungeerde. Iemand van de staf die er voor zorgt dat geen van de rijders blijft hangen onderweg. Desondanks toch aan de slag. Een hele klus om hydraulische rem te repareren. Er zat lucht in de kabel. Voor het donker wilde hij klusje klaren en liet zijn eten er zelfs voor staan. Morgen weer met goed functionerende rem op pad.

Vr 19 okt | Stage 6: Agadir- Erkonte Park (138 km)

Eerst ervoor zorgen dat ik met mijn twee grote tassen van het hotel naar de camping kom. Het is vlakbij maar ik heb wel een taxi nodig om 06.30 uur. Ontbijt in hotel was nog niet klaar. Toch koffie en wat brood kunnen krijgen. Met behulp van portier taxi gecharterd. Omdat het steeds later licht wordt ontbijt kwartier later. Tevoren wordt nog eens eerst melding gemaakt van het ongeval van Eriberto en hoe het met hem is. Eind van de week mag hij terug vliegen naar Italië. Het beeld van zijn val komt nog regelmatig boven.

We rijden eerst Agadir uit over heel brede wegen met veel verkeer. Er is in begin nog een fietsstrook. Later blijft er niets voor een fietser over. Na 50 km rustiger en veel smallere weg met slecht asfalt. De weg is nauwelijks breed genoeg voor een bus of vrachtwagen. Het blijft opletten. Na de lunch richting oceaan. Daar rijden we lange tijd langs. Prachtig uitzicht. Wel telkens op en af. We zouden daarmee vandaag 1500 hoogtemeters moeten overbruggen. Mijn Garminmeter komt niet verder dan 900 meters. De camping heeft heel veel ruimte en ook tenthuisjes. Daar kies ik voor nu het nog kan. Komende dagen kamperen in de woestijn. Vanaf de camping prachtig uitzicht op de omgeving en de wijdse oceaan die goed te horen is.

Do 18 okt | Rustdag in Agadir

Zoals elke rustdag, althans als die in een hotel wordt doorgebracht, eerst rustig ontbijten. Daarna wasje, onderhoud fiets en wat inkopen. De komende 6 dagen uitsluitend kamperen. In de middag wat rondgefietst door Agadir. Toen ik er gisteren aankwam viel mij op hoe modern de stad eruit ziet met veel hele brede wegen en goed onderhouden gebouwen. Nu heb ik gelezen dat op 29 februari 1960 de stad totaal verwoest werd door een aardbeving en er 18.000 doden zijn gevallen. De stad is totaal nieuw opgebouwd. Ik heb geprobeerd wat van dat verleden te achterhalen door er doorheen te fietsen, maar de oude stad was niet te achterhalen.

Toen ik aan het eind van de middag de informatie over de routes van de komende dagen wilde ophalen bleek ik een lekke band te hebben. Erger was dat ik mijn handpompje dat ik meende bij me te hebben niet in mijn tasje had en ook nergens anders in mijn bagage. Daarmee afhankelijk van andere rijders. Nu maar hopen dat ik geen nieuwe lekke banden krijg.

Wo 17 okt |Stage 5: Taroudant – Agadir (87 km)

Mijn kampeerplekje is wel mooi, maar de ondergrond kon vlakker. Of daar mijn matige nachtrust is te wijten of aan het felle licht bij mijn tent maakt weinig meer uit als het eenmaal ochtend is. Mijn snelheid in de routine van aankleden, inpakken en tent afbreken neemt toe. Al klaar een half uur voor ontbijt dat om 07.00 klaar staat. Als ik iets voor half acht vertrek( en ik ben niet de eerste) is het nog niet echt licht.

In rustig tempo en over goed asfalt op weg naar Agadir. Eriberto, een Italiaan die nagenoeg gelijk met mij is vertrokken en met wie de communicatie in het Engels niet altijd even gemakkelijk verloopt, haal ik na 5 km in. Ik rij rustig tempo en hij blijft 15km achter mij rijden en neemt dan over voor 10km waarna ik weer aan de beurt ben. Na 52 km wanneer ik op kop rij raakt hij met zijn voorwiel in mijn achterwiel. Een enorme klap achter mij en ik kan stoppen zonder te vallen. Eriberto ligt er met zijn linker arm heel beroerd bij. Met zijn rechterhand pakt hij zijn linkerarm naar zich toe. Het is goed te zien dat zijn linkerbovenarm is gebroken. Verder bebloed hoofd en geschaafde knie. Ik heb de telefoonnummers van de dokter en toerleider de eerste dag gefotografeerd. Die terug te vinden lukt me eerst niet. Gebruik bovendien 2 telefoons , een met lokale simkaart en mijn eigen telefoon. Het nummer van toerleider blijkt niet te kloppen en eindelijk weet ik Tom, onze arts te bereiken. Het duurt dan nog een hele tijd voor hij is gearriveerd. Gelukkig komt Italo een andere Italiaan voorbij, en dat helpt bij de communicatie. Uiteindelijk met auto van toerleider naar ziekenhuis in Agadir gebracht waar hij dezelfde aan aan gecompliceerde bovenarmbreuk is geopereerd. Voor hem is de toer over. Heel triest. Het is gebeurd in een split second.

Alles bij elkaar heeft het zeker een uur geduurd. Ik ga in mijn eentje verder en blijk nog wel even onder de indruk van het gebeuren, hoewel ik mij zelf niets kan verwijten. Van een tweetal anderen hoor ik dat ze met Eriberto hadden gereden en hem er voor gewaarschuwd hadden niet naast het achterwiel te rijden, maar er achter te blijven. Zo’n gebeuren blijft je toch even bezig houden.

Na de lunch nog redelijk wat klimmen in steeds warmere omstandigheden. We kamperen op de internationale camping van Agadir vlak bij het strand. Ik geef de voorkeur aan een vlak ij gelegen hotel en ik ben niet de enige. Met een tiental rijders aan een hele grote boulevard met zicht op de oceaan prima maaltijd gehad.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

De eerste dagen in de Atlas

Di 16 okt | Stage 4: Tin Mel Mosque – Taroudant  (122 km)

De tweede nacht in mijn tentje heel redelijk geslapen. Wel veel hondgeblaf en uilen. Prachtig geluid maken de uilen. Het is in de ochtend redelijk fris en we beginnen met een klim van bijna 30 km om op 2100 meter hoogte te komen. Totaal 1000 meter stijgen. Wat extra kleding aan. Als de zon doorkomt wordt het iets warmer maar al snel weer in de schaduw van de berg. De klim neemt nodige tijd in beslag. Als we de top bereiken schijnt aan de ene kant de zon en aan de andere kant kijken we over een prachtig wolkendek uit. In de afdaling blijkt het minder mooi. Mist en kou. Net 10 graden. Gelukkig heb ik nog een regenjackje bij me. De handschoenen dacht ik niet nodig te hebben maar dat was een misvatting. 27 km afdalen met in het begin heel slecht wegdek. Geen gevoel in mijn handen. Remmen gaat wel, schakelen nauwelijks. Laatste 10 km wel perfect asfalt. De beklimming was schitterend, de afdaling te koud.

Na de lunch nog 50 km redelijk vlak en al rond 2 uur op de camping, die berekend is op campers en niet op tentjes. Veel keien en geen gras wel warme douche. In het middentuintje kon ik nog een plekje vinden zonder stenen.


Ma 15 okt | Stage 3: Marrakech – Mosque Tin Mel (114 km)

Vandaag het Atlasgebergte in en moeten we meer dan 1800 klimkilometers maken. Als ik om half acht vertrek is het nog maar net licht. Het is ook nog zwaar bewolkt. Eerst naar Marrakech over grote wegen met wel een fietsstrook. De eerste 10 km had ik gisteren al gefietst. Er zijn veel stoplichten en daar heb ik als fietser minder last van dan de auto die de route met oranjetape moet aangeven. Gelukkig heb ik een goede beschrijving en bovendien een route op mijn Garmin. Met dank aan Wiel. Het is een mooie controle. Na 18 km iets minder verkeer en dan volgt er 25 kilometer vals plat. Stijging van 1 a 2 procent. De wind is ook nog wat tegen en het lijkt of je constant met de rem erop fietst. Bovendien zie ik in de verte zeer donkere luchten met op achtergrond bergen. En geen regenkleding bij me. Het blijkt mee te vallen en geleidelijk komt de zon door. Daarna echt bergop.

Bij de lunch na 60 km zie je de besneeuwde bergtoppen van de Atlas liggen. Tot de lunch is er redelijk wat verkeer vooral taxi’s met toeristen en walmende vrachtwagens. Na de lunch gaan we echt door het Atlasgebergte met nauwelijks verkeer. Schitterend om te zien hoe de weg zich door deze kale bergen met veel cactussen wurmt. Af en toe een klein dorpje. Het is ongeveer 25 graden. Het devies is blijven drinken. Daarom 2x gestopt voor een cola. Met de baas van een van de tentjes over voetbal in Nederland gesproken. Dat gaat hier in het Frans en dat ging heel redelijk. Opmerkelijk dat de jongen opmerkte dat hij geen visum kon krijgen om naar Nederland te gaan, terwijl wij zonder visum Marokko in kunnen. Om half drie bij de moskee waar we een plekje moesten zoeken om te kamperen. Voor de moskee mocht niet. Naast de moskee was ook een redelijk plekje, maar als kampeerplaats heel minimaal met geen voorzieningen.

 

Zo 14 okt | Rustdag in Marrakech

Op tijd naar het ontijt want het campingrestaurant is niet echt berekend op zoveel hongerige fietsers. Met wat geduld komt het toch voor elkaar. Om naar Marrakech te komen heb ik de keuze uit een taxi of een fiets. In een grote stad te voet ronddwalen is niet mijn favoriete bezigheid dus kies ik voor de fiets. Al op tijd weg nu het nog niet zo warm is. Om een of andere reden was ik ervan overtuigd dat ik vanuit het zuiden de stad inkwam terwijl het vanuit het noorden was. Door deze desorientatie duurde het even voor ik het centrum had bereikt. De verbinding met google maps was zodanig matig dat ik eerst via een café Wi-Fi verbinding moest zien te krijgen om me te heroriënteren.

Marrakech is een drukke stad met veel toeristen en koetsen met paarden en navenante geuren. Op mijn fiets door heel wat aardige straatjes gekomen, veelas met eenrichtingsverkeer. Als fietser heb je daar niet mee te maken. Gelukkig was het vandaag niet zo warm als gisteren en dat geeft hoop voor morgen als we het Atlasgebergte ingaan. Op 2000 meter hoogte kamperen. Toch maar jasje en handschoenen ingepakt.



Za 13 okt | Stage 2: Ain Belmisk – Marrakech (129 km)

De eerste nacht in mijn nieuwe tentje blijf ik mij goed herinneren. Ik heb wel een oog dicht proberen te doen maar ik heb geen minuut geslapen. Ook nog eens de wekker een uur te vroeg gezet en de dag begon dus wat minder. Na de gebruikelijk pap snel op pad om half acht. Het is nog niet eens echt licht. Het is heerlijk koel de eerste paar uur. Na 80 km lunch en die heb ik hard nodig want het was door het nodige klimwerk toch bijna 4 uur na de lunch. De weg is vol met verkeer en er blijft weinig ruimte over voor een fietser. In begin van de ochtend al voor een politie moeten stoppen die zei dat ik echt “droite” moest blijven.

Na de lunch wind tegen, licht stijgen en een temperatuur van 35 graden. Na een drinkpauze in een stadje waar je uitgerookt werd door al het vlees dat men er aan het braden was, ineens wind mee en licht omlaag. Heel voorspoedig al om half twee op een camping waar ze nog een kamer vrij hadden. Dat is het voordeel als je vroeg aankomt
Na zo’n beroerde nacht leek me dat wel verdiend. Op de camping is het bijna 40 graden, maar er is een zwembad en veel schaduw. We konden er ook heel redelijk eten. Een echt alternatief was er niet want Marrakech ligt 8 km verderop.

 

Vr 12 okt | Stage 1: Casablanca – Aub Belmisk (129 km)

De eerste fietsdag. Om half acht kunnen we pas vertrekken omdat het niet eerder licht is. Een hele organisatie om met 40 fietsers en een groot aantal voertuigen midden uit Casablanca te vertrekken. Eerst een groepsfoto bij de Moskee en daarna nog 20 km in konvooi met de hele groep. Daarna is het verkeer zodanig dat we op on zelf kunnen fietsen. De snellere fietsers scheiden zich al snel van de wat langzamere. Het landschap is wat eentonig. Vlakte en weinig bomen en regelmatig boerderijtjes en dan uiteraard met loslopende honden. Maar een keer een echt achter me aan gehad.

Mijn inpakroutine had me nog wat in de steek gelaten. Geen vitamines en zonnebrandcrème vergeten mee te nemen. Was wel nodig. Wolkenloze hemel en de temperatuur loopt na de middag op naar bijna 40 graden. Het rijden in konvooi heeft meer dan 2 uur in beslag genomen zodat de lunch rond 12 uur zeer welkom was.
En veel drinken is het devies.

Rond 15.00 uur kom ik op de campsite aan, waar veel schaduw is zodat ik een redelijk plekje kan vinden voor mijn nieuwe Hilleberg tent. Bevalt uitstekend want ik kan op een klein krukje erin zitten zodat ik alles kan organiseren. Wel weer even wennen met zo’n grote groep op pad en het campingleven.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

West Afrika

Paul heeft weer een nieuw avontuur gevonden. Hij heeft het topografische gat van de Silk Route niet kunnen dichten dit jaar doordat er pardoes een familiebijeenkomst was gepland op het moment dat de missende sections verreden werden. Dus is hij op zoek gegaan naar een alternatief en voila, ici Afrique de L’Ouest!

De komende twee maanden zullen er weer updates verschijnen met een verslag van zijn reis. Paul kennende zullen wij allen voor twee maanden goed op de hoogte zijn van de afstanden die hij fietst, gemiddelde snelheden, de kwaliteit van de weg, weersomstandigheden inclusief temperatuur en het comfort van zijn tent. En natuurlijk ook alle andere bijzondere dingen die hij meemaakt en bijzonderheden over zijn medefietsers met wie hij dit allemaal meemaakt.

Kortom wij kunnen weer twee maanden met Paul meegenieten van zijn belevenissen! Ondertussen is hij goed aangekomen in Casablanca en zal hij morgen van start gaan.


Wo 10 en do 11 oktober 2018

Vandaag om 05.00 vanuit Oostrum vertrokken om 10 weken in West Afrika te fietsen. Daarvoor vlieg ik vanaf Schiphol naar Casablanca. Geen files en voor zeven uur al mijn twee grote tassen en mijn fiets in een fietsdoos ingecheckt. Het afscheid van Marjet is maar voor vier weken want halverwege de Tour hoop ik haar in Dakar weer te zien. De veiligheidscontrole gaat redelijk snel maar de paspoortcontrole duurt nogal lang. Zonder vertraging na drie en half uur vliegen om half een aangekomen. De taxi die me naar het hotel zou brengen blijkt er na een telefoontje toch te zijn.

De eerste ridersmeeting die om twee uur begint in het hotel haal ik nog bijna. Men is net begonnen met het voorstellen en ik kan nog aansluiten. De informatie die er verder gegeven wordt is niet echt nieuw voor mij. Al de nodige keren deelgenomen aan de door TDA georganiseerde tochten. Een tiental deelnemers heb ik al eens eerder ontmoet op een tocht en in de pauze is het een gezellige hernieuwde kennismaking.

Na een redelijke nachtrust begonnen met organiseren van de spullen en in elkaar zetten van de fiets. Nog een ridersmeeting waar vooral route van de komende twee dagen wordt toegelicht. Het blijkt gisteren en in de nacht te hebben geregend terwijl ik in de veronderstelling verkeerde dat hier geen regen zou vallen. Mijn regenkleding is minimaal en hopelijk voldoende. Als het maar warm blijft. Hier 25 graden maar Nederland doet daar momenteel niet voor onder.

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Homebound

Do 22 juni: Calgary – Amsterdam

We overnachten weer in een Travelodge zoals in Prince George. De hotelkamers zijn prima en wat ruimer zodat we alle bagage kunnen inpakken. Dat vraagt wat gokwerk want een weegschaal is er niet en mijn tas mag niet meer dan 23 kg wegen en mijn fietsdoos ook niet. Het ontbijt is weer troosteloos met plastic bestek en elk ding verpakt in plastic. Net als we alle spullen beneden gedropt hebben en van iedereen afscheid hebben genomen staat de taxi nu een kwartier eerder en wel om 09.00 uur. Hoewel ik pas om half vier ga vliegen ga ik met Lieke mee die om half twaalf naar Vancouver vertrekt. Het is een taxi voor invalidenvervoer waar de fietsdozen en overige bagage maar net inpast. Lieke moet haar fietsdoos helemaal uitpakken omdat de scan niet groot genoeg is om de doos er doorheen te krijgen. Na afscheid te hebben genomen van Lieke ga ik naar de vertrekhal voor internationale vluchten die er schitterend uitziet en ook nog maar 8 maanden oud is. Daar heeft men wel een scan waar mijn veel grotere fietsdoos ongehinderd door kan. Nog 3 uur wachten en terug naar tropisch Nederland.

Een prachtige fietstocht gemaakt met Lieke. Meer dan de moeite waard ook al was het een koude periode. Ik denk dat Canada te groot is om in één zomer met redelijk warm weer doorheen te fietsen. In de eerste weken van juni is het in het gebied waar wij hebben gefietst gewoon nog te koud om te fietsen. Ik vraag me af of de TDA deze tocht nog ooit weer organiseert. Desondanks een fantastisch gebeuren.

Wo 21 juni: Banf – Calgary (133 km)

Zoals gebruikelijk een koude nacht. Dat slaapt goed als je een goede uitrusting hebt. Wel een heel natte tent inpakken. De zandgrond waar de tent op stond maakt het nog viezer. Voorlopig hou ik het kamperen in de kou wel voor gezien. Vandaag nog 133km naar Calgary. Als we vertrekken nog prachtig uitzicht op Banf. Ook de laatste dag een koude start met 3 graden. Uiteindelijk zal het 14 graden worden met een heel straffe wind na de lunch. Nu eens rugwind. Een meevaller op laatste fietsdag. Na 45 km staan Wayne en Tracey met zelfgebakken koekjes ons te verwennen. Het zijn oud tda rijders die hier in de buurt wonen en met wie ik in 2013 in Afrika heb gefietst van Nairobi naar Victoria Falls. Een bijzonder weerzien.

Bij de lunch af en toe zon. De harde wind maakt het toch onaangenaam. We hebben ondertussen de Rockies verlaten en het wordt veel vlakker ook al hebben we nog wel een keer een fikse klim. Vandaag voor het eerst dat we over een fietspad rijden 20 km lang en daarna eens niet over een highway. Vanaf 15 km voor Calgary wordt de route echt ingewikkeld met heel veel aanwijzingen en zoeken naar de oranjelinten die ons de weg moeten wijzen. Er zijn hier en daar wegwerkzaamheden waarbij heel veel oranjelinten worden gebruikt. Dat maakt het er niet gemakkelijker op.

Het is allemaal bedoeld om ons uit de verkeersdrukte te houden. Max de tourleider blijkt er op zijn fiets meer dan 3 uur over te hebben gedaan om de route uit te zetten. Op veel plaatsen kun je niet met de auto komen. We rijden met zijn drieën en Lieke blijkt zeer handig in het vinden van de route. Om 13.30 uur in het hotel vlak bij de universiteit. Meteen met het inpakken van de bagage begonnen. Eerst tent uitpakken en laten drogen. De stormachtige wind en de zon drogen tent goed. Daarna fiets weer in de doos die ik ook op de heenweg had. Om half zeven met zijn allen in taxi’s en tda Vans naar restaurant voor afscheidsmaaltijd. Die rit gaf mij ook gelegenheid iets van Calgary te zien. Ik associeerde Calgary alleen met de ijsbaan daar maar het is indrukwekkend grote stad met meer dan miljoen inwoners.

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Zwarte-, Grizzly- en Brum/brom-beren op de weg!

Di 20 juni: Mosquito Creek – Banf (89km)

We zitten nog steeds op 1800 meter hoogte. Als ik s’nachts even naar buiten ga dan valt er zelfs wat dunne natte sneeuw. Dat doet me mede besluiten niet opnieuw in kou en regen te starten maar met de dinnervan meteen naar Banf mee te rijden en een golfbaan te zoeken. Die moet vergelijkbaar zijn met die van Jasper. Goed heb ik niet geslapen. We lagen met 7 man op een slaapzaaltje. Niet alle snurkers waren in het goede slaapzaaltje  terecht gekomen .

Als laatste vertrokken in de dinnervan. Koud maar mooi weer. Alle rijders passeren we achtereenvolgens. Er is nog een uitstapje van 12 km mogelijk om Lake Louise te bewonderen. In de van doen wij dat ook evenals busladingen vol toeristen en dat om half negen in de ochtend. Bij de lunchvan die altijd als eerste vertrekt wordt geholpen met klaarmaken van de lunch die we zelf ook meteen gebruiken. Al voor half elf in Banf waar het stralend weer is. Op mijn fiets ben ik voor elf uur op de golfbaan die schitterend is gelegen. Drie jaar geleden had ik die vanaf Sulphur Mountain zien liggen en het leek me schitterend hier te spelen. Dat heb ik dan ook gedaan en het was een unieke ervaring. Met name de holes met hoogteverschillen. Tegen half vijf op camping en tentje snel opgezet. Na het eten begint het te regenen. Hopelijk houdt het tijdig voor morgen op. De laatste nacht op deze toer wordt in stijl afgesloten.

Ma 19 juni: Wilcox – Mosquito Creek (99km)

Een koude nacht maar mijn slaapzak kan het goed aan. In de ochtend net boven nul graden. De warmste uitrusting is geboden. We beginnen met eerst 4 km wat klimmen om warm te worden en dan 15 km afdalen. Steenkoud. Ik waan me op wintersport met al die besneeuwde bergen om me heen. Gelukkig is het maandag en nog niet veel campers met toeristen om ons heen. De weg heeft om de paar meter gleuven en het lijkt wel off road. Ik kom tot de conclusie dat Canada geen fietsland is. Een land alleen voor auto’s. We hebben 1500 km alleen op een highway gefietst. En dan heb je op deze Icefield Parkway nergens een mogelijkheid  te bellen of te whatsappen. Nergens verbinding 300km lang. In Afrika is het beter geregeld.

Na een pittige klim op 67 km bij de lunch. Ik heb het nog steeds koud. Wind tegen en warmer dan 10 graden wil het niet worden. Het lijkt soms te gaan regenen. Slechts af en toe een beetje. Na de lunch geniet ik wat meer van de omgeving. Ik moet me gelukkig prijzen dat ik hier samen met Lieke kan fietsen en dat vergoedt alles. We zijn al vroeg in de middag op onze bestemming. Een hostel met 3 slaapzaaltjes. Een voor vrouwen en een voor mannen en een voor snurkers. Afwachten of alle snurkers er ook naar toe gaan. Het hostel heeft geen elektriciteit en geen werkende wifi. Wel gezellig. Mijn tijd kom ik verder door met wat te schaken. Er zijn meer schaakliefhebbers en dat komt goed uit. Enige consternatie ontstaat er als vlakbij een grizzlybeer wordt gesignaleerd. De beheerster van het hostel waarschuwt een ranger. Die probeert de beer met een spray te verjagen maar helaas spuit hij zichzelf in de ogen. Klaarblijkelijk schrikt ook de beer daarvan en vertrekt.

Zo 18 juni: Jasper – Wilcox (108km)

Na 2 rustdagen tijd om weer te gaan fietsen. In de ochtend is het net boven nul graden. Ik ben er op voorbereid. Ook op regen. Voor het ontbijt om 07.00 uur eerst een ridersmeeting. De afstand lijkt niet ver maar meer dan 1400 meter klimmen en niet veel meer dan 400 meter afdalen maakt het toch pittig. We rijden over de Icefield Parkway met prachtig uitzicht op veel besneeuwde bergen en op gletsjers. Het is een topic want heel veel auto’s en bussen op de weg. Het blijft fris en bewolkt en ook regenkleding blijkt nodig.

Na 50 km een koffieshop. Onderweg op 5 meter afstand net achter de vangrail een grote zwarte beer. Gelukkig vindt hij ons niet i interessant maar ik schrik er wel even van. Normaal hoor je geloof ik geluid te maken maar dat vergeet ik. Snel er voorbij. Naderhand op grotere afstand van de weg nog een grizzlybeer. Die is ver genoeg weg.

Na ruim 70 km wanneer we al drie en half uur hebben gefietst, duikt de lunchtruc op. Af en toe schijnt zelfs de zon. Nog haalt het de 10 graden niet. Na de lunch begint het echte klimwerk. Vijf kilometer meer dan 9%. De uitzichten zijn adembenemend. Dat hebben veel meer toeristen ontdekt. Ik herinner me dat ik 3 jaar geleden hier ook ben geweest dus een heleboel foto’s heb ik al. Rond twee uur op de camping waar de faciliteiten minimaal zijn, het uitzicht grandioos en er bovendien geen muggen zijn. We zitten immers boven de 2000 meter. Dus wel koud.

Za 17 juni: 2e Rustdag in Jasper

Een groot aantal van ons heeft geboekt voor een rafting. Leek mij niet zo aantrekkelijk om nat te worden bij temperaturen onder 10 graden ook al ben je er op gekleed. Ik heb mijn fiets gepakt om de golfbaan te bekijken. Een paar kilometer ervoor zie ik een vijftal fietsers stilstaan. Ze waarschuwen me dat 100 meter verderop een grizzlybeer met 2 jongen zit. Ze zijn goed waar te nemen en maken geen aanstalten te vertrekken. Na 10 minuten wachten draaien de fietsers om. Ze hebben wel een luidspreker met muziek op een bagagedrager maar die werkt alleen bij zwarte beren. Ik draai ook maar om en realiseer me dat het berengevaar groter is dan ik had vermoed. Zeker als je op een fiets rijdt. Na zeker 10km omrijden kom ik toch bij de golfbaan. Ik vraag maar eens of ik kan spelen en zowaar begint er om 14.00 uur een wedstrijd waar ik aan mee kan doen. Er wordt op alle holes tegelijkertijd gestart en ik wordt op hole 16 ingedeeld. Omdat het nog maar 11.00 uur is alle tijd om in te slaan.

Ik weet dat ik op een fietstocht niet over golfen moet uitweiden en omgekeerd maar ik heb nog nooit op zo’n prachtige baan gespeeld. De organisatie was bijzonder en de baan lag er fantastisch bij in schitterende omgeving. Mooiste baan waar ik ooit heb gespeeld maar ik speel ook nog niet zo lang. Om half acht pas terug en daarna door Lieke getrakteerd vanwege vaderdag. Een dag om niet snel te vergeten.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.