Zeven dagen in de bush

Vr 7 dec| Stage 45: Border Camp – River Camp (84 km)

We gaan vandaag vrolijk door met het berijden van moeilijke wegen. Niet alleen voor fietsers maar nog moeilijker voor de lunchtruck die zo vroeg mogelijk is weggegaan. Al na 10 km halen we de lunchtruck in terwijl we bij de late starters horen. De lunch is na 40 km. Veel rijders zijn dat punt al gepasseerd als de lunchtruck nog moet arriveren. Voor mij is het een wonder hoe die door deze onbegaanbare weg is gekomen. Na 25 km is er een paar km asfalt maar daarna is het een weg waar ooit asfalt moet hebben gelegen. Je rolt van de ene steen op de andere. Ik dacht vering te hebben maar voel er weinig van.

Op km 40 kom ik gelijk met de lunchtruck aan die er meer dan 4 uur over gedaan heeft. Er is maar een klein groepje dat de lunch gebruikt. De rest is al door. Het is 12 uur geworden en na een paar mistige en koele uren in het begin is de zon weer volop aanwezig. Zestig kilometer onbegaanbare wegen eist zijn tol zeker op het eind als het ruim dertig graden is. Bijna zeven uur op de fiets voor zo’n kort ritje. Als we bij de kampeerplaats aan een rivier aankomen moet de tijdelijke bagagetruck die dezelfde weg heeft afgelegd nog aankomen. Iedereen wacht er op om zijn tentje op te kunnen zetten.

Do 6 dec | Stage 44: Kailahun – Border Camp (45 km)

Vandaag de kortste etappe van deze tour maar met veel logistieke problemen. De dinnertruck kan via de door ons te volgen route niet de grensrivier tussen Sierra Leone en Guinea over. De dinnertruck moet via Liberia omrijden. Wat daar gebeurt weet je nooit en om te voorkomen dat die in Liberia met alle bagage blijft steken heeft men een lokale vrachtwagen ingehuurd die de bagage vervoert. We hebben maar 40 km te gaan maar wel over een weg die alleen in het droge seizoen is te begaan. Bovendien in die 40 km ook nog 900 hoogtemeters overwinnen en dat is nog een hele inspanning. De leiding heeft ons op het hart gedrukt voorzichtig te zijn want medische hulp kan lang uitblijven. Ga lopen bij de moeilijke stukken is het advies. Omhoog doe ik dat wel bij stukken met meer dan 15% stijging. Mede omdat mijn maag een beetje van streek is en ik het rustig aan wil doen. Omlaag lukt het me wel om zonder af te stappen beneden te komen.

Voor de 41 kilometer tot de grens hebben we toch bijna 4 uur nodig. Bij de grens die aan hetzelfde onverharde pad is moeten we stempel halen om Sierra Leone uit te mogen. Dan naar De rivier waar een ferry is die aan een kabel met de hand door aantal mannen wordt overgeboomd. Als fietsers gaan we met 6 a 7 personen in een kleiner bootje die ook met de hand worden bediend. Eerst stroomopwaarts om daarna stroomafwaarts op goede plek aan de overkant uit te komen. Daarna weer formaliteiten om Guinea voor de tweede keer binnen te komen. We kamperen in een dorp waar een groot terrein is met allerlei gebouwen in de schaduw waarvan ik mijn tent opzet. Omdat de dinnertruck er niet is en de andere auto’s vrij laat zijn wordt het al donker voor er een maaltijd is.

Woensdag 5 dec | Stage 43: Kenema- Kailiahun (112km)

Al vroeg op en wel om vijf uur. Ik zit in hotel dat 400 meter verwijderd is van het hotel waar de tda zit. De hoteleigenaar brengt om zes uur met zijn auto onze tassen weg. Zelf lopen we wel. Op tijd ontbijt en eerst ridersmeeting. De komende zeven dagen geen rustdag en veel moeilijke off road. Mentaal heb ik me er op voorbereid.
Zoals gebruikelijk is het tot de lunch prima fietsweer. Goede weg en geen verkeer behalve veel motorrijders. De laatste 25 km zijnonverhard en met veel obstakels en uithollingen en niet te vergeten steile klimmetjes en afdalinkjes. Ik doe het rustig aan. Een keer bijna weggeslipt maar niet gevallen. Het laatste uur is door de hitte heel pittig.

Om mijn benen tegen de zon te beschermen heb ik zwarte beenstukken aangedaan. Een aantal wondjes zijn gaan ontsteken. Het valt erg mee de beenstukken te dragen en hopelijk krijg ik het zo weer onder controle. Het ziet er veel beter uit dan na een dag zon. Net voor de grootste warmte al op kampeerplek. De hele plaatselijke bevolking is uitgelopen. Er is een boom met schaduw en daar wil iedereen zijn tentje opzetten. Vlakbij is een schooltje en daar mogen we onder een afdak in de schaduw staan. Zolang als het duurt. Als de zon lager staat krijgt mijn tentje het toch heel warm. Als de zon onder is wordt er vlakbij mijn tent met de drumband geoefend. Daarna geven ze voor ons een concert. We hebben twee bewapende bewakers bij ons en aanvankelijk wilden ze ons weg hebben bij het schooltje. Na wat overleg mochten we toch blijven staan. In de middag voel ik me niet geweldig maar na een uur onder een boom in de schaduw te hebben gelegen gaat het weer.

Di 4 dece |Rustdag in Kenema

In Dakar drie rustdagen gehad, in Freetown twee en nu moeten we het met een rustdag doen. Snel bij de bank wat geld tappen. 400.000.00 Leones en dat is het maximum wat ik krijg. Oftewel 40 euro. Er zijn alleen briefjes van 5000 en 10.000 dus je hebt telkens een dik pak bankpapier bij terwijl het weinig waard is. Er zijn 2 supermarkten, en daar wat voorraad bijgevuld. De fiets dit keer laten wassen voor omgerekend een euro en geprobeerd mijn tent te drogen en weer in elkaar te zetten. Volgende dag zal blijken dat dit niet helemaal gelukt is. De airco op mijn kamer geeft heerlijke verkoeling maar ik wil er niet teveel aan wennen. De rest van de dag weer zorgen dat alles in het goede tasje zit. Op tijd naar bed en het slapen in airco omstandigheden is een luxe .

Ma 3 dec | Stage 42: Tiwai Island – Kenema (83 km)

De beslissing om alleen binnentent op te zetten was in principe niet verkeerd. Door wat meer afkoeling prima geslapen. De hoge luchtvochtigheid en de afkoeling maken dat mijn tentje zowel aan binnenkant als buitenkant helemaal nat zijn. Als je wat aan de tent schudt krijg je een kleine douche. Onder deze omstandigheden niet voor herhaling vatbaar.

Ik heb alle tijd want het zogeheten moederschip (de dinner truck) vertrekt als laatste en voordat er vertrokken wordt moet er heel wat opgeruimd worden. Van iedereen wordt verwacht dat ie daarbij meehelpt. Tegen acht uur zijn we weg en de eerste 18 km is dezelfde onverharde weg als gisteren en dan gaat het met zo’n grote truck niet snel.. Daarna weer bijna de hele weg terug van gisteren en dan nog eens een lang stuk naar Kenema. We rijden een andere weg dan de fietsers die 60 km off road hebben maar daarna wel na 83 km in Kenema arriveren. We leggen de dubbele afstand af en zijn om een uur tegelijk met de snellere rijders in Kenema. Een hele tour voor de truck om er te komen vooral ook door laaghangende kabels
over de weg.

Ik logeer in hotel 400 meter verderop en probeer bij de poortbewaker een tuk tuk of taxi te regelen. Hij heeft er wel een oplossing voor en draagt mijn beide tassen (samen meer dan 45 kilo) op zijn hoofd 400 meter verderop naar mijn hotel.
Het hotel waar ik verblijf heeft net wat meer faciliteiten. Kenema ga ik morgen verder verkennen. Tweede of derde stad van Sierra Leone maar met meer zandwegen en opgebroken wegen dan asfaltwegen. Elk moment kun je er door een motor omver worden gereden. Hoe meer motoren hoe beroerder de wegen.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Heet en hoge luchtvochtigheid

Zo 2 dec: Stage 41 | River Camp – Tiwai Island (110 km)

Geen idee gehad dat het vandaag zondag is. De notie voor de dagen van de week verlies je op zo’n tocht helemaal. Weer vroeg weg en de zon schijnt al vroeg ook al is er wel wat mist te bekennen. De kunst is om in de eerste paar uur als het relatief nog koel is, wel door te rijden maar niet teveel energie te gebruiken. Die heb je in de middag het hardst nodig als de hitte op zijn hoogtepunt is. Mijn Garmin blijkt niet te functioneren omdat naar later blijkt ik deze niet goed heb opgeladen. Dit maakt me wel afhankelijk van anderen. De weg is redelijk ook al zij er wat reconstructie werkzaamheden. Weinig autoverkeer wel veel motoren die blijven vinden dat ze helemaal rechts moeten rijden ondanks dat er verder geen verkeer op de weg is te bekennen. Als we iets na elf uur bij de lunch vertrekken nog maar 40 km te gaan. De volgende 25km over prachtig nieuwe weg zonder verkeer. Af en toe een wolk voor de zon en dat geeft heerlijke verkoeling. Dan nog maar 15 km. Die blijken over moeilijk begaanbare zogeheten dirt road te gaan met veel losse gravel en heel steile klimmetjes en afdalinkjes. Mijn banden zijn wat te hard opgepomt en in de gravel wil dat nog wel een een slipper geven. De zon helpt ook mee om ons afgemat om twee uur op kampeerplaats bij een klein dorpje te laten arriveren.

De kampeerplek heeft bijna geen schaduw en voorzover die er is van die ene boom zijn die al ingenomen door snelst gearriveerden die maar een halve dag hebben gefietst.
We zijn hiernaar toegegaan omdat er een eiland is waar wild is te zien. De helft maakt om vier uur nog een excursie en ze blijken een paar apen in de verte te hebben gezien en komen zo laat terug dat eten is verlaat en daarna nog ridersmeeting moet worden gehouden. Ik heb lang gewacht met opzetten tent om zo’n niet teveel kans te geven mijn tent in bakoven om te zetten. Uiteindelijk komt er wat bewolking en ik besluit alleen mijn binnentent op te zetten in de hoop dat het in de nacht droog blijft. Anders heb ik een probleem. Moet dan binnentent afbreken en in buitentent knopen en alles met elkaar weer opzetten. Op hoop van zegen. Maar niet van boven.

Morgen gaan we de eerste 15 km weer dezelfde weg terug en hebben relatief korte etappe van 83 km. Ik besluit maar eens een dagje over te slaan en de truck te nemen. Hopelijk kunnen de wondjes op mijn benen, veroorzaakt door de zogeheten actinica porokeratose, (hetgeen ik sinds de Silkroute van 2 jaar geleden weet) genezen. Daardoor rustdag extra en kan ik me voorbereiden op volgende deel wanneer we zeven dagen fietsen alvorens weer rustdag te hebben. Toen bij de ridersmeeting gevraagd werd wie de volgende dag met de dinnertruck mee ging en ik mijn vinger opstak vielen bij een aantal mensen de mond open van verbazing. Het is voor mij overigens gemakkelijker te fietsen dan te besluiten een dag over te slaan. Hopelijk toch verstandige beslissing. Ondertussen hebben al een aantal mensen de tour verlaten omdat de hitte hen te zwaar viel. Daardoor weer oudste deelnemer.

Za 1 dec | Stage 40: Makiteh – River Camp (130 km)

We beginnen de dag met bewolking en wat mist. De temperatuur stijgt dan wat minder snel. De luchtvochtigheid is er niet minder om. Niets droogt. Mijn fietsshirt is nog nat maar dat wordt het anders ook wel heel snel als ik het aan heb. Hoe vroeger je kunt vertrekken hoe minder last je hebt van de hitte na de middag. Mooi asfalt en weinig verkeer. Soms zijn er motorrijders die vinden dat je helemaal rechts moet rijden en ook al hebben ze de hele weg voor zichzelf soms scheren ze rakelings langs ons heen. Opvallend is dat je langs de weg regelmatig autowrakken tegenkomt die nooit worden afgevoerd en ter plekke grotendeels worden gesloopt. We komen door heel wat dorpjes en telkens worden we uitbundig nageroepen of begroet met ” Hi Porto” hetgeen zoveel betekent als blanke. Oorspronkelijk iemand uit Portugal. Vooral de kinderen laten zich uitdrukkelijk horen. Hele kleintjes die alleen maar Papa en Mama kunnen zeggen kunnen dat ook schreeuwen. We maken dat nu al een paar dagen mee en ik probeer vriendelijk te blijven zwaaien. Naarmate de dag vordert krijg ik er wel genoeg van.
De ochtend blijft redelijk bewolkt en een enkele keer schaduw van een boom. Het blijft op en af gaan. Na ruim drie uur 70 km afgelegd en na de lunch nog eens drie uur fietsen waarvan de laatste 30 weer in een temperatuur van boven 35 graden. Om twee uur komen we op kampeerplek aan bij een rivier waar veel schaduw is. In rivier lekker afgekoeld .

 

Vr 30 nov | Stage 39: Freetown – Bush Camp (120 km)

Laat ik beginnen te vertellen dat ik afgelopen zondag even overwogen heb in Freetown mijn reis te beëindigen. Oorspronkelijk was ik ook van plan deze tocht tot Freetown te maken maar omdat ik in april van dit jaar alleen maar voor de hele tocht kon inschrijven heb ik dat gedaan met idee toch in Freetown terug te keren. Later begon het toch te kriebelen om hele tocht te doen en dat was ook reden voor Marjet naar Dakar te komen. Mijn ticket vanuit Accra is een open ticket en ik had de mogelijkheid om woensdagavond vanuit Freetown terug te keren. De hitte was de belangrijkste reden. Na een nachtje slapen toch besloten me daardoor niet te laten weerhouden. Je moet het accepteren dat je zwetend in je tentje ligt en moeilijk slaapt. Op de fiets is het een kwestie van veel drinken en paar tempootjes lager. Vandaag dus weer gestart. 25 graden in de ochtend, om negen uur 30 graden en een uur later op de fiets hoog in de dertig. Het is met name de hoge luchtvochtigheid die maakt dat je bij het ontbijt in een nat shirt zit. We rijden eerst nu de andere kant Freetown uit. Niet zo hectisch als op heenweg, maar na 14 km langs de kust rijden we nog steeds in Freetown. Na 22 km houdt de asfaltweg op en moeten we 8 kilometer een heel beroerde onverharde weg volgen. Af en toe stap ik maar af om niet tussen de gaten en keien ten val te komen.

Na 30 km weer asfalt. Die weg gaat over goed asfalt maar wel veel gevaarlijk druk verkeer. Alles in een lagere versnelling en de tijd nemen voor de lunch. Er zijn acht nieuwe rijders bijgekomen en een aantal denkt dat het een race is, zoals ik ook wel eens gedacht heb. Niet meer in deze hitte. Voor drie uur op de kampeerplek met een heel grote boom waar de schaduwplekken al zijn ingenomen door de tenten van degenen die veel eerder zijn binnengekomen. Het terrein is afgezet met linten zodat lokale bevolking weet dat men daar buiten moet blijven. Door wat gebiedsuitbreiding toch nog schaduwplekje voor mijn tent. De hitte lijkt mee te vallen en als de zon onder is denk je dat de hitte over is. Maar dan begint de plakkerigheid pas. Alles went.

Nog even terugkomend op foto van gisteren van onze mecanicien achter op de motor. Dat had met mij te maken. Mijn hydraulische Magura achterrem was geen druk meer in te krijgen. Kees, een van de Nederlanders die de tocht in Freetown beëindigde had dezelfde remmen en die kon ik van hem overnemen. Hij ging echter rechtstreeks naar het vliegveld waar we langs kwamen voordat we de ferry namen. Douglas onze mecanicien ging met hem mee naar het vliegveld om daar diens remmen te monteren. Omdat het daardoor voor hem als sweep wat later was geworden nam hij een motor als taxi met zijn fiets op de nek. Inmiddels zijn de remmen op mijn fiets gemonteerd en heb ik weer goed functionerende remmen.

Wo 28 nov en Do 29 Nov | Twee rustdagen in Freetown

Het hotelcomplex waar we logeren heet Family Kingdom en heeft allerlei soorten voorzieningen waaronder een grote speeltuin en zwembad. Er zijn allerlei soorten kamers te huur. Van basic tot heel luxe. Degenen die kamperen doen dat in grote overdekte hal die als conferentiezaal kan dienen. De kamers hebben airco en dat is hier even verwennerij.

In de ochtend eerst wat boodschappen gedaan en geluncht op een mooie plek aan de oceaan. Je moet hier niet te ver willen lopen want dan ben je drijfnat. Zo kwam ik ook in het restaurant aan en gelukkig had men op het toilet een handendroger waarin ik in 10 minuten mijn overhemd droog kon krijgen.

’s Avonds was er in de ontbijtzaal van het hotel een lezing van de Britse ambassadeur die hier in de jaren negentig de burgeroorlog had meegemaakt. Heel bijzonder maar af en toe erg onduidelijk pratend. En als dat in het Engels is gaat er af en toe wat verloren.
De tweede rustdag weer wat inkopen doen en gebruik gemaakt van de kapper die naast het hotel was gevestigd. En uiteraard alle spullen weer organiseren. Dit keer had mijn fiets nog geen poetsbeurt nodig. Dat was de voorlaatste fietsdag voor de rustdagen heel grondig gedaan.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Siera Leone

Di 27 nov | Mange River – Freetown (112 km)

De benauwde hitte maakt dat ik niet voor negen uur mijn tentje inga. Binnen in mijn tent is het nog warmer. Als ik mijn binnentent wat open maak om mijn hoofd er buiten te steken voor wat meer verkoeling blijk ik in slaap te vallen en geef ik de nodige muggen een kans van mijn bloed te genieten. In de ochtend vang ik er zes. Ik heb er wel goed om geslapen. Vandaag eerst bijna 100 km fietsen om bij de ferry naar Freetown te komen. De weg is perfect, breed, geen verkeer en rustig op en af. Mijn achterrem loopt niet meer aan en het fietsen lijkt weer vanzelf te gaan. Wel ben je door de hoge luchtvochtigheid heel snel totaal nat.

Bij de lunch staat op 2 white boards de route aangegeven voor de laatste 13 km door Freetown. Ik vergeet er een foto of notitie van te maken. Als we bij de ferry aankomen blijkt de tda organisatie een speedboot te hebben geregeld waarmee we per vijf kunnen worden vervoerd inclusief fietsen. De ferry gaat maar een paar keer per dag. Om bij de speedboot te komen moeten we eerst door allerlei smalle drukke paadjes. De fietsen gaan erin en zelf moeten we door het water om in de boot te komen. Heel veel mensen om ons heen en oppassen voor je spullen. Geen tijd om foto te maken. Dan in een kwartiertje naar overkant. Prachtig ritje. Wat een ervaring.

Aan overkant in zelfde chaos met fiets een lange trap op zien te komen. Advies van Max onze toerleider is om met vijfen bij elkaar te blijven om route die ook met oranje tape is aangegeven te vinden. Een van ons heeft route uitgeschreven en gaat voorop. 13 km lang door enorme drukte en chaos. Daarmee wel fantastische indruk van Freetown gekregen.
We rijden in het begin langs een enorme vuilnisbelt waar menigeen een onderkomen heeft. Daarna dwars door drukke centrum. Regelmatig zit het verkeer totaal vast. Regels lijken er niet te zijn en als je ergens een gaatje ziet moet je er gebruik van maken. Linksom of rechtsom maakt niet uit. Ik moet oppassen met mijn schoenen niet in kliksysteem te zitten want je moet constant ergens voor stoppen. Fantastische ervaring op deze manier 14 km door Freetown te rijden. Op het eind wat meer ruimte en we zitten in hotel waar ook gekampeerd kan worden. Ik ben heel blij met mijn kamer met airconditioning. Het is misschien maar 32 graden maar de luchtvochtigheid is zo hoog dat je maar even buiten hoeft te zijn om helemaal nat bezweet te zijn. We zitten met hotel aan het strand en daar hebben ze koel bier. Een hele luxe. Gegeten in restaurant aan het strand waar geen licht was omdat generator het niet deed. Mijn telefoon moest uitkomst om bieden om te zien wat ik aan het eten was. Toen op het eind licht aan ging bleek het toch gezellig restaurant.

Ma 26 nov | Stage 37: Soccer field Camp – Mange River (85 km)

Slecht geslapen door de benauwde hitte. Na twaalf uur koelt het toch behoorlijk af en in de ochtend is alles fris nat. Ook mijn tent. Tot overmaat van ramp blijk ik een lekke achterband te hebben. Het lukt me om die voor het ontbijt nog snel te vervangen. Vandaag de grens over naar Sierra Leone en dat betekent vanwege allerlei grensformaliteiten een niet te lange etappe. De eerste 35 km nog wel onverharde weg met veel op en af en veel ons toeschreeuwende kinderen. Na zes kilometer weer een lekke band. De eerste keer veroorzaakt door een grote doorn, de tweede keer door stukje ijzerdraad. Met wat hulp van mederijders snel weer op de fiets. De eerste uren zijn heerlijk om te fietsen. Na 50 km komen we bij de lunch en de grens. Er moeten heel wat namen en nummers in een groot boek worden geschreven en uiteindelijk een stempel.
Bij de grens meteen geld gewisseld. In een volgend dorp lokale simkaart gekocht en ik ben weer bereikbaar.

Vlak na de grens de fiets laten poetsen voor twee kwartjes. Het is heel redelijk gebeurd met ook nog zeepsop.  De laatste 35 kilometer die we na twaalf uur rijden bij een temperatuur van 36 tot 38 graden, blijken wel door te wegen. Ik kom moeilijk bergop. Achteraf blijk ik met een aanlopende achterrem te hebben gefietst omdat ik mijn wiel na de lekke band, niet goed heb teruggeplaatst. Ook mijn ketting blijkt na de wasbeurt hoognodig olie nodig te hebben. Als we rond half drie op onze kampeerplek aankomen blijken er bomen met veel schaduw te zijn, mensen met gekoelde drankjes en een rivier. Heerlijk warm water. Dat mag ook wel bij deze temperaturen.

Zo 25 nov | Stage 36: Waterfall Camp – Soccer Camp (71 km)

Hoewel de avond en begin van de nacht nog warm zijn koelt het uiteindelijk zodanig af dat ik redelijk heb geslapen. Mijn tent is nat en erg vies geworden. De plek aan de waterval is prachtig om te ontbijten. We hoeven maar 71 kilometer, zij het dat het wel onverhard is. Wel redelijk harde ondergrond, maar heel veel kuilen en greppels. Bovendien constant op en af met korte maar heel pittige klimmetjes. Het autoverkeer is er bijna niet. Wel heel veel motoren die als taxi dienst doen. Gemiddeld rijden we bijna 14 km per uur en dat betekent na ruim drie uur lunch, waar ik hard aan toe ben. Zoals bijna elke dag slaat daarna de hitte toe met 38 graden.

Onderweg komen we door heel veel dorpjes waar we telkens met veel enthousiasme worden begroet. In het begin prachtig maar er komt een moment als de vermoeidheid toeslaat dat het wel even genoeg is. Als we bijna over zijn na 70 km zien we rechts van ons de gebruikelijke oranjetape waar de route mee wordt aangegeven. Dit leidt ons via een smal paadje naar een rivier. Daar maar eerst gezwommen en gewassen. We blijken vlak bij het voetbalveld te zitten waar ons kampement is. De plaatselijke bevolking ontvangt ons heel hartelijk met fruit en kokosnoten. We zijn al om twee uur op onze kampeerplek en het is er moordend heet. Althans de hoge temperatuur en hoge luchtvochtigheid maken dat je ook in de schaduw constant een handdoek nodig hebt om droog te blijven. Hopelijk verandert dat als we over twee dagen in Free Town aan de oceaan zijn.

Za 24 nov | Stage 35: Soccer Camp – Waterfall Camp (130 km)

De routine van elke dag bestaat eigenlijk niet. Elke dag wat anders. Vanochtend begonnen met drijfnatte tent in te pakken. En het heeft niet eens geregend. De temperatuur is gezakt naar 12 graden en alles is nat. Wel heerlijk geslapen en voor het eerst mijn slaapzak echt nodig.

We komen door de plaats Momou en op zaterdagochtend is het er om half acht al heel druk. De eerste 27 km zou door alle bochten in de weg en het vele vrachtverkeer erg druk zijn en dat valt mee omdat de Tour de Guinee ongeveer zelfde route rijdt. Iedereen wordt tegengehouden maar wij als fietsers niet in de dorpen zit iedereen al klaar en wij worden telkens met veel enthousiasme begroet. Heel aandoenlijk. We gaan vandaag volgens het routeschema 1000 meter klimmen en daar beginnen we al vroeg mee. Tot de lunch al 700 meter afgelegd.

Na de lunch is het weer bloedheet omdat we inmiddels zijn afgedaald naar 100 meter hoogte. De 40 graden zijn er weer. Het klimwerk blijkt bovendien 300 meter meer te zijn en dat gaat moeizaam in die hitte. De mogelijkheden een koel drankje te bemachtigen worden steeds beperkter. Het landschap waar we doorrijden is schitterend met prachtige vergezichten. Dat maakt veel goed. Toch weer bijna zeven uur op de fiets gezeten als we ons kampement bereiken. Schitterende plek bij een waterval. Het is een plek waar meer mensen naar toekomen en een groep jongeren laat zich horen en vertrekt als het donker wordt. Het is een aangelegde plek met trappen en plateautjes. Ik moet er wel een eerst van onkruid en bladeren ontdoen. Mijn probleem is evenwel dat ik een haring in de grond moet slaan om mijn tent op te zetten. Gaat niet als er een betonnen vloer ligt. Met wat stenen en een boom lukt het me mijn tent op te zetten. Er moet wel geen wind komen. Voor het avondeten worden eerst de biertjes en de wijn opgelet die cm mijn feestje van gisteren zijn overgebleven. Ze zijn in de koelbox nog steeds koel gebleven.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gefeliciteerd in Guinee

Vr 23 nov |Stage 34 : Labé – Soccer Camp (138 km)

Vandaag een bijzondere dag want ik ben jarig. Ik wil bij het avondeten trakteren op bier en wijn die dan wel gekoeld moeten zijn. Daar heb ik de hulp van de tda organisatie voor nodig en die krijg ik ook. Het bier en de wijn heb ik bij het hotel ingekocht en zij zorgen dat het gekoeld is zodat de ze het in koelboxen kan meenemen. De avond tevoren controleer ik nog even en dan blijkt men geen witte wijn in de koeling te hebben gedaan maar rosé. Wordt als nog geregeld.

Heb me voorgenomen vandaag rustig aan te doen en wat meer tijd te nemen om foto’s te maken. Onderweg worden we opgehouden door de start van de fietsronde van Guinee. De hele karavaan is ons vlak na Labé gepasseerd om 40 km verderop te straten. Met veel moeite kom ik erdoor. Er moet vandaag in totaal bijna 1500 meter geklommen worden dus er moet wel gefietst worden. Het gaat allemaal redelijk geleidelijk, met niet teveel wind, slechts 30 graden en met prachtige vergezichten. Hele mooie fietsdag. Door het klimmen is het gemiddelde zo’n 20 km per uur zodat ik toch nog zeven uur op de fiets zit.

Als ik om half vier aankom nog een uurtje om soep naar binnen te werken, tent op te zetten en me te wassen om om half vijf mijn party te kunnen openen. Dat lukt precies. Iedereen aangenaam verrast door gekoelde drankjes. We kamperen op het plaatselijke voetbalveld en ondanks dat onze tenten er staan wordt er gewoon getraind en is er heel veel belangstelling voor ons kampement. Een geweldige mooie chaos. Zodra het donker is keert de rust terug met een mooie volle maan. Een zeer memorabele verjaardag.

Do 22 nov | Rustdag Labé

Na zeven dagen fietsen is deze rustdag meer dan welkom. Om alle was zelf te doen is me teveel. Een deel laat ik doen door het hotel en een deel doe ik zelf. Ook mijn fiets heeft onderhoud nodig. Mijn achterrem blijkt niet meer te werken. Is al eens eerder gerepareerd. De mecaniciens zijn er heel lang mee bezig en uiteindelijk krijgen ze het voor elkaar. Voor de geïnteresseerden : het zijn magura remmen met oliedruk.

We zitten vijf kilometer buiten Labé. Taxi zijn er bijna niet maar wel heel veel motortaxi’s. Daar maken we gebruik van om in het centrum te komen. Een hele ervaring. Van een helm heeft men hier nog niet gehoord. Toen ik gisteren Labé binnen kwam was me al opgevallen hoeveel motortaxi’s er hier reden. De reden is dat buiten de geasfalteerde hoofdweg de overige wegen onverharde wegen zijn waar geen auto kan rijden. In de buurt van het centrum logeren een paar andere fietsers in een hotel met wie we lunchen. Een fles wijn moet ik ergens anders halen waarvoor ik weer een motortaxi neem. Omdat er een fietsevent is waarvoor de asfaltweg is afgesloten kom ik via allerlei onbegaanbare wegen door heel Labé.

Voor de rest van de dag weer de nodige voorbereidingen voor komende vijf feestdagen.
En voorbereidingen voor mijn verjaardag van morgen om bij het avondeten een koud biertje en koude witte wijn en niet te warme rode wijn te kunnen aanbieden.

 

Wo 21 nov | Stage 33: River Camp – Labé (115 km)

Vandaag lijkt een kort ritje maar de werkelijkheid zal anders blijken. Na 22 km gaat de weg over in een voor auto’s nagenoeg onbegaanbare weg. Daarom vertrekt de lunchtruck alvast een half uur eerder. Het is vroeg in de ochtend nog heerlijk koel. De eerste 22km prima asfalt en alleen oppassen voor de geiten en koeien die op de weg lopen. Er zijn ook veel honden maar gek genoeg talen die niet naar je. Ze blaffen niet en gaan gewoon opzij. Hoe groot is de tegenstelling met Marokko! Na 22 km even aan de weg vol gaten, kuilen en stenen wennen. Dan nog 25 km onbegaanbare weg waarin we ook nog 800 meter moeten klimmen. Ik heb mijn kleinste verzet opstaan en telkens op zoek naar een berijdbaar stukje. En ik moet oppassen om niet te vallen. Dat heb ik in Mongolië al vaak genoeg gedaan. Drie kilometer voor het einde van deze moeilijke weg haal ik zelfs de lunchtruck in. Heb onderweg wat problemen met mijn ketting die er wel 10 keer is afgesprongen als ik over de stenen stuiter. De ketting moet wat strakker gespannen worden en dat laat ik vanavond meteen doen.

Op de lunchplek zitten al een tiental rijders te wachten op de lunchtruck. Sommigen rijden door maar ik wacht maar even. Ik ben hard toe aan wat eten. Na de lunch denk je de resterende 66 km wel even te doen. Dat is dus telkens een denkfout. We moeten nog duizend meter klimmen, de wind staat tegen en het is 34 graden. Vooral de lange stukken 5 procent omhoog vallen tegen in de hitte. Drie keer gestopt om wat te drinken maar het valt niet mee een koel drankje te vinden. Uiteindelijk met een gemiddelde van 14 km per uur acht uur op de fiets gezeten.

Di 20 nov | Stage 32: Guinea Border – River Camp (152 km)

Nadat ik gisteren mijn verslagje had gemaakt heb ik eerst 2 potjes geschaakt tegen Dominiek, die in zijn jeugd veel geschaakt had. Dat bleek. Beide keren verloren. Terwijl wij in het restaurant aan het schaken waren ging er een generator aan die een hels kabaal maakte en een vreselijke diesellucht verspreidde. Dat eerste was voor iedereen vreselijk en het laatste vooral voor degenen die op de binnenplaats van het hotel hun tentje hadden opgezet. De generator stond naast mijn kamer en zou van negen uur in de avond tot drie uur in de nacht aanblijven om de stroomvoorziening te verzorgen. Toen ik mijn kamer binnenkwam bleek wel de airco te werken. Dus heerlijk koel maar wel een oorverdovend lawaai naast me. De koele lucht werd precies over mijn bed geblazen zodat ik mijn slaapzak over me heen moest leggen. Om half elf ging de generator uit hetgeen tot stand gekomen was na wat onderhandelingen met hoteleigenaar zodat iedereen kon slapen. Helaas hield ook de koele lucht op.

Vandaag pittige rit op het programma. Ik nam me voor rustig te fietsen om op het eind voldoende energie over te houden om de hitte te weerstaan. De eerste drie uur bewolkt en prima temperatuur om te fietsen. Na de lunch om half elf stijgt de temperatuur snel naar 35 graden. Het aantal klimmeters stijgt ook en het is zaak te blijven drinken. Het landschap is verrassend mooi en afwisselend. Waneer ik iets na twee uur op het voetbalveldje waar we ons kampement hebben aankom is de temperatuur gestegen naar 38 graden. Vlakbij is een rivier waarin ik heerlijk kon afkoelen en me kon wassen.
Na het avondeten serveert men een paar heerlijke taarten vanwege de verjaardag van Marie-José en mijn verjaardag van vrijdag. Een heel aardige geste.

 

Ma 19 nov | Stage 31: Cows Camp – Guinee Border (71 km)

Voor het eerst regen op mijn tent en wel tijdens de nacht. Dat zorgt tenminste voor enige afkoeling. De temperatuur in mijn tent was 27 graden en loopt nu terug naar 20 graden.
Als je de regen op je tent hoort lijkt het meer dan het in feite is. Wel een natte tent moeten inpakken maar het viel mee.

Korte rit vandaag omdat we allerlei formaliteiten moeten vervullen om Senegal uit te komen en Guinee binnen te komen. Na 10 km moeten we een stempel halen om Senegal uit te mogen. Dat gaat redelijk snel. Vervolgens fietsen we eerst 35 km door een natuurpark met veel vogels, bavianen op de weg en geen verkeer. Onderweg komen we een heel nieuwe grenspost tegen met nieuwe gebouwen die onbemand is en overgroeid met onkruid. Vijf kilometer verderop is de echte grenspost. De eerste paar rijders worden aanvankelijk in een boek geregistreerd, maar als blijkt dat er 50 personen komen moet jet computersysteem worden opgestart. Het is door Canada aan Guinee geschonken. Het duurt een hele tijd. Vervolgens na in totaal 70 km nog eens een controle en registratie. Toch zijn we al op tijd op de kampeerplek met hotel. Ik kan er een kamer krijgen. Allemaal heel basic. Elektriciteit werkt van 9 uur in de avond tot middernacht.

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Boababs in de bush

Zo 18 nov | Stage 30: Tambacounda – Cows Camp 115 km

De hotelkamer met airco is een luxe. Als je de kamer goed koud maakt hoop je de muggen buiten te houden. Dat blijkt toch niet het geval. Vier keer eruit om mug te vangen. Ook nog gebeten door zogeheten bedbug. Die bijt je zonder dat je het voelt en zuigt dan bloed. Goed te zien op mijn laken. Vandaag niet zo’n lange rit. We gaan weer naar het zuiden en hopelijk wat wind mee. Ik wil voor twaalf uur, voordat de echte hitte komt over zijn en vertrek om 07.00 uur meteen na ontbijt. Na 10 km draaien we naar het zuiden maar het is windstil en bewolkt. En nog belangrijker bijna geen verkeer en wel goed asfalt. Wel heel lange saaie rechte wegen. Na bijna 40 km passeer ik de Gambia rivier over een gladde ijzeren brug. Oppassen geblazen. Ik kom na 70 km als eerste bij de lunch aan en dat is ook het geval als ik de kampeerplek gelijktijdig met dinnertruck bereik. Interessant om te zien hoe met vele handen het kampement wordt opgebouwd.

Het is 11.15 uur en mijn doel heb ik wel bereikt. In de eerste vier uur is de temperatuur van 18 graden naar 33 graden gestegen. Daarmee houdt het op want het blijft zwaar bewolkt met af en toe een enkele druppel regen. Voor de rest mij proberen te vermaken. Dat is nadeel van vroeg aankomen. Een ander nadeel van hard fietsen was dat ik in een been kramp kreeg. Dat was me tot nu toe bespaard gebleven. In de omgeving valt niets te beleven en er loopt veel plaatselijke jeugd rond. Ik blijf maar liever wat dicht bij mijn tent.

 

Za 17 nov | Stage 29: Baobabs Camp – Tambacounda (145 km)

Ik had de laatste zin van mijn verslag van gisteren nog niet opgeschreven of de luidsprekers van de moskee werden vol opengedraaid. Bijna twee uur duurden de zeer eentonige gezangen. Hoe hou je het vol? Hetzelfde kun je je ook natuurlijk afvragen als je uren achter elkaar fietst. Het blijft de hele nacht benauwd warm. In de ochtend meteen vroeg weg. Des te koeler en des te minder wind. Het blijft druk vrachtverkeer en wat zijwind. Het devies blijft veel drinken. Met het uur stijgt de temperatuur 4 graden. Om 07.00 starten we met 18 graden. De eerste drie uur tot de lunch is er goed te fietsen. Na twaalf uur loopt temperatuur op tot 43 graden op de fiets. Dat is niet meer gezond. Om de 10 km stoppen we om te drinken of we kopen wat te drinken. De snelheid passen we aan maar het blijft moordend heet. Na 141 km zouden we er moeten zijn, maar de ons op dat moment passerende lunchtruck rijdt nog door. We denken dat die de route wel kent. Dus niet. Rijden we nog eens 5 km extra. Gelukkig ligt er een hotel naast de kampeerplek waar ik een kamer heb gereserveerd. Heerlijke douche en airco. Dat laatste zal hopelijk mijn slaap ten goede komen.


Vr 16 nov | Stage 28: Bush Camp – Baobabs Camp (112 km)

Het blijft heel lang warm in mijn tentje en dat bevordert de nachtrust niet. Toch nog na twaalfen wat geslapen. Na de gebruikelijke pap snel op weg want de temperatuur is nog maar 20 graden. Bovendien bewolkt en matige wind schuin tegen en die in de loop van de ochtend wel sterker wordt. Het verkeer is minder druk dan gisteren maar nog steeds gevaarlijk als grote vrachtwagens passeren. Als ze dezelfde kant opgaan valt de wind even weg en wordt je een beetje meegezogen. We komen door wat dorpjes en daar is armoe troef. Weinig stenen huizen en veel golfplaten. Veel zand en troep. Alleen de hoofdweg de N1 is geasfalteerd voor de rest elke zijweg een zandweg. Wat wel opvalt is hoe kleurrijk en goed de vrouwen zijn gekleed. Een grote tegenstelling met de omgeving.
Al voor tien uur bij de lunch.

Na de lunch loopt de temperatuur snel op van 30 naar 38 graden. Rustig blijven fietsen en veel drinken. Al op tijd op een kampeerplek met prachtige Baobabs. Ik herinner me een boek uit mijn jeugd: ” Onder de Baobab” en daar kampeer ik nu. Wel weer heel veel belangstelling van lokale bevolking. Het nabijgelegen dorpje heeft alleen maar hutten en een moskee waar we regelmatig van genieten.


Do 15 nov | Stage 27: Dakar – Bush Camp (125 km)

We moeten vandaag al om 6 uur in de bus zitten omdat we vanwege verkeersdrukte Dakar per bus Dakar verlaten. Dat betekent voor mij om half vijf opstaan en om 5 uur tas in truck doen en fiets brengen. Die worden in aparte truck vervoert. Meteen ontbijten en uiteraard afscheid nemen van Marjet en Anke die ons precies om 6 uur uitzwaaien. Bij het ontbijt mis ik ineens een noodkroon die mijn tandarts twee dagen voor vertrek nog had geplaatst. Een dag tevoren ook al eens los in mijn mond aangetroffen en met wat geluk weer teruggeplaatst. Nu doorgeslikt en ga er niet meer naar zoeken. Fijne dagen met Marjet en Anke en nu weer fietsen waar ik ook voor gekomen ben.

De busrit duurt meer dan twee uur en daarna over nog steeds drukke weg met veel vrachtwagens na ruim 3 dagen weer fietsen. Er is wat zijwind maar die hoort bij de normale bedrijfsrisico’s. Het verkeer is veel hinderlijker, vooral als er gelijktijdig tegemoetkomend verkeer is en achteropkomend verkeer. Sommige vrachtwagens blijven achter je, maar je hoort aan de manier van toeteren dat je moet maken dat je moet maken dat je van de weg afgaat naar een naast de weg lager gelegen zijkant met heel slecht asfalt. Na 100km wordt de verkeersdrukte iets minder. Hoewel het redelijk bewolkt is toch 35 graden. De ochtend was heel aangenaam begonnen met 21 graden. Het blijft benauwd. We kamperen vlak naast de weg en een vlakbij gelegen zoutmeer. Ook bij een dorpje met hutten. De plaatselijke jeugd vergaapt zich aan ons.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dakar

Ma 12 nov t/m wo 14 nov | Rustdagen in Dakar

Wat overdreven om het rustdagen te noemen enkel en alleen omdat je niet fietst. Het bezoeken van Dakar is redelijk vermoeiend maar wel heel aangenaam samen met Marjet en Anke.

Dakar is veel groter dan ik dacht, het telt 4 miljoen inwoners. Terwijl ik dacht midden in Dakar te zitten blijkt het centrum 10 km verderop te liggen. In de ochtend een taxirit van een uur.

In het oude centrum straten met bomen en veel schaduw.

Het verkeer zeer chaotisch. Voorzover er trottoirs zijn staan ze vol auto’s en moet je op straat lopen waar het autoverkeer telkens gevaarlijk dichtbij komt. Dakar is een schiereiland en overal is de kust vlakbij met schitterende plekjes om te eten en te drinken en te relaxen. We gaan zitten bij een hotel wat van buitenaf gezien betere dagen heeft gekend, maar het uitzicht is prachtig. De koffie liet wel bijna een uur op zich wachten. Dat was op deze plek geen straf.

In de middag toch ook aandacht voor mijn tent die een wasbeurt nodig had. Het is niet moeilijk hier een eetgelegenheid te vinden met uitzicht op de oceaan. Afscheid genomen van Erwin die terug naar Duitsland gaat. Heel wat tegenwindkilometers weer samen met hem gefietst.

Dinsdagochtend vroeg ontbijt om de ferry te halen naar het vlakbij gelegen voormalige slaveneiland île de Gorée. Als we om half acht klaar staan blijkt de ferry pas om 10 uur te verstrekken. Toch maar alvast taxi genomen. Krankzinnige rit met heel veel verkeer en met oorverdovende radiomuziek. Dwars door Dakar. Door drukte meer dan uur onderweg. De overtocht duurt 20 minuten. Ilhe goree is een klein en toeristisch eiland met historisch museum en slavenhuis. Michiel de Ruyter blijkt het in 1664 te hebben veroverd voor Nederland maar 26 jaar later weer in Engelse handen. Aan de slavenhandel heeft Nederland druk mee gedaan.

Al na anderhalf uur de boot teruggenomen en nog over drukke markt gewandeld. Iedereen wil wat van je en trekt aan je. In de avond nog met diner afscheid genomen van Pieter die voor zaken terug gaat naar St Diego.

Op woensdag, de laatste rustdag, toch druk met voorbereidingen voor vertrek de volgende ochtend om zes uur per bus, zoals blijkt uit de aankondigingen op het white board. Eerst fietsonderhoud. Daarna met Marjet en Anke per taxi naar een stoffenmarkt. De eerste taxi waarin op het dashboard de metertjes het deden, maar ook alle alarmlichtjes aan waren met wat er mis was. Kleurrijke stofjes werden er gekocht.

In de middag de gebruikelijke inpakwerkzaamheden van de tas waarover je alleen op de rustdagen de beschikking hebt en de tas met de spullen die je elke dag nodig hebt.

Lunch aan de oceaan

Ilhe de goree met Dakar op achtergrond

Het eiland is vaak van ‘eigenaar’ veranderd

Beeld bevrijding slavernij

Stoffenmarkt

Kleurrijke stoffen

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Strandrit naar Dakar

Zo 11 nov | Stage 26: Lac Rose – Dakar (41 km)

Erg warm en benauwd in mijn tentje en dus slecht geslapen. Heb nog de mogelijkheid mijn binnentent zonder buitentent op te zetten. Ik moet dan wel zeker weten dat het droog blijft.

Vandaag maar 41 km te fietsen. Voor het ontbijt eerst uitleg over de route naar Dakar. Oorspronkelijk was het de bedoeling een deel over het strand te fietsen maar gelet op het feit dat het vloed is in de ochtend ziet men daarvan af. Terug over de weg van gisteren is geen optie en men heeft een weg gevonden die moeilijk is te vinden, althans de eerste 14 km. Vandaar dat we in een paar groepen vertrekken. Inderdaad heel ingewikkelde route.

Na 14 km komen we op nieuwe asfaltweg langs de kust. Tot 10 km voor de bestemming gaat het met 6 man in hoog tempo naar Dakar. Daarna 11km weer heel ingewikkeld. Gelukkig hebben we Steve bij ons die in de ochtend de nieuwe route nog op zijn Garmin heeft kunnen downloaden. We blijven zo lang mogelijk dicht bij de noordelijke kust rijden. Ondanks moeizaam begin binnen 2 uur bij hotel waar Marjet en Anke me opwachten. Een heel mooi weerzien.

Nadat de fietsen schoon gespoten zijn mogen ze in de conferentiezaal geparkeerd worden. Als onze kamer klaar Is, het is ook nog maar half tien als ik aankom, en wanneer de dinnertruck met de bagage is gearriveerd, kan ik mijn natte plunje vervangen en mij voorbereiden op in feite vierdaags bezoek aan Dakar. Een heel welkome afwisseling na een maand in een zandbak te hebben gefietst en gekampeerd zeker met Marjet en Anke erbij, ondanks dat een stedentrip niet altijd aan mij is besteed.

We lunchen met zijn drieën vlakbij hotel op prachtige locatie aan oceaan en dat is een luxe.

In de middag wat in de buurt rondgekeken. Ook hier in Dakar aan de oceaan is het heel warm. Onze kamer heeft een klamboe en airco. Die is echt wel nodig blijkt ’s nachts.

Lunchen aan de oceaan

Met prachtige golven

Hotel in Dakar in de wijk les Almedie

Za 10 nov | Stage 25: Lompoul – Lac Rose (113 km)

We kamperen in schitterende duinomgeving waar we al om 06.30 uur ontbijt geserveerd krijgen. Oorspronkelijk zouden we vandaag een strandrit doen van 108 km. De ervaring van gisteren maakt dat deze geannuleerd wordt en dat we over de weg gaan. Bij het rijden over het strand ben je afhankelijk van eb en vloed en het rijden gisteren op het heetst van de dag was killing.

We gebruiken de vroege koele ochtend nu om meteen te gaan fietsen. Eerst weer met een een soort pickup de duinen uit 3 km verderop waar de fietsen staan en de dinnertruck. Over goed asfalt over heuvelachtig terrein met heel veel dorpjes en stadjes waar het overal een grote berg afval ligt. Een vuilnisophaaldienst kent men hier niet.

Ook al zijn we vroeg gestart de temperatuur is om half tien al 35 graden. De eerste 60 km tot lunch zijn prima te doen. Daarna loopt temperatuur op tot 43 graden. Elke 5 km drinken en je energie goed verdelen. De laatste 8 km naar Het Lac Rose waar Parijs – Dakar eindigt, zijn bijna onfietsbaar door het mulle zand. Het lukt me redelijk met mijn dikke banden. Op de camping zijn geen kamers meer beschikbaar.

Die zijn allemaal al gereserveerd. In mijn eigen tent is het wel warm, maar gevrijwaard van muggen. Ondertussen is dochter Anke in Dakar gearriveerd en is mijn vrouw Marjet onderweg. Verheug me op weerzien morgen .

Kamperen op camping in deze duinen

Veel groen in Senegal

Daar kamperen we nu

Het water is roze maar ik noem t bruin

Vr 9 nov | Stage 24: Zebra Camp – Lompoil (68 km)

Mijn hutje op de camping heeft alleen wat pallets met een matras erop en redelijk wat ruimte. Het verstoort wel mijn normale routine van de tent waarin ik precies wat op elkaar volgt en waarin ik precies weet in welke volgorde ik alles heb liggen. Als je meer ruimte hebt gebruik je die ook en moet je meer zoeken waar je iets hebt neergelegd. Als ik binnen zit en denk beschermd te zijn tegen de muggen blijkt er toch nog een binnen te zitten. Als ik hem doodsla meteen bloedvlek op de muur. Ik voel al snel waar dat vandaan kwam. Toch maar de klamboe gebruikt hoewel ik dat maar ongemakkelijk vind.

We kunnen uitslapen want het ontbijt is om acht uur gepland en vertrek per fiets pas om elf uur. We gaan vandaag maar 68 km fietsen waarvan 40 km over het strand. Dit kan alleen bij eb.

Het is om 11.00 uur vloed dus moeten we wachten op lagere waterstand alvorens we kunnen vertrekken. Toch al eerder vertrokken want de eerste 20 km heeft een aantal heel zanderige stukken waar je moet lopen. Plan is verder om dan maar op het strand te wachten op lager tij. Als we aankomen op het strand is het water al wel aan het terugtrekken. Inmiddels is het 12 uur en 40 graden. Op het strand klein hutje waar we bescherming tegen zon vinden. We hebben extra lunch meegenomen. Om een uur is er nog steeds geen strook vrij gekomen waarop je kunt fietsen. Een half uur later proberen we het maar regelmatig kom je in het zand vast te zitten en ik val een keer van de fiets. Op het strand val je zacht. Je valt ook in het water. Mijn telefoon uit voorzorg in plastic verpakt. Na een paar km waarin we niet harder dan 7 tot 10km per uur vooruit komen besluiten we nog maar een half uur te wachten onder een boom. Daarna gaat het beter. De kunst is hard zand te vinden en uit de het strand oprukkende

golven te blijven. Lukt niet altijd en mijn schoenen zijn drijfnat.

Het gaat nu 15 tot 18 km per uur. De vijand is meestal niet het zachte zand of het water maar de hitte. Het is 43 graden. Na 20km op het strand worden we gefourageerd met fruit en koele dranken en wat eten. Daar knap ik van op. Elke kilometer neem ik wat te drinken uit mijn camelbag. De hitte is moordend. De laatste 5 km komt er wat mist opzetten en de temperatuur zakt met bijna 10 graden. Een welkome verfrissing.

Om 16.00 uur de extra lunch. Daar val ik nog van mijn fiets omdat door het zoute water het kliksysteem van mijn pedalen wat vast was gaan zitten. Het zand vangt mijn val wel op maar toch enkel wat geblesseerd blijkt ’s nachts. Daarna nog 8km met forse tegenwind. Dan worden we in open voertuig per twaalfen vervoerd naar prachtig gelegen camping waar we een tent delen met zijn drieën en waar douche en toilet in zit. Daarna wordt een maaltijd door de camping geserveerd. Prima geregeld. Geweldige ervaring vandaag.

Wachten tot 11u om te kunnen vertrekken

Zandweg

In dit dorp onfietsbaar zand

De weg naar t strand

Te weinig hard zand om op te fietsen

Eerst veel lopen

Om de golven heen

Schoonwassen fietsen van zout water

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Senegal

Do 8 nov | Stage 23: Rosso Bush Camp – St Louis (108 km)

Gisteren schreef ik dat het 60 graden kon worden in de zon. Dat betekent in dit geval 38 graden in de schaduw. In de avond koelt het redelijk af, maar mijn tentje staat wel op kleigrond waar de zon de hele dag op heeft geschenen. Als ik buiten wil zitten wordt ik bestookt door muggen en ander ongedierte. Dus snel mijn tent in, maar daar is het een bakoven.

Het duurt lang alvorens ik enige slaap vat. Als ik in de morgen mijn tentje afbreek is de grond eronder nog steeds warm.

We hebben vandaag maar 108 km te fietsen over goed asfalt. De eerste anderhalf uur is het maar 21 graden. Daarna stijgt de temperatuur al snel naar de 35 graden en het wordt nog warmer. In het begin weinig verkeer en de wind is niet altijd ideaal, maar toch goed doorheen te komen. De vraag is of ik nog een extra rondje moet maken om St Louis, een voormalige hoofdstad, te bezoeken. Mijn nieuwe simkaart werkt niet en ik moet me eerst weer opnieuw laten registreren en in St Louis is een Orange shop.

Voordat ik St. Louis bereik kom ik er een tegen waar ik mijn probleem voorlegt. Het duurt wel 25 minuten voordat het allemaal geregeld is. Nu werkt het wel. St. Louis links laten liggen (in dit geval rechts) en op weg naar Zebra camp. We rijden nu langs veel water met ontzettend veel afval aan beide kanten van de weg. Een grote stinkende vuilnisbelt. Later wordt het beter. De laatste kilometers over onverharde weg met veel mul zand. Kunnen we alvast oefenen voor de komende dagen wanneer we over het strand gaan rijden.

We komen op een mooie camping uit met koele dranken, bier en wijn. Ondertussen bijna 40 graden geworden. Een koel biertje is dan niet te versmaden. Het meest memorabele moment van de dag: een passerende heel volle bus met heel veel bagage en achterop een motorfiets gebonden waarop de bestuurder had plaats genomen. Jammer dat het zo snel ging dat ik geen foto kon nemen. Wel een hilarisch gezicht.

Veranderend landschap en steeds meer begroeiing

En steeds meer groen

Dakar in zicht

Lunch

Mijn hutje

Camping met prachtig uitzicht

Wo 7 nov | Stage 22: Dune Camp – Rosso Bush Camp (87 km)

Vandaag een korte rit omdat we na 75 km de grens van Mauritanië naar Senegal overgaan. De avond tevoren bij de ridersmeeting uitvoerige instructies gekregen van wat ons te wachten staat. Chaos in elk geval.

De eerste 30 km rijden we over erbarmelijk slechte weg met veel diepe gaten waarin je begraven kunt worden en regelmatig hele stukken mul zand waar je af en toe moet afstappen. De vrachtwagens hebben het nog moeilijker want op de fiets gaan we sneller. Na 30 km verandert het in prachtig glad asfalt. Dat helpt om op tijd bij de lunch te komen. De temperatuur is om half elf al naar 35 graden gestegen. Bij de grens moeten we eerst stempel halen om Mauritanië uit te mogen. Vervolgens moeten we met een ferry de rivier Senegal over die de grens tussen Mauritanië en Senegal vormt. Je kunt ook met kleine bootjes over wat voor ons als fietser aanvankelijk de bedoeling was maar dat kon toch niet. Op de ferry kunnen 3 vrachtwagens en wij als fietsers en de overige voetgangers hebben aan de zijkanten nog net een plaatsje. Ook een man met een koe kan mee. Eenmaal de rivier over dan stempel zien te krijgen om Senegal in te mogen. Daarvoor moet je wel je vingerafdrukken geven en een foto laten maken. Een visum is niet nodig. Een en ander neemt nodige tijd in beslag en die hebben we. Wel een hele drukte omdat velen je belagen om geld te wisselen. Mijn briefje van 50 euro met een klein scheurtje wordt met veel moeite geaccepteerd maar wel tegen een lagere koers. Als je ziet wat voor beduimelde briefjes ik er voor terug krijg dan is het een ongelijke wereld maar dat is het toch al.

Vervolgens een nieuwe simkaart halen en 7 gb aan data. Dat neemt nog al wat tijd in beslag omdat je met je paspoort geregistreerd moet worden bij Orange. Het duurt zeker 10 minuten voor men begrijpt dat NLD staat voor Pays Bas. En dan blijkt het uiteindelijk ook nog niet te werken. Moet er alsnog voor terug naar Orange shop.

Via onze nieuwe gids ergens naar toe geleid waar we een fles wijn konden kopen.

Wanneer ik bij mijn fiets kom die in de zon heeft gestaan geeft mijn metertje 60 graden aan. Die temperatuur heeft mijn drank in de bidons ook gekregen. Nog maar 10 km naar kampeerplek waar we tegen half twee aankomen. Eerst de fles rosé die nog koud is, soldaat gemaakt.

Met zo’n bootje mochten we niet mee

Dan maar met de ferry

De tda diner truck past er maar net op

En wij ook

De koe mag ook mee

Het normale vervoer over de grensrivier le Senegal

Veel ruimte om je tent op te zetten

Di 6 nov | Stage 21: Nouakchott – Dune Camp (131 km)

Ik ben blij dat ik vandaag weer kan fietsen. Eerst van het hotel naar het tda verblijf 1.5 km verderop zien te komen. Taxi’s bellen werkt hier niet die moet je op straat aanhouden. Zo druk als het overdag is zo weinig auto’s zie je om zes uur in de ochtend hier op straat. We zijn met 3 personen en vijf grote tassen. Als er dan toch een auto stopt waarin al 4 personen zitten, blijkt de bestuurder ons weg te willen brengen. Als ik hem zeg dat we met drieën zijn en veel bagage is dat geen probleem want de drie andere passagiers stappen uit. Die haalt hij weer op als hij ons heeft weggebracht. Wel enige discussie over het te betalen bedrag. Uiteindelijk omgerekend voor 10 euro zijn we met al onze bagage op de plek van bestemming. Toch altijd spannend of je die zo vroeg in de ochtend kunt bereiken.

We rijden Nouakchott uit en het is veel groter dan ik dacht en niet voor niets de hoofdstad van Mauretanie. Het verkeer is al behoorlijk druk en het is heel goed oppassen. Iedereen doet maar wat en rijdt de weg op of slaat af als ie denkt dat er een gaatje is. Bovendien zitten er veel gaten in de weg.

Na ongeveer 40 km is er nog wel een weg maar er zitten zoveel gaten in dat je als fietser vaak sneller bent omdat je langs de gaten heen kunt fietsen. Verder veel stukken zand. Weer kennis gemaakt met een wasbord. Mijn dikke banden en vering kunnen het goed. De afwisseling is heerlijk. Wel heel geconcentreerd blijven rijden met alle valkuilen die er zijn. De afwisseling in landschap is ook opmerkelijk. Steeds meer bomen en steeds meer bewoonde wereld.

Na de lunch komen we door steeds meer plaatsjes. Soms een chaos door gemotoriseerd verkeer en karren met ezels ervoor over heel slechte weg. Steeds meer kinderen langs de weg of op de weg en die vaak iets van ons willen. Het is rond twaalf uur in de middag inmiddels meer dan 35 graden geworden. Al vroeg in de middag op een kampeerplek in duinachtige omgeving met veel bomen. Wel heel veel dorens eraan en eronder hetgeen bij een aantal een lekke band oplevert.

Voor het eerst mijn tent kunnen opzetten in de schaduw onder een boom met ook nog wat grassprieten. En bijna geen wind. De woestijn laten we achter ons.

De weg wordt slechter

Door het zand

Veel belangstelling van kinderen

Tent in schaduw

Deze zonsopgang niet gemist

Maandag 5 nov | Rustdag Nouakchott

Vandaag dan de echte rustdag. Mijn fiets is al klaar en mijn wasje ook. Met twee anderen die ook in het hotel zitten eerst naar het tda verblijf gelopen. Doe je toch bijna half uur over zeker omdat je heel wat hoge trottoirs op en af moet. Het is al warm en je zoekt dan wel snel de schaduwkant van de weg op.

Op het tda verblijf volop activiteit onder meer om banden te wisselen. Het is gezellig maar krapjes. Bij de ingang van het verblijf veel mensen die je een telefoon, bril, sieraden of edelstenen willen aansmeren. Ik blijf me verbazen over het aantal autowrakken dat hier mag rijden. En die worden ook nog als taxi gebruikt. Als je een taxi neemt moet je niet denken dat je het alleenrecht hebt. Ik meende met drieën op de achterbank en 2 op de passagiersstoel al in redelijk volle taxi te zitten, maar er moest achter nog een vierde bij. Heel krapjes achterin. De prijs valt erg mee. In dit geval omgerekend nog geen een euro voor drie personen.

Verder de middag vooral bezig met organiseren van mijn bagage. Ga weer met een camelback, een rugzakje voor 3 liter water, rijden in plaats van een stuurtasje. Op de slechte wegen is het fijner niets aan je stuur te hebben rammelen. Het wordt tijd weer te gaan fietsen.

Uitzicht vanuit hotel

Kamperen op binnenplaats Auberge Maneta

Kan ook overdekt

Zonder lichten

Overzicht komende dagen

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mauritanië

Zo 4 nov |Stage 20: Dune Camp – Nouakchott (150 km)

Dit is de afstand die ik vandaag had moeten fietsen, maar ik heb die afstand gisteren al in een busje afgelegd. Het voelt als spijbelen en als ik opsta krijg er een beetje spijt van en schaam ik me er een beetje voor. Bijna iedereen zit nu op de fiets in de hitte te zwoegen. Hoe dan ook gedane zaken nemen geen keer en zand erover. Dat is hier genoeg.

In de ochtend de stad eens bekeken en het blijft me opvallen hoeveel autowrakken hier nog rond mogen rijden. Veel heel oude Mercedessen, die gaan klaarblijkelijk lang mee. Ik zie hier ook veel meer de Afrikaanse bevolking. In de Lonely Planet lees ik over de etnische spanningen tussen de Moren van Arabische of Berber afkomst en de Afrikaanse bevolking die 40% van de bevolking vormt. In 1989 had dat tot gevolg dat 70.000 Afrikanen terug moesten naar Senegal en omgekeerd 100.000 Moren naar Mauritanië, dat overigens slechts 3 miljoen inwoners heeft.

Het hotel waar ik verblijf ligt op 1.5km van de Auberge Menata waar het TDA verblijf is. Als ik daar om 12.00 uur aankom arriveert juist de tdatruck met mijn fiets en bagage. Meteen mijn fiets gepoetst en banden gewisseld want de komende dagen is het veel op onverharde wegen fietsen en over het strand. Dikke banden van 50mm zijn hopelijk voldoende. De overnachtingsplek van tda is weliswaar in het centrum maar heel basaal met weinig ruimte en in het zand. Geen spijt van keuze voor hotel. Ik probeer via onze gids Mohammed te achterhalen of er ergens een fles wijn te koop is maar ondanks eerdere toezeggingen lukt dat niet. Dan nog maar een paar dagen zonder alcohol. Goed voor de lever en portemonnee, want de prijzen voor bier of wijn op de zwarte markt zijn niet mals.

Zat 3 nov | Stage 19: Desert Camp – Dune Camp (125 km)

Als de voorspellingen kloppen hebben we vandaag hoofdzakelijk rugwind. Een goede gelegenheid om wat snelheid te maken. Meteen na het ontbijt als een van de eersten weg. Een voordeel van een vroeg vertrek is dat de temperatuur nog niet zo hoog is. Naarmate we zuidelijker komen blijft de temperatuur in de nacht wat hoger en kan ik voor het eerst een helemaal droge tent inpakken. Wel met veel zand.

De weg is van redelijk asfalt maar wel regelmatig met slechte stukken. Ook regelmatig veel zand op de weg. Na 30 km kom ik door een plaatsje waar veel zand op de weg is gewaaid. Het lijkt er wel op zoals stuifsneeuw bij harde wind kan opwaaien. Omdat ik een snelle rit wil maken geen tijd voor foto’s. Na 68 km lunch waarvoor ik net iets meer dan twee uur nodig had om er te komen. Het is net negen uur. Verlengd ontbijt. Ik neem een stukje stokbrood met chocoladepasta mee en doe dat boven in mijn tasje zonder plastic zakje. Helaas blijkt later de pasta eruit te zijn gelopen.

Al om kwart voor elf kom ik tegelijk aan met de zogeheten dinnertruck die kwartier gaat maken in een omgeving met prachtige zandduinen, maar verder niets. Dat betekent dat ik mij er meer dan zes uur moet zien te vermaken. Een andere optie is om door te rijden naar Nouakchott de hoofdstad va Mauretanie. Dat is dan nog wel 150 km verder. Even overweeg ik dat gelet op de rugwind en omdat Pieter dat voorstelt. Kom snel tot conclusie dat 275 km op een dag teveel is. Bovendien geen support van de organisatie en dan vergeet ik de opkomende hitte van boven 35 graden. Tot elf uur was de temperatuur net tot 25 graden opgelopen. Pieter vertrekt wel en een ander een uur later ook.

Een andere optie is met een busje te gaan. Je zet een paar tassen langs de weg als teken dat je mee wilt en er stopt wel een keer een busje om te laten weten dat er nog plaats. Onze gids Mohammed reserveert per telefoon een hotelkamer en ik was me en kleed me om en al snel stopt een busje waar achterin nog een plaats is. Eerst op smal houten bankje maar ik ruil al snel met mijn tas die een echte zitplaats heeft. Ik zit op de vijfde rij achterin. In totaal 10 personen. Na een kleine twee uur in Nouakchott en wel rond drie. Dan nog een taxi naar hotel. Als je zwaait stopt er wel een auto. Er zitten meer mensen in die eerst moeten worden afgezet. Dat betekent paar kilometer omrijden in echt een autowrak. Het hotel is prima. Morgen mis ik dan wel de 150km. Daar staat een extra rustdag tegenover. Pieter zit in hetzelfde hotel en had na 100 km een lift genomen. Het was te warm en te ver.


Vr 2 nov | Stage 18: Dune Camp – Desert Camp (146 km)

Er staat een harde wind de hele nacht. De nodige stenen gebruikt om er voor te zorgen dat de haringen van mijn tent niet uit het losse duinzand schieten. Mijn tent wappert wel wat maar alles blijft vast zitten.

Onze nieuwe gids uit Mauretanie vond nog wel dat er bijna geen wind was. Als in een paradijs volgens hem het blijkt heel hard te kunnen zandstormen en dan zie je niets meer. Mijn tent was behoorlijk met zand volgewaaid. De binnentent overigens niet.
Bij het in pakken van mijn tent zat er heel wat zand nog bij. Mohammed mocht het dan over een paradijs hebben met matige wind, maar voor ons als fietsers was het knalharde wind. Nu echt tegen de eerste 25 km.

Daarna schuin links van voren en dat bleef de volgende 70 km ook zo. Doordat er veel meer zandduinen zijn waait dat ook op de weg. Voor tegemoetkomende vrachtwagens stopten we omdat er veel zand in je gezicht waait, maar vooral omdat je stuur van je fiets bijna uit je handen wordt geblazen. Pas na ruim 4 uur fietsen bij de lunch. Na de middag draaien we net iets bij naar het zuiden waardoor we op het laatst de hulp van de wind nog een beetje krijgen. Om acht uur vertrokken en om vier uur op kampeerplek midden in de woestijn.


Do 1 nov | Stage 17: Bir Gandous – Dune Camp (109 km)

Vandaag de laatste dag in Marokko en de grens over naar Mauretanie. Ondanks een hotelbed niet echt lekker geslapen. Ik neem alle tijd om op te staan en mijn voorbereidingen te treffen. Op de parkeerplaats naast het hotel wordt het ontbijt geserveerd door onze organisatie. Voor mij is het pap met veel jam en honing , wat muesli en melk en een banaan erdoor. Gemakkelijk en snel weg te werken en ik hou het daar wel een paar uur op vol.

Het bijzondere van vandaag is dat we Marokko uit willen en Mauretanie binnen willen. Dat gaat niet zomaar. We moeten eerst 80 km fietsen, dan lunchen en voor 12 uur de grens bereiken anders lopen we het risico dat de grens 2 uur dicht gaat voor middagpauze. Met de straffe wind in de rug binnen 3 uur bij de lunch. Dat is nog niet snel want heel veel groepjes gaan ons voorbij. Toch op tijd bij de grens. Marokko uit gaat redelijk snel. Wel nog papier invullen en drie controles door. Dan naar Mauretanie. Eerst moeten we een kilometer lange file voorbij die Marokko in wil. Een vreselijke rotzooi aan de kant van de weg met heel veel autowrakken. Dan een kilometer niemandsland waar geen weg is en waar je tussen stenen en zand maar een route moet zien te vinden om bij de grens met Mauritanië te komen. Regelmatig van de fiets omdat het onbegaanbaar is. Ook vrachtwagens die stapvoets rijden moeten maar een spoor zien te vinden. Onbegrijpelijk en krankzinnig. De eersten hebben al anderhalf uur moeten wachten voor de hele groep compleet is en voor men aan de visumverstrekking begint. Vingerafdrukken nemen en foto maken en betalen. Per persoon neemt het meer dan vijf minuten in beslag. Ik heb twee uur zitten wachten en dat is niet mijn sterkste kant.
Ondertussen worden we bestookt door talloze lokale mensen die geld willen wisselen en simkaarten willen verkopen. Daar uiteindelijk maar gebruik van gemaakt. In totaal zeker 3 uur mee zoet geweest en dat valt dan nog mee.

Nog 25 km vervolgens om op kampeerplek te komen. We gaan nu pal tegen een stormachtige wind in. Ik moet heel goed mijn best doen om 16 tot 18 km per uur te fietsen. Op de kampeerplek zijn kleine hutten waar je met 5 personen in kunt om je matje en slaapzak neer te leggen. Het waait behoorlijk hard. Ik besluit toch maar om mijn Hilleberg tent te testen.

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Wintertijd en andere woestijnperikelen

Wo 31 okt | Stage 16: Beach Camp – Bir Gandous (129 km)

Gisteren wat problemen met mijn zadel gekregen, althans de zadelpen. Ondanks dat ik voor vertrek wat onderdelen had laten vervangen van deze verende zadelpen waren er wat ringetjes uit waardoor er zoveel speling ontstond dat ik bang was dat ie op enig moment zou afbreken. Gelukkig heb ik nog een meer verende zadelen bij me voor de onverharde wegen. Douglas, de mecanicien, had het allemaal snel vervangen zodat ik met een veilig gevoel op mijn fiets kan zitten. Hopelijk kan Marjet een nieuwe meebrengen als ze over anderhalve week me komt opzoeken in Dakar. Vandaag bij eerste straaltje licht op de fiets. Na een paar kilometer zien we links van ons een prachtige zonsopkomst.

De weg die we rijden is wel geasfalteerd maar zeer ruw en vaak hele slechte wegkanten.
Hoewel het eentonig lijkt is het toch indrukwekkend door deze woestijn te rijden met telkens rechts van ons zicht op de oceaan en voor de rest zand en stenen. In de ochtend is het net 15 graden maar tegen de middag is het bijna 35 graden. Het gaat ons allen voor de wind. Als ik een variatie maak op: “every idiot can hit a second ball ” door te zeggen : ” every idiot can be a cyclist with tailwind” kan niet iedereen dat waarderen. In precies 5 uur fietsen en ruim voor twee uur arriveren we in Bir Gandous. We zitten naast het hotel Barbas waar ik een paar dagen geleden al een kamer heb gereserveerd. Op zich bleek dat niet nodig want er zijn genoeg kamers voor iedereen. Slechts een zevental zet hun tentje op op de parkeerplaats die er naast ligt en waar ook de trucks van de TDA staan. Het hotel heeft een schitterende overdekte binnenplaats met bomen. Daar wordt door iedereen dankbaar gebruik van gemaakt want de zon is heet en schaduw is verder alleen achter een voertuig te vinden.

Di 30 okt |Stage 15: Dakhla – Beach Camp (163 km)

Vandaag langste etappe van de tour. Komt slecht uit want vannacht heeft bij mij een ingewanden stoornis toegeslagen. Bij het ontbijt hoor ik dat ik niet de enige blijk te zijn. Droog wittebrood met jam is mijn recept. Van de ridersmeeting die na een rustdag bij het ontbijt is, krijg ik niet veel mee. Wel meteen op de fiets. Want hoe vroeger, hoe minder wind. We moeten eerst weer 40 km terug om van het schiereiland af te komen. De wind is er zeker maar valt eerste 20 km mee, wel weer politie escorte. Daarna komen anderen ons voorbij en hebben we daar geen last meer van.

Na 40 km draaien we naar het zuiden en krijgen de wind volop mee.als we 80 km hebben gefietst zien we Dakhla aan de overkant van het water nog steeds liggen. We zijn dan bij de lunch. Daar hebben we toch bijna 4 uur overgedaan. De 80 km na de lunch gaan meer dan een uur sneller. We kamperen in zandduinen aan de oceaan met wederom schitterend uitzicht. Ondanks de wind krijg ik mijn tent gemakkelijk opgezet en staat die als een huis. In de nieuwe tent heb ik ruimte om te slapen, ruimte om mijn spullen kwijt te kunnen en ruimte om te zitten. En omwaaien doet ie niet.

Ma 29 okt: Rustdag in Dakhla

Ondanks dat we met drieën in een ruimte slapen een redelijke nachtrust gehad. Steven, een Amerikaanse professor hoor je niet. Hij is al vroeg weg om een interview te hebben met onze communicatiedeskundige Esen. Steven is een jaar ouder dan ik, weegt minder dan 50 kilo en heeft een drietal keren voorafgaand aan de ridersmeeting een kwartier lang college gegeven over de wind en de aardbodem in West Africa. Hij is een van de langzaamste deelnemers. In het begin halve dagen en later toch ook hele dagen gefietst. Hij verlaat nu de tour zo dat ik de oudste deelnemer ben. Gelukkig kun je dat niet zien (zegt men). Er komen een drietal nieuwe rijders bij, want de eerste sectie zit er op.

Vanochtend wilde ik al om negen uur de shuttle bus van het hotel nemen om in Dakhla te komen. De bus ging wel maar brengt je naar de andere kant van het eiland om te surfen. Een stukje konden we mee. Na een paar kilometer lopen toch maar een taxi genomen om in Dakhla te komen. Leuk om te zien en mooi gelegen. Toen ik een foto van een groot gebouw had genomen waar politie voor stond moest ik de foto wissen. Een foto zonder agenten was wel geoorloofd. In een hotel mijn lokale simkaart weer bijgeladen zodat ik weer beschikking over internet heb. In de middag fietsonderhoud en organiseren bagage en uitkijken over de oceaan. Morgen voor zes dagen weer op pad.

 

Zo 28 okt | Stage 14: Cliff Camp – Dakhla (107 km)

Het ingewikkelde rekenwerk bleek ook aan mij niet besteed. Mijn horloge kon ik niet handmatig aanpassen omdat het via telefoon gesynchroniseerd moet worden. Ik was al tijdje wakker en denkend dat ik nog uurtje had voor ontbijt was dit al bijna begonnen. Daar had ik dus goed de pest over in. In no time spullen ingepakt, tent afgebroken en ontbijt naar binnen gewerkt. Ik was alsnog als een van de eersten op pad en de wind hielp behoorlijk wat handjes mee. De hele nacht had een politieauto vlak bij mij gewaakt. Deze keer geen enkele last van pratende polities. Toen ik bij de campsite wegging en de weg opdraaide volgde de auto mij en bleef 50 tot 100 meter voor mij rijden met alarmlichten aan. Dat zou zo blijven tot het eind. Mogelijk omdat ik voorop lag.

Toen ik na 30 km even stopte wilde de auto al weer omdraaien om te zien wat ik aan het doen was. Met een snelheid van meer dan 35 km vlogen de kilometers voorbij. Ik moest even het venijn wegtrappen dat was ontstaan door het te laat opstaan. Na 75 km lunch en richting schiereiland waar Dakhla is gelegen. De baai is een paradijs voor surfers. Door de hoge snelheid en het aanvankelijk weinig afwisselende landschap weinig foto’s gemaakt. Vijfentwintig km voor Dakhla is zelfs een aankondiging van een golfbaan. Wel een vlag en zand gezien maar geen groen. Bovendien bevordert de enorme wind het golfen niet.

We logeren in een soort hotel waar we met vieren een huisje moeten delen. We zijn met drieën omdat een van de deelnemers er niet is. Met alle bagage toch wat krapjes. Maar de locatie is super. Mooiste plek tot nu toe. Pal aan de oceaan. Mooi restaurant, en er is bier en wijn. Die gelegenheid laten weinigen aan zich voorbijgaan. Het buffet is inclusief, maar wel pas om acht uur, terwijl ik al om tien uur in de ochtend binnen was met gemiddelde van 33 km per uur. Dankzij de wind een extra rustdag. En alle gelegenheid de was te doen.

 

Za 27 okt | Stage 13: Snail Rock Camp – Cliff Camp (91 km)

Mijn nachtrust wordt ernstig verstoord door de bewaking. De drie bewakers achter mij praten aan een stuk door met elkaar. Telkens denk ik dat het wel een keer ophoudt maar dat is een misvatting. Tegen twaalf uur heb ik er genoeg van en in mijn beste Frans maak ik hen duidelijk dat ik door hen niet kan slapen. Ze verplaatsen hun auto 25 verder naar achteren maar in de stilte van de nacht blijf ik hen horen. Tegen een uur nog maar eens eruit en ze gaan nu zover naar achteren dat ik er geen last meer van heb. Veel geslapen heb ik niet en het komt goed uit dat we vandaag kort ritje hebben.

Mijn tent is nog nat want in de vroege ochtend was er wat regen. Van het klimaat kan ik nog niet goed hoogte krijgen. In de ochtend blijft het met 16 graden redelijk fris. Het is regelmatig bewolkt en de redelijk stevige wind komt uit het noorden. In de middag wel een temperatuur van 25 graden maar aan begin van de avond ben ik blij met mijn warme jasje. Onderweg kom ik langs de kant van de weg zelfs grote plassen water tegen. Het moet onlangs in de woestijn behoorlijk hebben geregend.

Ik doe kalm aan en vertrek niet meteen na het ontbijt. Door de wind schiet het redelijk op en ook al neem ik bij de lunch de tijd, al rond een uur op de kampeergelegenheid aan de oceaan. We zitten 50 meter hoger dan de oceaan aan de rand van een cliff. Het is oppassen geblazen want eronder is veel zand weggeslagen door de oceaan. De kampeerplek is schitterend en met heel veel lege ruimte. Ik probeer een plek voor mijn tentje te vinden ver van de militaire bewakers. Toch zijn ze in de buurt maar nu een stuk verder weg. Het opzetten van mijn tent kost in deze omgeving heel veel tijd. De bovenlaag van de grond is zacht maar na 5 cm kom je op gesteente. Al bijna een rubberen hamer versleten. Met wat stenen verstevigen helpt wel. Alleen vandaag bijna geen grotere stenen te vinden. Vannacht wordt de tijd een uur teruggezet en dat betekent voor een aantal ingewikkeld rekenwerk hoe de wekker nu gezet moet worden. Ik ben benieuwd of mijn telefoon met lokale simkaart de tijd automatisch aanpast.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.